Oamaru – Timaru [07-12-2017]

In Oamaru lekker uitgeslapen. Fabiënne sliep ook heel laat gisteravond dus die liet ons lekker even gaan. Na het ontbijt zijn we naar het Steampunk HQ gegaan midden in het historisch centrum van Oamaru. Steampunk is een thema waarbij de Victoriaanse tijd en de toekomst elkaar ontmoeten. Ik ken het vanuit mijn hobby waarin het door sommigen veel gebruikt wordt. Denk aan stoommachines, roestige tandwielen, vrouwen in jurken met hoge hoed en vliegeniers brillen. Beetje vaag allemaal en niet echt mijn ding maar ik was toch wel nieuwsgierig.

Dit HQ was gesitueerd in een heel oud, Victoriaans, pand. Allerlei kunstenaars hebben er aan mee gewerkt en er zijn dus allerlei kunstzinnige interpretaties aan het thema gegeven. Buiten staat een verbouwde stoomtrein waar je $2,- in gooit waarna hij geluid gaat maken en gaat stomen. Binnen was er o.a. een groot orgel wat was omgebouwd waardoor elke toets een bepaald geluid gaf zoals bijvoorbeeld een house beat of een telefoon etc. Fabiënne vond het in het begin allemaal heel spannend. Vooral omdat het binnen donker was en er overal geluid vandaan kwam. Maar na enige tijd had ze de smaak te pakken en was ze niet meer weg te slaan bij het orgel. “Beetje herrie.” Zei ze steeds hard lachend.

Verderop waren nog allerlei ‘beelden’ gemaakt van oud metaal en een hele toffe licht installatie wat je het gevoel gaf alsof je in Cerebro stond van Professor X uit de X-Men. Buiten stonden een verbouwde trein en verbouwde tractors. Fabiënne vond het helemaal leuk en zag het als een grote speeltuin. Rogier vond het ook allemaal erg interessant. Ik vond het maar een creepy sfeertje maar wel heel bijzonder om gezien te hebben.

Nu was het eigenlijk het plan om naar de camping in Oamaru te rijden om ’s avonds de pinguïns te zien. Het was alleen nog maar net 12 uur en op die camping was echt niks te beleven voor Fabiënne. Op de vorige camping hadden we een foldertje gekregen van een wallaby farm, kleine kangoeroes, genaamd Tame Wallaby Park – EnkleDooVery Korna. Dat was onderweg naar wat eigenlijk onze volgende stop zou worden totdat we met het plan kwamen om hier nog een dagje te blijven. Omdat we het niet zo zagen zitten om een hele dag te niksen op een camping om alleen ’s avonds nog wat te zien zijn we hier toch maar heen gereden. En wat was dat leuk!

Bij deze opvang worden zo’n 60 wallabies opgevangen die als wezen zijn binnengebracht. Net als in Australië worden ze hier gezien als ongedierte dus deze opvang is best bijzonder. De eigenaresse van de opvang, Gwen, is een ontzettend leuke vrouw die vol enthousiasme vertelt. In haar huis zit de receptie en daar heeft ze ook o.a. een trekkershut gebouwd inclusief interieur, er staan opgezette inheemse dieren, er staan allerlei spullen uit de vroegere tijd. Echt, je kijkt je ogen uit! Naast de wallabies zitten er hier ook Kakatoes, verschillende soorten kippen, konijnen, bijzondere ganzen met gekrulde veren etc. Maar we komen natuurlijk voor de wallabies! Gwen neemt ons mee en we krijgen om te beginnen andere schoenen (crocs en kaplaarsjes voor Fabiënne) om geen gedoe op het vliegveld te krijgen. Je mag namelijk geen schoenen uitvoeren die o.a. op de boerderij zijn geweest. Heel netjes dus. Bij de verblijven aangekomen krijgen we uitgebreid uitleg hoe we de wallabies moeten benaderen en hoe we ze kunnen voeren en aaien. Want dat kan hier dus allemaal. Daarna doet ze het een keer in het ‘echie’ voor en dan mogen we zelf alle andere verblijven langs. En wat zíjn ze schattig! Ze eten zo uit je hand en laten zich dan lekker op hun rug kriebelen. Fabiënne vond het allemaal maar spannend en ze ging ze zeker niet voeren. Dat hebben Rogier en ik dus maar gedaan. Na bijna alle verblijven gehad te hebben was Fabiënne het weleens zat en besloot ze erbij te gaan zitten. Met haar handen in de wallaby poep! Dat was het einde van ons tochtje. Eerst handen wassen en toen nog “even” met de vriendelijke Gwen staan praten. Alleen dat gezellige gesprek was het entreegeld, wat heel weinig was, al waard. Super leuk om te doen.

In het stadje Timaru gaan we nu overnachten. Hier blijken ’s avonds ook pinguïns gezien te kunnen worden maar dat is pas om half 10. Fabiënne ligt dan al op bed dus Rogier gaat alleen even kijken.

Wanneer hij terug komt, om half 12 ofzo, heeft hij 7 stelletjes pinguïns gezien en leuke foto’s kunnen maken. Zelfs terwijl hij zijn flitslicht niet mocht gebruiken. Super leuk om te zien! En een goede keuze om Fabiënne lekker te laten slapen gezien het tijdstip. 😊

Morgen rijden we naar Christchurch voor de laatste paar dagen van onze tijd in Nieuw Zeeland. Wat zijn die 4 weken voorbij gevlogen zeg! Onvoorstelbaar. Het voelt alsof we er nog maar heel kort zijn maar aan de andere kant hebben we zoveel gezien en gedaan dat we soms van 2 dagen terug niet meer precies weten hoe of wat. Goed dat we de blog hebben dus.

Dunedin – Oamaru [06-12-2017]

Het weer was vanmorgen gelukkig wel iets verbeterd. Nog wel wat fris. (voor ons is dat nu zo’n 19 graden 😉 ) En veel wind. Dus na het ontbijt de camper in en de stad in. Dunedin is een plaatsje gesticht door Schotse emigranten en is afgeleid van het Schotse woord voor Edinburgh, de hoofdstad. In het Gaelisch is dat Dùn Èideann. In Dunedin hebben ze zelfs hun eigen tartan (je weet wel, zo’n geruit kleedje specifiek voor elke streek of clan).

De stad is ook opgebouwd rondom de kerk en het stadhuis. Anders dan in veel andere plaatjes waar er geen echt stadscentrum is zoals wij dat bijvoorbeeld hebben. Het was trouwens nog wel even lastig om een parkeerplekje te vinden en we zijn dus met camper en al dwars door de stad gereden om hem uiteindelijk bij het station te parkeren.

Dit treinstation is een van de oudste van Nieuw Zeeland en ziet er prachtig uit. Het “parkje” ervoor was mooi aangelegd met mooie buxussen en bloemetjes. Fabiënne en alle Aziaten, keken hun ogen uit. Vlak naast het station stond nog een hele oude kolenlocomotief uit de Victoriaanse tijd. Wat een ding zeg! Onvoorstelbaar dat dat in beweging kwam.

In Dunedin een beetje rondgewandeld en op aanraden van een dame bij de iSite (VVV) naar een mall gegaan. Dit zag er aan de buitenkant helemaal niet uit als een mall maar van binnen was het super groot. Het bleken 3 gekoppelde centra te zijn (3 malls dus eigenlijk) met 3 etages en allemaal een eigen foodcourt. Bij die laatste hebben we dan ook lekker gegeten. Rogier Mexicaans, Fabiënne chips want die wilde d’r Mexicaans niet en ik sushi. Overigens een van de beste die ik ooit gegeten heb! Na een paar uurtjes rondstruinen kreeg ik toch wel wat last met lopen en besloten we terug naar de camper te gaan.

Vanaf Dunedin zijn we doorgereden naar de camping in Oamaru. Onderweg hadden we eigenlijk nog willen gaan kijken bij de Mouraki Boulders. Grote kogelronde rotsen die in de branding van de zee liggen. Maar dit was een totale wandeling van 1 ½ uur. Dat leek ons nu niet zo verstandig en hebben we dus laten zitten.

Op de camping werden we zeer vriendelijk ontvangen. De eigenaar vertelde veel over de omgeving en kon ons allerlei dingen bieden om in de buurt, en met Fabiënne te doen. Oamaru staat bekend om hun pinguins die ’s avonds aan land komen om de nacht door te brengen maar dat is altijd ’s avonds. We hadden er eigenlijk nu geen zin meer in om nog op pad te gaan en zijn dus lekker op de camping gebleven. Van vrienden hadden we gehoord dat we ook op een camping konden verblijven waar de pinguins gewoon over de kampeerplaatsen lopen. Daar kwamen we alleen pas achter toen we al stonden. We besloten daarom maar om morgen naar die camping te gaan en het alsnog te bekijken.

Deze camping heeft in ieder geval weer allerlei springkussens waar Fabiënne zich op uit kon leven en, als klap op de vuurpijl, een babybad in de vorm van een brandweerauto! Inclusief brandweer slang als douche! Dat vond ze gewéldig!

’s Avonds hebben we alle achterstallige blogs bijgewerkt. De verhalen waren al geschreven maar de foto’s moesten nog allemaal uitgezocht worden, in mapjes opgeslagen en bewerkt. Daarna nog invoegen in de blog en de blog online zetten. We waren rond 01.00 uur klaar. Morgen weer verder waar we gebleven waren.

Milford Sound cruise [05-12-2017]

Vanmorgen werden we wakker van het gerammel van de regen op het dak van de camper. Het kwam met bakken uit de lucht. Net nu we vandaag een boottocht gaan maken in Milford Sound. Een prachtig fjorden gebied met hoge bergen. De kaartjes waren al geboekt dus vol goed moed toch maar ontbijten, aankleden en op tijd weg.

We hadden de eerste boot van 8.55 uur. Dit kon ook omdat we zo dichtbij de cruise terminal zaten met de camping. Je kon ook kiezen voor een georganiseerde dagtrip vanuit Queenstown maar dan moest je om 6.00 uur in de bus zitten om de boot van 11.00 uur te halen en zou je pas weer rond 18.00 uur terug in Queenstown zijn. Wat een lange dag.

Zoals wij het nu bedacht hadden leek ons een stuk rustiger. In 5 minuten waren we bij de cruiseterminal waar we redelijk dichtbij konden parkeren. Alsnog was het 5 minuten lopen (in diezelfde stromende regen) voordat we daadwerkelijk ín de terminal stonden. Alle boten vertrekken vanaf dezelfde plek op dezelfde tijd en, zoals wij gehoopt hadden, was het nu niet super druk. Aan boord van de boot konden we ook gewoon lekker binnen zitten. Er was genoeg plek.

Toen we de haven uit waren was al snel duidelijk dat we niet veel van de fjorden zouden zien. Naast alle regen waren alle bergen gehuld in een dikke mist. Voordeel echter van alle regen was wel dat het er stikte van de prachtige watervallen. Soms wel 4 hele grote naast elkaar. Dat was een prachtig gezicht. En door de mist kreeg alles een heel mysterieus tintje. Bijna alsof je in Jurrasic park terecht was gekomen. Naast alle watervallen hebben we ook nog fur seals gezien en is er driftig gezocht naar yellow eyed pinguins die ook in dit gebied moeten zitten maar die hebben we helaas niet gezien. De tocht duurde een uur en drie kwartier. Voor Fabiënne hadden we weer de iPad meegenomen maar die hebben we niet nodig gehad. Ze vond het prachtig om alle kleine “baby” watervallen te zien en de grote “reuzen” watervallen. Ook de fur seals deden het goed. Volgens Fabiënne doen die “plons”. Wij rekenen het goed!

Na deze boottocht zijn we terug gereden naar Te Anau waar we heerlijk gelucht hebben. Wederom, net als gisteren, helemaal alleen in een restaurant. Omdat het nog vroeg was zijn we gelijk doorgereden naar onze volgende bestemming Dunedin. Een rit van zo’n 380 kilometer verderop aan de oost kant van het zuider eiland. In Gore hebben we even gewisseld en heb ik voor het eerst deze vakantie een stukje gereden. Ik dacht: “Dat doe ik wel even.” na ruim 3 weken meegekeken te hebben. Dat viel vies tegen. Ik vond het helemaal niks in zo’n grote, brede camper. Ook greep ik gelijk bij de eerste keer schakelen aan de verkeerde kant naast me en daarbij zijn de stoelen in de camper zo slecht te verstellen dat ik met mijn knieën in het dashboard zat. Na een half uurtje nam Rogier het gelukkig weer over.

In Dunedin aangekomen op de camping stonden we naast een ander Nederlands stel met 2 kleine kinderen. Bleek de vrouw van het stel geboren in Dordrecht en het zusje van een oud vriendinnetje/ klasgenootje van mij te zijn! Hoe bizar is dat! Ik heb haar mijn email maar meegegeven met de vraag dat aan haar zus te geven omdat ik graag zou weten hoe het met haar gaat.

Terwijl in Nederland iedereen wakker wordt en zich klaar maakt voor Sinterklaas avond stippelen wij deze avond de verdere route uit voor de komende dagen en lezen we allebei weer verder in onze boeken. (ik ben met de 4e bezig, heerlijk weer!) Internet was de laatste dagen niet veel soeps. 100 Mb. Daar ben je met een beetje scrollen door Instagram ofzo zo doorheen. Morgen eens kijken wat Dunedin, een studentenstad, ons te bieden heeft!

Rit naar Milford Sound [04-12-2017]

De eindbestemming vandaag was Milford Sound Lodge, maar voordat we daar waren moesten we eerst 340 kilometer rijden vanuit Wanaka. Op de kronkelige wegen in Nieuw Zeeland is dat een flink eind.

Om deze lange reis een beetje op te delen, hebben we er daarom voor gekozen om in ieder geval te lunchen in Queenstown. De weg naar Queenstown is erg mooi, vooral het laatste stuk als je net over de bergkam heen komt via allerlei krappe haarspeldbochten en Queenstown in de verte/diepte ziet liggen is erg mooi. Queenstown zelf is een redelijk groot stadje, wat grotendeels tegen een berg aan een meer is opgebouwd. Er zijn dan ook maar weinig straten in Queenstown die horizontaal lopen.

Wij waren in eerste instantie van plan om in het centrum van Queenstown iets te eten. We zijn daarom op goed geluk met de camper het centrum ingereden. We konden echter geen parkeerplaats vinden waar we de camper kwijt konden (en ook nog een beetje in de buurt van het centrum stonden). Daarom hebben we uiteindelijk ervoor gekozen om naar een shopping mall te rijden net naast het vliegveld van Queenstown en daar even lekker wat te eten.

Met een goed gevulde maag vertrokken we daarna richting het plaatsje Te Anau, het laatste plaatsje voordat je een lange weg (150 kilometer) naar Milford Sound af gaat leggen. De weg daar naartoe was niet heel bijzonder en verliep door de weinig stops dan ook vlot. In Te Anau zelf aangekomen zijn we weer gestopt om even wat te eten/drinken. We hadden verwacht dat dit best een druk stadje zou zijn, aangezien je hierna geen enkele stad/dorp meer hebt tot Milford Sound. Het stadje was duidelijk berekend op een groot aantal toeristen, gezien de enorme berg restaurants, winkeltjes, parkeerplaatsen en een paar benzine stations. Wij hadden echter bijna het gevoel dat we in een spookstadje rondreden/liepen, want er waren maar heel weinig mensen op straat. Nu zal dat vast anders zijn als een van de vele touringbussen die tussen Queenstown en Milford Sound rijden in dit plaatsje stoppen, maar op het moment dat wij hier waren, was het echt uitgestorven. We zaten dan ook alleen in een restaurant met ons drinken en een lekkere koek. Heel vreemd.

Over de weg vanaf Te Anau naar Milford Sound wordt veel gezegd/gewaarschuwd. Het is een lange weg, met veel scherpe bochten en uiteindelijk moet je door een (volgens de waarschuwingen) smalle steile tunnel. Een aantal mensen raden zelfs aan om daarom maar een touringbus te nemen voor deze weg. Wij vonden de weg echter heel goed te rijden. Hij is weinig anders dan de rest van de wegen in Nieuw Zeeland. Het enige is dat je 150 kilometer lang geen stad of dorpje tegen komt. Maar dat maakt de weg ook gelijk heel bijzonder. Want er rijdt dus ook geen doorgaand verkeer en/of vrachtverkeer, alles gaat naar Milford Sound of komt daar juist vandaan. Langs de weg zijn voldoende punten om te stoppen en even te genieten van de prachtig uitzichten. Zo waren er bijvoorbeeld een heleboel velden met prachtige roze tot diep paarse bloemen. Bij een veld, waar tussendoor een idyllisch beekje stroomde, zijn we gestopt om foto’s te maken. Ook waren er een paar prachtige watervallen en lag er zelfs ijs langs de kant van de weg vlak voor de tunnel door de berg.

Die tunnel door de berg is een korte steile tunnel die zo smal is, dat ze het verkeer steeds maar vanuit 1 richting laten rijden. Daarom moesten we voor de tunnel even wachten tot het stoplicht op groen ging. Toen we daar uitstapten zagen we een paar Kea’s op het dak van de camper en de achterliggende auto landen. Dit zijn een soort donker groene papagaaien die erg zeldzaam zijn. Dit is een van de weinige plaatsen waar ze te spotten zijn in de natuur. Ze staan erom bekend dat ze de rubbers van je auto’s kapot kunnen trekken met hun snavels. Deze Kea’s hadden daar schijnbaar geen behoefte aan, want meer dan een beetje fotogeniek om zich heen kijken, deden ze niet. 😊

Op een gegeven moment mochten we dan inderdaad de beruchte tunnel inrijden. Hij was donker en berg afwaarts richting Milford Sound. De adviessnelheid was 30 kilometer per uur en met alle gaten in het wegdek was dat inderdaad ook wel verstandig. Maar doordat je dus domweg achter je voorganger aan kon rijden en de tunnel nagenoeg een rechte weg naar beneden was, vond ik hem echt niet spannend.

Het stuk na de tunnel was veel leuker, daar ging je letterlijk met bochten van 180 graden slingerend een steile afdaling in richting de waterkant bij Milford Sound. Wij hebben een camperplaats gereserveerd bij Milford Sound Lodge, de enige camping aan deze kant van de tunnel. Hierdoor kunnen we morgen in 5 minuten naar de haven van Milford Sound rijden, om daar een rondvaart te maken over een (naar zeggen) prachtig fjord. Dit was de eerste camping waar we geen speeltuin voor Fabienne hadden en waar we in de gemeenschappelijke keukens het gevoel hadden in een Aziatisch restaurant te werken; het was er echt heel druk (en het eten wat hun klaarmaakten zag&rook erg lekker!). Hopelijk zitten ze niet allemaal tegelijk op dezelfde boot als die wij gereserveerd hebben voor morgen!

En wat er toen de volgende dag gebeurde… dat lees je in de volgende blog.

Wanaka [03-12-2017]

Na de (te) lange dag van gisteren vandaag even lekker niks ‘moeten’. Eerst lekker uitslapen. Hoewel Fabiënne mij al om half 8 wakker maakte. Dat doet ze vaak door zachtjes over mijn arm te wrijven en wanneer ik mijn ogen dan open doe kijk ik in twee heel wakkere blauwe oogjes en wordt ik met een opgewekt ‘Hey!’ begroet. Van de week lag ze zelfs uitgebreid mijn gezicht te bekijken van 5 cm afstand tot ze zei “Mama mooie meid.” Iets wat ik altijd tegen haar zeg. Ook de krulletjes in mijn nek vind ze leuk om aan te friemelen. Een grote kroel is het, die dochter van ons.

Afijn, na een ontbijtje en een lekker douche zijn we naar het centrum van Wanaka gereden. Het centrum ligt prachtig aan een meer met uitzicht op alle bergen. Het was vanmorgen bewolkt en zo’n 24 graden. Prima weer voor een rondje. De winkeltjes waren allemaal erg op toeristen en buitensporters gericht. Het rondje was dus zo gelopen maar het was wel leuk om de relaxte sfeer van het stadje op te snuiven. Bij een bakkerij hebben we een lekkere pie gegeten. Niet te vergissen met taart. Een pie is hier een soort van quiche met een dakje van bladerdeeg. Heerlijk gevuld met groenten of bacon en ei of gehakt met kaas. Allemaal erg lekker. Zelfs Fabiënne, die zo moeilijk eet, vond de bacon en ei van Rogier erg lekker en heeft dus een flink stuk van zijn pie ingepikt. Voor op de camping namen we nog een lekker gebakje mee en kreeg Fabiënne van de verkoopster en hele grote gingerbreadman. Echt een kerstkoekje die ze met smaak eerst afgelikt heeft (glazuur en snoepjes) en daarna heeft opgegeten. Het enige bewijs wat overbleef was haar blauwe mond van alle snoepjes die erop hadden gezeten.

Verder bleek er in het centrum een arts&craft market te zijn waarbij mensen hun zelfgemaakte waren verkopen. Zo stond er een tentje waar ze chimneycake verkochten. Een soort deeg wat rond een houten stok werd gewikkeld en zo gebakken werd. Daarna werd het nog door een soort topping gerold. Zou uit Hongarije komen volgens het bordje. Ook stonden er mensen met zelfgemaakte zeep. Houtsnijwerk en natuurlijk het bekende ‘greenstone’ (Jade) wat je hier op elke straathoek kan kopen. Er zaten ook best wat leuke kraampjes tussen. Na hier nog even rondgekeken te hebben zijn we weer terug naar de camping gereden voor een relaxt middagje. Beetje lezen, beetje ‘springkus’ met Fabiënne.

Morgen weer een lange rij-dag voor de boeg naar Milford Sound. De enige camping in Milford Sound is al door ons geboekt dus daar hoeven we ons niet druk om te maken. Zo kunnen we snel naar de boot waar we overmorgen heel vroeg in de ochtend een mooie tocht mee gaan maken.

Lake Matheson [02-10-2017]

Mirror lake, oftewel spiegelmeer wordt Lake Matheson genoemd. Dit meer ligt een paar kilometer buiten Fox Glacier en staat bekend om zijn prachtige weerspiegelingen in het water van de omringende bergen (waar wij gisteren met de helikopter omheen zijn gevlogen!).

Deze spiegelingen wilde ik toch wel heel graag op de foto proberen te krijgen, dus zijn we vanmorgen op tijd naar de parkeerplaats bij dit meer gereden. Vanaf daar kun je in zo’n 1,5 uur rond het meer lopen en zijn er verschillende uitzichtpunten. Nu had ik bij een rondje om een meer een redelijk horizontaal pad verwacht (langs het water), maar daar dachten ze in Nieuw Zeeland toch even anders over! Het pad ging soms echt flink steil omhoog en omlaag, waardoor we blij waren dat we onze wandelschoenen aan hadden. Fabienne vond het lopen na 10 minuten (nog voordat het steil werd) al niet meer leuk, dus die heeft de rest van de wandeling in de drager op mijn rug gezeten. Naast het feit dat het af en toe best steil was, liep je ook nog eens door een soort mini-regenwoud heen. Dit voelde met de 25 graden die het buiten was al snel heel benauwd en dus zweterig aan.

Maar goed, uiteindelijk zijn we wel op het bekende punt aangekomen waar vandaan je het beste zicht over het meer hebt en je dus heel mooi in de verte de bergen ziet liggen. Helaas was het vandaag nogal bewolkt en daardoor waren de toppen van de bergen verstopt in de wolken, maar de foto vind ik nog steeds de moeite waard!

Uiteindelijk hebben we het rondje helemaal afgelopen in 1 uur en 15 minuten, nog sneller dan de aangegeven tijd dus. Dit voelde we de rest van de dag wel allebei en Fabienne moest ook zelfs een schoon shirt aan, omdat die helemaal bezweet was van mijn natte rug! 😊

Vanaf Lake Matheson zijn we doorgereden naar Wanaka. Best een lange rit. Ook langer dan we van plan waren, want eigenlijk wilden we stoppen in het plaatsje Haast. Toen we echter dit plaatsje binnen reden en zagen hoe super klein dit was en wat daar doorging voor een camping, besloten we al snel door te rijden.

De route vanaf Haast naar Wanaka is erg mooi. Het gaat recht door de bergen heen, met allerlei mooie berg rivieren. Aan het einde van de route, zodra je in de buurt komt van Wanaka kom je ook langs 2 enorme meren: Lake Wanaka en Lake Hawea. Beiden meren zijn meer dan 300 meter diep en hebben meerder dan 200 kilometer kustlijn. Hoog vanuit de bergen zien deze meren er al indrukwekkend uit, maar als je aan de kustlijn staat, dan lijkt het haast een enorme zee! Onderweg zijn we dan ook meerdere keren gestopt om even een paar foto’s te maken en van de prachtige uitzichten te genieten.

Bij aankomst in Wanaka zijn we direct langs een supermarkt gereden (deze keer een New World), omdat ze in veel van de vorige plaatsjes geen grote supermarkt hadden. Daar vandaan waren we binnen 5 minuten, recht door het kleine centrum heen, bij onze camping. Deze Top 10 camping ligt mooi tegen een berg op, met de camperplaatsen bovenaan, dus we hebben (weer) een prachtig uitzicht op het meer en de bergen.

Morgen lassen we hoogst waarschijnlijk weer een rustig dag in. Doordat we Haast hebben overgeslagen liggen we iets voor op ons schema en kunnen we allebei even lekker rustig aan doen.

Fox Glacier [01-12-2017]

Vandaag moesten we weer op tijd ons bed uit; want om 8:00 moesten we ons melden bij Fox & Franz Heliservices voor een Grand Tour, oftewel een scenic flight, met een helikopter. Zowel Angelica als ik hadden nog nooit met een helikopter gevlogen. Aangezien dit de enige manier is om de gletsjers van Nieuw Zeeland te bekijken (zelfs met meerdaagse wandeltochten schijn je niet in de buurt te kunnen komen), vonden we dit een ‘experience’ waar we wel wat geld voor over hadden. En als je het dan doet, dan moet je het meteen goed doen, dus hebben we gekozen voor de Grand Tour, oftewel de 40 minuten durende rondvlucht. De langste vlucht.

Het vertrekpunt was een cafe/restaurant midden in het stadje. Hier werden we gewogen tijdens het inchecken. Fabienne zat gelukkig nog net onder 15 kilo waardoor ze gratis mee mocht. Na het inchecken en een korte briefing (gooi je kind niet in de lucht als onder de wieken van de helikopter staat!), werden we met een busje naar de landingsplaats aan de rand van het dorpje gereden. Hier kregen we alvast een koptelefoon voor Fabienne en een riem, zodat ze in de helikopter aan mij vastgemaakt kon worden. Nog geen 10 minuten later kwam de helikopter aangevlogen en lande met best veel kabaal recht voor onze neus. Dit was al een gaaf gezicht!

Even later mochten we met zijn allen instappen. Angelica kreeg de enige plaats voorin naast de piloot en ik mocht met Fabienne als laatste achterin instappen, zodat ik met Fabienne aan het raam zat. Naast Fabienne en mij zaten nog 3 Frans sprekende mensen, die het Engels zo slecht beheersten dat we de hele weg geen woord met ze gewisseld hebben. De deuren werden gesloten, de koptelefoons moesten op (Fabienne had die van haar al op voordat de helikopter überhaupt lande) en daar gingen we. Ik wist niet wat ik mij voor moest stellen bij het opstijgen met een helikopter, maar ik had niet verwacht dat het zo moeiteloos en zo snel zou gaan. Voor ik het wist vlogen we boven de bomen, riviertjes en even later over het stadje en toen richting de bergen.

Omdat we voor de Grand Tour hadden gekozen, vlogen we eerst richting de Franz Josef Glacier. Voordat we hier waren moest hij wel eerst even een kleine 3000 meter stijgen. Dit ging ogenschijnlijk zo moeiteloos dat we alleen maar van het uitzicht hebben genoten. Voordat de gletsjer in zicht kwam, hadden we eerst nog een prachtig uitzicht op de fault-lines, oftewel de breuklijnen die over het zuider-eiland lopen. Doordat deze breuklijnen precies over het eiland lopen, is het zuider eiland ook zo gevoelig voor aardbevingen. Na een kleine 10 minuten kwam toen de eerste gletsjer in zicht. De helikopter bleef er recht voor hangen, waardoor wij een prachtig uitzicht hadden op deze ijsmassa. Pas toen ik ver onder ons een helikopter vlak over het ijs naar beneden zag vliegen, had ik door hoe hoog wij zaten en hoe enorm deze ijsmassa was; die helikopter was namelijk echt een piepklein stipje dat over het ijs bewoog!

Recht langs de glacier zijn we daarna omhoog gevlogen naar de ‘great divide’, oftewel de bergkam. Achter deze bergkam ligt de Tasman Glacier en een soort dal. Boven deze bergkam zijn we daarna richting Mt Cook (hoogste punt 3724 meter!) en Mt Tasman (hoogste punt 3497 meter) gevlogen. Toen we om/over deze punten heen vlogen, zagen we nog een 2-tal bergbeklimmers die over de sneeuw heen naar de top aan het klimmen waren. Een heel indrukwekkend gezicht, aangezien de klimmers zo klein waren in contrast met die enorme bergen en ook de hoeveelheid sneeuw die daar op lag.

Toen we om Mt Cook waren gevlogen, mochten ook wij even ervaren hoe deze sneeuw aanvoelt, want bij deze rondvlucht hoort ook een sneeuwlanding. Op een kleine vlakte lande onze helikopter en mochten we met zijn allen even 5 minuten uitstappen om foto’s te maken. Ik had verwacht dat deze sneeuw heel hard zou zijn en dus een stevige ondergrond zou geven. Maar nog geen 3 meter van de helikopter verwijderd zakte mijn been zeker 20 centimeter weg in de sneeuw! 😊 Angelica zakte zelfs twee keer zover weg dat ze daarna ook om viel. Gelukkig maakte ze wel een zachte landing in de sneeuw.

Maar de uitzichten vanaf deze landingsplaats waren echt prachtig. Je zag beide bergtoppen en verder een enorm sneeuwvlakte met alle kleuren wit die moeder natuur kan maken. Omdat het ook nog eens prachtig weer was (heldere hemel, beneden boven de 20 graden), was het hier boven ook heel aangenaam. Ik liep in een spijkerbroek en een t-shirt met korte mouwen en had het echt niet koud. Totdat er een lading sneeuw in mijn wandelschoen gleed! 😉

We hebben een aantal prachtige foto’s gemaakt, waarna we weer verder vlogen richting de Fox Glacier. Hierlangs vlogen we naar beneden naar het dal, waardoor nagenoeg recht boven het dorpje Fox Glacier uitkwamen en dus ook weer zo bij ons vertrekpunt waren aangekomen. De 40 minuten vliegen waren dan ook zo voorbij! Maar wat een prachtige ervaring was dit! En wat een geweldige manier om de gletsjers en een flink stuk van Nieuw Zeeland te bekijken! Wat ons betreft zeker het geld waard.

We waren van te voren nog even bang dat Fabienne het misschien eng zou vinden om met een helikopter te gaan vliegen of dat ze bang zou zijn voor het geluid. Maar dat was gelukkig allemaal niet het geval. Ze heeft heerlijk bij mij op schoot gezeten en heeft driftig uit het raampje gewezen naar andere helikopters en andere dingen die ze zag. Ook bovenop de sneeuwvlakte vond ze het prachtig en eenmaal aan de grond bleef ze maar naar de helikopter wijzen en riep ze ‘vliegtuig omhoog’.

De rest van de dag hebben we lekker rustig aan op de camping doorgebracht. Fabienne heeft heerlijk kunnen spelen in de speeltuin en keek/wees elke helikopter na die er voorbij kwam. Angelica had even tijd om alle wasjes te draaien en buiten op te hangen, want het is hier weer prachtig weer. Wat dat betreft hebben we het wel echt getroffen met het weer! Hopelijk is dat morgen ook nog zo als we naar Lake Matheson gaan, want die staat bekend om zijn prachtige weerspiegelingen bij windstil weer.

 

Hokitika Gorge [30-11-2017]

Vandaag zijn we vanuit Greymouth vertrokken richting Fox Glacier. Om de rit een beetje op te delen, hebben we een tussenstop toegevoegd bij de Hokitika Gorge. Het laatste stuk van de route naar dit ravijn ging over een stukje gravel (wat volgens de campermaatschappij eigenlijk niet mocht), maar het was gelukkig maar een paar honderd meter. Vanaf de steile weg waarlangs iedereen geparkeerd stond, moesten we via een pad langs een bergwand, af en toe voorzien van een boardwalk, een kwartiertje lopen tot een swingbridge (schommelbrug). Deze was ‘maar’ 35 meter lang, maar hing wel boven een prachtig ravijn, waar onderaan een fel turquoise blauw riviertje stroomde. Het pad liep nog iets verder door, nu berg afwaarts naar het riviertje. Daar sprongen een aantal mensen vanaf een hoge rots in het water. Nu is het vandaag ruim boven de 20 graden, maar zo’n sprong zou ik toch niet snel maken. Ik zou veel te bang zijn dat ik precies op de verkeerde (ondiepe) plek spring. Fabienne heeft nog wel even het riviertje onder de brug iets ondieper gemaakt, door een paar kleine kiezels erin te gooien en heel hard plons te roepen! 😉

Vanaf Hokitika zijn we doorgereden naar Fox Glacier. Hierbij zijn we expres Franz Josef Glacier voorbij gereden, omdat we gelezen hadden dat dit een erg druk stadje is en dat we in Fox Glacier ook precies de faciliteiten hebben die wij zoeken, namelijk een scenic flight met een helikopter! 😊

Het plaatsje Franz Josef Glacier zag er wel gezellig uit. Ik kreeg een beetje het a-pres-ski-gevoel, zonder dat daar daadwerkelijk sneeuw lag. De terrasjes waar we langs reden, zaten in ieder geval helemaal vol. Vanaf Franz Josef was het een half uurtje slingeren over steile bergweggetjes (met prachtige uitzichten) tot we bij Fox Glacier. Het stadje is een stuk kleiner, maar de camping kijkt prachtig uit op de hoogste bergen van het eiland. Morgen die bergen eens van dichtbij bekijken!

Tauranga Bay, Pancake Rocks en Greymouth [29-11-2017]

Wat een onwijs mooie dag was dit! Vanaf de camping naar Tauranga Bay gereden waar een zeeleeuwen kolonie zou zitten. Er was een kleine ‘walk’ naartoe. Boven aan gekomen zagen we eigenlijk niks. Geen zeeleeuw te bekennen. Maar al snel dook er ergens in het water een koppie op. Ondanks de redelijk woeste golven kon deze zeeleeuw toch op de rotsen komen om lekker te gaan zonnebaden. Al snel volgden er meer. Mannetjes, vrouwtjes en uiteindelijk ook pups die al ergens op het eiland schenen te liggen. Wat zijn die toch schattig met hun pluizige bontje. Fabiënne vond het ook heel interessant. Die vertelde steeds maar weer dat de ene zeeleeuw een papa was en er was een mama bij en een baby. Tussen alle zeeleeuwen zagen we ook nog bijzondere vogels lopen. Van zo veraf leek het een beetje op een kiwi maar wanneer je goed keek hadden deze loopvogels (want vleugels hadden ze niet) een staart en een veel kortere en dikkere bek. Er waren er heel veel, ook jongen en ze liepen gewoon gezellig tussen alle zeeleeuwen door. Later zagen we op een info bord dat deze vogel een Weka blijkt te heten. Net als de Kiwi, ook een zeldzame loopvogel. Die hebben we dan ook maar weer mooi gezien! We hebben hier echt een hele tijd staan kijken, foto’s maken en genieten. Wat een prachtige natuur.

Verder met onze route naar Pancake Rocks. Al rijdend zag ik ineens een rots op het strand staan met daarbij een soort Arch. Een door weer en wind uitgesleten boog in een rots. Hier wilde ik wel graag even kijken. Gelukkig konden we er stoppen en een paar mooie foto’s maken.

Aangekomen bij de Pancake Rocks hebben we eerst lekker geluncht. Fabiënne maar weer met chipjes want die wil echt geen broodje of wat dan ook proberen. Na de lunch op pad. Hier was er een ‘loopwalk’ van zo’n 20 minuten, als je tenminste geen foto’s maakt…Wij hebben er het dubbele over gedaan. Ook dit was weer een mooi staaltje natuur. Prachtige rotsformaties midden in de zee waarbij het leek of er allemaal plakjes steen op elkaar gestapeld waren. Geologen zijn er nog steeds niet uit hoe dit veroorzaakt wordt. Tussen de rotsen waren blowholes gevormd. Helaas waren wij er met eb en dan zie je hier niet zoveel van. Toch maakte ook nu het tegen de rotsen slaan van de zee al een bulderend lawaai. Een machtig geluid letterlijk en figuurlijk. Jammer was wel dat er hier weer een groep Aziaten was die het onwijs belangrijk vonden om steeds als groep pak ‘em beet 40 foto’s te maken op dezelfde plek waardoor anderen er niet bij konden. En dan waren ze ook nog een klein beetje geïrriteerd als je er even langs wilden. Ze vonden trouwens Fabiënne ook wel erg interessant. Ze was even bij ons vandaan gelopen en stond bij het info bord te kijken. Toen ik naar haar toeliep zag ik een ouder Aziatisch echtpaar naar haar roepen om haar aandacht te trekken en foto’s te maken. Ook later wilden andere Aziaten met haar op de foto. Dat hebben we niet toegelaten. Ik vind het echt een beetje raar. Ik had er wel van gehoord dat ze kindjes met licht blonde haartjes graag op de foto zetten omdat zij dat bijzonder vinden maar om dit nu zomaar te doen…

De hele route liet langs elk bochtje weer nieuwe prachtige dingen zien. Ik denk dat we hier wel 200 foto’s gemaakt hebben. Fabiënne was het alleen na een poosje wel zat waardoor we steeds achter haar aan moesten rennen. Van lekker op je gemakje kijken kwam dus niet zoveel terecht.

We hadden nog gepland om nog naar een openlucht museum te gaan met een nagebouwd goudmijn stadje maar hier was al geen tijd meer voor. Op naar de camping dus maar. We mochten weer zelf een plekje kiezen. Met inparkeren ging het nu alleen even niet goed. Rogier stak de camper achteruit en ineens hoorden we een harde klap. Bleek het scherm wat de plekken verdeeld achter ons niet gelijk te staan aan die in onze rij. Rogier was er dus finaal tegenaan gereden. Gelukkig was het geen andere camper! Helaas bleek de klap wel zo groot geweest te zijn dat de fietsendrager die we achterop hebben hangen helemaal verbogen is en er een verbindingspunt door de achterwand heen is gegaan. Gelukkig zijn we goed verzekerd. Na een telefoontje met de verhuurmaatschappij en een beetje Ductape kunnen we gewoon verder reizen en hoeft het niet eerst gerepareerd te worden.

Ondanks alle prachtige dingen ook een beetje een pechdag dus. Naast het ongelukje met de camper is Fabiënne vandaag 3 keer gevallen en heeft ze flink geschaafde benen en ook ik viel vandaag weer. We zijn lekker bezig! Toch kijken we terug op een prachtige dag.

Buller Gorge en Carters Beach [28-11-2017]

Vandaag onze eerste échte dag op het Zuidereiland. De zon schijnt wanneer we wakker worden en het beloofd weer een warme dag te worden.

Gisteren hebben we de route gepland die we willen gaan rijden op dit eiland. Omdat er zoveel moois te zien is en we beperkte tijd hebben (Ja, 2 weken is écht beperkt, geloof ons maar.) hebben we besloten het Abel Tasman NP over te slaan. Er worden hier veel grote hikes gelopen en dat is voor ons toch geen optie.

We besloten gelijk richting het zuiden te rijden te beginnen bij Westport/ Carters Beach. Onderweg zijn we door de Buller Gorge Scenic Reserve gereden om te kunnen stoppen bij de langste ‘swingbridge’ van Nieuw Zeeland (althans volgens de Lonely Planet). Deze swingbridge van 110 meter lang ging over een rivier die normaal gesproken vrij wild hoort te zijn. De dame bij de servicebalie vertelde echter dat er op deze rivier zo’n 7 beekjes uit moesten komen. Door aanhoudende droogte van de afgelopen weken kwam er nu echter nog maar 1 beekje op uit en was er dus van die kolkende rivier niet zoveel meer over. Desalniettemin was het toch wel een spannende ervaring om over deze brug heen te lopen. Helemaal toen we op de heenweg tegenliggers tegenkwamen de brug was namelijk echt heel smal! Ik liep voorop en de dame die me tegemoet liep riep al iets in de trant van dat we gelijk goed met elkaar kennis konden maken. Ik vroeg haar hoe we dit moesten gaan doen op die brug. Haar antwoord was simpel: “Boob to boob!” And so we did…. Gelukkig ging dit allemaal goed. Zelfs het passeren van Rogier die Fabiënne op zijn rug had ging goed. Na de brug nog een kleine wandeling gemaakt waarbij we door een soort mini jungle liepen. Er stond op verschillende punten aangegeven hoe hoog het water op verschillende momenten had gestaan. In 2010 was dat wel zo’n 15 meter hoger geweest dan waar we op dit moment stonden. In deze minijungle was het overigens heerlijk koel. In de zon was het bloedheet dus het was gelijk even lekker bijkomen. Na het rondje wandelen kwamen weer terug bij de swingbridge en nu konden we hem zonder tegenliggers zo passeren. Fabiënne liet Jet nog vallen. Gelukkig maar dat de brug afgezet was met gaas aan de zijkanten anders hadden we Jet voorgoed kwijt geweest. Al zei de jongen bij de balie dat íe dan wel even met de jetboat er achteraan gegaan had voor d’r. We hebben reserve Jet thuis gelaten dus dat had toch wel een dingetje geweest denk ik. Jet moet namelijk nog steeds overal mee naartoe en wijkt geen moment van haar zijde.

De Camping staat vlakbij het strand. Je kan de zee horen. Het is net aan de overkant van de weg. Fabiënne en Rogier zijn daar nog even naartoe gewandeld. Rogier kwam daar nog een Duits stel tegen met 2 kleine kinderen. Eentje net zo oud als Fabiënne. Terwijl dat kindje en Fabiënne lekker aan het spelen waren heeft Rogier een goed gesprek gehad. Het bleek dat dit stel op wereldreis was. In Duitsland krijgen ouders namelijk gezamenlijk 14 maanden zwangerschap-/ bevallingsverlof. 7 Maanden per ouder dus. Betaald ja. Ze waren al in Bali geweest, Australië en nu dus hier.

Rogier en ik vragen ons geregeld af hoe het zou zijn om hier in Nieuw Zeeland te wonen. Je ziet de prachtigste huizen op de mooiste plekjes maar wordt zo’n uitzicht op een gegeven moment niet “gewoon”? Dat het niet meer bijzonder is? Volgens deze Duitsers niet. Zelf zijn ze 3 jaar geleden verhuisd naar een huis midden in de bergen en het uitzicht verveeld nog steeds niet. Dus wie weet… 😉

Het strand waar Rogier met Fabiënne was geweest bleek trouwens zwart zand te hebben. Fabiënne zag er echt niet uit. Overal zat heel fijn, zwart zand. In bad dus maar weer. Deze camping had een speciaal kinderbad waar ze heerlijk in heeft gepoedeld. Douchen vind ze echt een drama maar een bad is ze niet uit te krijgen.

Terug in de camper had ze het steeds over ‘papa dragen rug’ en wees daarbij naar de draagzak. Zo noemt zij hem dus. Ze geniet er echt heel erg van om lekker lui bij Rogier te kunnen hangen en dit is iets minder zwaar dan haar zo op de arm dragen. Wat hij overigens ook vrijwel elke dag doet. Fabiënne weet precies wat ze allemaal gedaan krijgt bij papa dus ze hoeft maar te zeggen: “papa tillen?” en papa neemt haar weer op zijn arm ha ha!