Rit naar Milford Sound [04-12-2017]

De eindbestemming vandaag was Milford Sound Lodge, maar voordat we daar waren moesten we eerst 340 kilometer rijden vanuit Wanaka. Op de kronkelige wegen in Nieuw Zeeland is dat een flink eind.

Om deze lange reis een beetje op te delen, hebben we er daarom voor gekozen om in ieder geval te lunchen in Queenstown. De weg naar Queenstown is erg mooi, vooral het laatste stuk als je net over de bergkam heen komt via allerlei krappe haarspeldbochten en Queenstown in de verte/diepte ziet liggen is erg mooi. Queenstown zelf is een redelijk groot stadje, wat grotendeels tegen een berg aan een meer is opgebouwd. Er zijn dan ook maar weinig straten in Queenstown die horizontaal lopen.

Wij waren in eerste instantie van plan om in het centrum van Queenstown iets te eten. We zijn daarom op goed geluk met de camper het centrum ingereden. We konden echter geen parkeerplaats vinden waar we de camper kwijt konden (en ook nog een beetje in de buurt van het centrum stonden). Daarom hebben we uiteindelijk ervoor gekozen om naar een shopping mall te rijden net naast het vliegveld van Queenstown en daar even lekker wat te eten.

Met een goed gevulde maag vertrokken we daarna richting het plaatsje Te Anau, het laatste plaatsje voordat je een lange weg (150 kilometer) naar Milford Sound af gaat leggen. De weg daar naartoe was niet heel bijzonder en verliep door de weinig stops dan ook vlot. In Te Anau zelf aangekomen zijn we weer gestopt om even wat te eten/drinken. We hadden verwacht dat dit best een druk stadje zou zijn, aangezien je hierna geen enkele stad/dorp meer hebt tot Milford Sound. Het stadje was duidelijk berekend op een groot aantal toeristen, gezien de enorme berg restaurants, winkeltjes, parkeerplaatsen en een paar benzine stations. Wij hadden echter bijna het gevoel dat we in een spookstadje rondreden/liepen, want er waren maar heel weinig mensen op straat. Nu zal dat vast anders zijn als een van de vele touringbussen die tussen Queenstown en Milford Sound rijden in dit plaatsje stoppen, maar op het moment dat wij hier waren, was het echt uitgestorven. We zaten dan ook alleen in een restaurant met ons drinken en een lekkere koek. Heel vreemd.

Over de weg vanaf Te Anau naar Milford Sound wordt veel gezegd/gewaarschuwd. Het is een lange weg, met veel scherpe bochten en uiteindelijk moet je door een (volgens de waarschuwingen) smalle steile tunnel. Een aantal mensen raden zelfs aan om daarom maar een touringbus te nemen voor deze weg. Wij vonden de weg echter heel goed te rijden. Hij is weinig anders dan de rest van de wegen in Nieuw Zeeland. Het enige is dat je 150 kilometer lang geen stad of dorpje tegen komt. Maar dat maakt de weg ook gelijk heel bijzonder. Want er rijdt dus ook geen doorgaand verkeer en/of vrachtverkeer, alles gaat naar Milford Sound of komt daar juist vandaan. Langs de weg zijn voldoende punten om te stoppen en even te genieten van de prachtig uitzichten. Zo waren er bijvoorbeeld een heleboel velden met prachtige roze tot diep paarse bloemen. Bij een veld, waar tussendoor een idyllisch beekje stroomde, zijn we gestopt om foto’s te maken. Ook waren er een paar prachtige watervallen en lag er zelfs ijs langs de kant van de weg vlak voor de tunnel door de berg.

Die tunnel door de berg is een korte steile tunnel die zo smal is, dat ze het verkeer steeds maar vanuit 1 richting laten rijden. Daarom moesten we voor de tunnel even wachten tot het stoplicht op groen ging. Toen we daar uitstapten zagen we een paar Kea’s op het dak van de camper en de achterliggende auto landen. Dit zijn een soort donker groene papagaaien die erg zeldzaam zijn. Dit is een van de weinige plaatsen waar ze te spotten zijn in de natuur. Ze staan erom bekend dat ze de rubbers van je auto’s kapot kunnen trekken met hun snavels. Deze Kea’s hadden daar schijnbaar geen behoefte aan, want meer dan een beetje fotogeniek om zich heen kijken, deden ze niet. 😊

Op een gegeven moment mochten we dan inderdaad de beruchte tunnel inrijden. Hij was donker en berg afwaarts richting Milford Sound. De adviessnelheid was 30 kilometer per uur en met alle gaten in het wegdek was dat inderdaad ook wel verstandig. Maar doordat je dus domweg achter je voorganger aan kon rijden en de tunnel nagenoeg een rechte weg naar beneden was, vond ik hem echt niet spannend.

Het stuk na de tunnel was veel leuker, daar ging je letterlijk met bochten van 180 graden slingerend een steile afdaling in richting de waterkant bij Milford Sound. Wij hebben een camperplaats gereserveerd bij Milford Sound Lodge, de enige camping aan deze kant van de tunnel. Hierdoor kunnen we morgen in 5 minuten naar de haven van Milford Sound rijden, om daar een rondvaart te maken over een (naar zeggen) prachtig fjord. Dit was de eerste camping waar we geen speeltuin voor Fabienne hadden en waar we in de gemeenschappelijke keukens het gevoel hadden in een Aziatisch restaurant te werken; het was er echt heel druk (en het eten wat hun klaarmaakten zag&rook erg lekker!). Hopelijk zitten ze niet allemaal tegelijk op dezelfde boot als die wij gereserveerd hebben voor morgen!

En wat er toen de volgende dag gebeurde… dat lees je in de volgende blog.

Lake Matheson [02-10-2017]

Mirror lake, oftewel spiegelmeer wordt Lake Matheson genoemd. Dit meer ligt een paar kilometer buiten Fox Glacier en staat bekend om zijn prachtige weerspiegelingen in het water van de omringende bergen (waar wij gisteren met de helikopter omheen zijn gevlogen!).

Deze spiegelingen wilde ik toch wel heel graag op de foto proberen te krijgen, dus zijn we vanmorgen op tijd naar de parkeerplaats bij dit meer gereden. Vanaf daar kun je in zo’n 1,5 uur rond het meer lopen en zijn er verschillende uitzichtpunten. Nu had ik bij een rondje om een meer een redelijk horizontaal pad verwacht (langs het water), maar daar dachten ze in Nieuw Zeeland toch even anders over! Het pad ging soms echt flink steil omhoog en omlaag, waardoor we blij waren dat we onze wandelschoenen aan hadden. Fabienne vond het lopen na 10 minuten (nog voordat het steil werd) al niet meer leuk, dus die heeft de rest van de wandeling in de drager op mijn rug gezeten. Naast het feit dat het af en toe best steil was, liep je ook nog eens door een soort mini-regenwoud heen. Dit voelde met de 25 graden die het buiten was al snel heel benauwd en dus zweterig aan.

Maar goed, uiteindelijk zijn we wel op het bekende punt aangekomen waar vandaan je het beste zicht over het meer hebt en je dus heel mooi in de verte de bergen ziet liggen. Helaas was het vandaag nogal bewolkt en daardoor waren de toppen van de bergen verstopt in de wolken, maar de foto vind ik nog steeds de moeite waard!

Uiteindelijk hebben we het rondje helemaal afgelopen in 1 uur en 15 minuten, nog sneller dan de aangegeven tijd dus. Dit voelde we de rest van de dag wel allebei en Fabienne moest ook zelfs een schoon shirt aan, omdat die helemaal bezweet was van mijn natte rug! 😊

Vanaf Lake Matheson zijn we doorgereden naar Wanaka. Best een lange rit. Ook langer dan we van plan waren, want eigenlijk wilden we stoppen in het plaatsje Haast. Toen we echter dit plaatsje binnen reden en zagen hoe super klein dit was en wat daar doorging voor een camping, besloten we al snel door te rijden.

De route vanaf Haast naar Wanaka is erg mooi. Het gaat recht door de bergen heen, met allerlei mooie berg rivieren. Aan het einde van de route, zodra je in de buurt komt van Wanaka kom je ook langs 2 enorme meren: Lake Wanaka en Lake Hawea. Beiden meren zijn meer dan 300 meter diep en hebben meerder dan 200 kilometer kustlijn. Hoog vanuit de bergen zien deze meren er al indrukwekkend uit, maar als je aan de kustlijn staat, dan lijkt het haast een enorme zee! Onderweg zijn we dan ook meerdere keren gestopt om even een paar foto’s te maken en van de prachtige uitzichten te genieten.

Bij aankomst in Wanaka zijn we direct langs een supermarkt gereden (deze keer een New World), omdat ze in veel van de vorige plaatsjes geen grote supermarkt hadden. Daar vandaan waren we binnen 5 minuten, recht door het kleine centrum heen, bij onze camping. Deze Top 10 camping ligt mooi tegen een berg op, met de camperplaatsen bovenaan, dus we hebben (weer) een prachtig uitzicht op het meer en de bergen.

Morgen lassen we hoogst waarschijnlijk weer een rustig dag in. Doordat we Haast hebben overgeslagen liggen we iets voor op ons schema en kunnen we allebei even lekker rustig aan doen.

Fox Glacier [01-12-2017]

Vandaag moesten we weer op tijd ons bed uit; want om 8:00 moesten we ons melden bij Fox & Franz Heliservices voor een Grand Tour, oftewel een scenic flight, met een helikopter. Zowel Angelica als ik hadden nog nooit met een helikopter gevlogen. Aangezien dit de enige manier is om de gletsjers van Nieuw Zeeland te bekijken (zelfs met meerdaagse wandeltochten schijn je niet in de buurt te kunnen komen), vonden we dit een ‘experience’ waar we wel wat geld voor over hadden. En als je het dan doet, dan moet je het meteen goed doen, dus hebben we gekozen voor de Grand Tour, oftewel de 40 minuten durende rondvlucht. De langste vlucht.

Het vertrekpunt was een cafe/restaurant midden in het stadje. Hier werden we gewogen tijdens het inchecken. Fabienne zat gelukkig nog net onder 15 kilo waardoor ze gratis mee mocht. Na het inchecken en een korte briefing (gooi je kind niet in de lucht als onder de wieken van de helikopter staat!), werden we met een busje naar de landingsplaats aan de rand van het dorpje gereden. Hier kregen we alvast een koptelefoon voor Fabienne en een riem, zodat ze in de helikopter aan mij vastgemaakt kon worden. Nog geen 10 minuten later kwam de helikopter aangevlogen en lande met best veel kabaal recht voor onze neus. Dit was al een gaaf gezicht!

Even later mochten we met zijn allen instappen. Angelica kreeg de enige plaats voorin naast de piloot en ik mocht met Fabienne als laatste achterin instappen, zodat ik met Fabienne aan het raam zat. Naast Fabienne en mij zaten nog 3 Frans sprekende mensen, die het Engels zo slecht beheersten dat we de hele weg geen woord met ze gewisseld hebben. De deuren werden gesloten, de koptelefoons moesten op (Fabienne had die van haar al op voordat de helikopter überhaupt lande) en daar gingen we. Ik wist niet wat ik mij voor moest stellen bij het opstijgen met een helikopter, maar ik had niet verwacht dat het zo moeiteloos en zo snel zou gaan. Voor ik het wist vlogen we boven de bomen, riviertjes en even later over het stadje en toen richting de bergen.

Omdat we voor de Grand Tour hadden gekozen, vlogen we eerst richting de Franz Josef Glacier. Voordat we hier waren moest hij wel eerst even een kleine 3000 meter stijgen. Dit ging ogenschijnlijk zo moeiteloos dat we alleen maar van het uitzicht hebben genoten. Voordat de gletsjer in zicht kwam, hadden we eerst nog een prachtig uitzicht op de fault-lines, oftewel de breuklijnen die over het zuider-eiland lopen. Doordat deze breuklijnen precies over het eiland lopen, is het zuider eiland ook zo gevoelig voor aardbevingen. Na een kleine 10 minuten kwam toen de eerste gletsjer in zicht. De helikopter bleef er recht voor hangen, waardoor wij een prachtig uitzicht hadden op deze ijsmassa. Pas toen ik ver onder ons een helikopter vlak over het ijs naar beneden zag vliegen, had ik door hoe hoog wij zaten en hoe enorm deze ijsmassa was; die helikopter was namelijk echt een piepklein stipje dat over het ijs bewoog!

Recht langs de glacier zijn we daarna omhoog gevlogen naar de ‘great divide’, oftewel de bergkam. Achter deze bergkam ligt de Tasman Glacier en een soort dal. Boven deze bergkam zijn we daarna richting Mt Cook (hoogste punt 3724 meter!) en Mt Tasman (hoogste punt 3497 meter) gevlogen. Toen we om/over deze punten heen vlogen, zagen we nog een 2-tal bergbeklimmers die over de sneeuw heen naar de top aan het klimmen waren. Een heel indrukwekkend gezicht, aangezien de klimmers zo klein waren in contrast met die enorme bergen en ook de hoeveelheid sneeuw die daar op lag.

Toen we om Mt Cook waren gevlogen, mochten ook wij even ervaren hoe deze sneeuw aanvoelt, want bij deze rondvlucht hoort ook een sneeuwlanding. Op een kleine vlakte lande onze helikopter en mochten we met zijn allen even 5 minuten uitstappen om foto’s te maken. Ik had verwacht dat deze sneeuw heel hard zou zijn en dus een stevige ondergrond zou geven. Maar nog geen 3 meter van de helikopter verwijderd zakte mijn been zeker 20 centimeter weg in de sneeuw! 😊 Angelica zakte zelfs twee keer zover weg dat ze daarna ook om viel. Gelukkig maakte ze wel een zachte landing in de sneeuw.

Maar de uitzichten vanaf deze landingsplaats waren echt prachtig. Je zag beide bergtoppen en verder een enorm sneeuwvlakte met alle kleuren wit die moeder natuur kan maken. Omdat het ook nog eens prachtig weer was (heldere hemel, beneden boven de 20 graden), was het hier boven ook heel aangenaam. Ik liep in een spijkerbroek en een t-shirt met korte mouwen en had het echt niet koud. Totdat er een lading sneeuw in mijn wandelschoen gleed! 😉

We hebben een aantal prachtige foto’s gemaakt, waarna we weer verder vlogen richting de Fox Glacier. Hierlangs vlogen we naar beneden naar het dal, waardoor nagenoeg recht boven het dorpje Fox Glacier uitkwamen en dus ook weer zo bij ons vertrekpunt waren aangekomen. De 40 minuten vliegen waren dan ook zo voorbij! Maar wat een prachtige ervaring was dit! En wat een geweldige manier om de gletsjers en een flink stuk van Nieuw Zeeland te bekijken! Wat ons betreft zeker het geld waard.

We waren van te voren nog even bang dat Fabienne het misschien eng zou vinden om met een helikopter te gaan vliegen of dat ze bang zou zijn voor het geluid. Maar dat was gelukkig allemaal niet het geval. Ze heeft heerlijk bij mij op schoot gezeten en heeft driftig uit het raampje gewezen naar andere helikopters en andere dingen die ze zag. Ook bovenop de sneeuwvlakte vond ze het prachtig en eenmaal aan de grond bleef ze maar naar de helikopter wijzen en riep ze ‘vliegtuig omhoog’.

De rest van de dag hebben we lekker rustig aan op de camping doorgebracht. Fabienne heeft heerlijk kunnen spelen in de speeltuin en keek/wees elke helikopter na die er voorbij kwam. Angelica had even tijd om alle wasjes te draaien en buiten op te hangen, want het is hier weer prachtig weer. Wat dat betreft hebben we het wel echt getroffen met het weer! Hopelijk is dat morgen ook nog zo als we naar Lake Matheson gaan, want die staat bekend om zijn prachtige weerspiegelingen bij windstil weer.

 

Hokitika Gorge [30-11-2017]

Vandaag zijn we vanuit Greymouth vertrokken richting Fox Glacier. Om de rit een beetje op te delen, hebben we een tussenstop toegevoegd bij de Hokitika Gorge. Het laatste stuk van de route naar dit ravijn ging over een stukje gravel (wat volgens de campermaatschappij eigenlijk niet mocht), maar het was gelukkig maar een paar honderd meter. Vanaf de steile weg waarlangs iedereen geparkeerd stond, moesten we via een pad langs een bergwand, af en toe voorzien van een boardwalk, een kwartiertje lopen tot een swingbridge (schommelbrug). Deze was ‘maar’ 35 meter lang, maar hing wel boven een prachtig ravijn, waar onderaan een fel turquoise blauw riviertje stroomde. Het pad liep nog iets verder door, nu berg afwaarts naar het riviertje. Daar sprongen een aantal mensen vanaf een hoge rots in het water. Nu is het vandaag ruim boven de 20 graden, maar zo’n sprong zou ik toch niet snel maken. Ik zou veel te bang zijn dat ik precies op de verkeerde (ondiepe) plek spring. Fabienne heeft nog wel even het riviertje onder de brug iets ondieper gemaakt, door een paar kleine kiezels erin te gooien en heel hard plons te roepen! 😉

Vanaf Hokitika zijn we doorgereden naar Fox Glacier. Hierbij zijn we expres Franz Josef Glacier voorbij gereden, omdat we gelezen hadden dat dit een erg druk stadje is en dat we in Fox Glacier ook precies de faciliteiten hebben die wij zoeken, namelijk een scenic flight met een helikopter! 😊

Het plaatsje Franz Josef Glacier zag er wel gezellig uit. Ik kreeg een beetje het a-pres-ski-gevoel, zonder dat daar daadwerkelijk sneeuw lag. De terrasjes waar we langs reden, zaten in ieder geval helemaal vol. Vanaf Franz Josef was het een half uurtje slingeren over steile bergweggetjes (met prachtige uitzichten) tot we bij Fox Glacier. Het stadje is een stuk kleiner, maar de camping kijkt prachtig uit op de hoogste bergen van het eiland. Morgen die bergen eens van dichtbij bekijken!

Picton en Nelson [27-11-2017]

Vandaag moesten voor het eerst sinds lange tijd onze wekker zetten. We hadden namelijk een ferry geboekt die ons om 9:00 van Wellington (noorder eiland) naar Picton (zuider eiland) zou varen. Hier moest je echter al om 8:00 ‘ingecheckt’ zijn met je camper en het was ook nog een half uurtje rijden, dus de wekker ging al om 6:00. Voelt bijna als werken! 😉

Dat we op tijd vertrokken waren richting de ferry bleek een goede keus te zijn, want ook de weg naar Wellington blijkt, net als de Nederlandse wegen, last te hebben van files. Nu reden we dit dan ook op maandagochtend, maar dit was na Auckland wel de enige plek waar we uberhaupt files hebben gezien. Veel mensen blijken de files naar Wellington te ontwijken door de (race)fiets te pakken. In Nieuw Zeeland wordt een fiets beschouwd als een zelfde verkeersdeelnemer als een auto en ze rijden dus ook doodleuk op de smalle vluchtstroken/berm van de snelwegen! Als er files zijn is dit natuurlijk leuk, maar als je er normaal door mag rijden, zou ik toch niet graag naast auto’s rijden die met 100 kilometer per uur voorbij komen razen. Maar goed, opvallend veel Nieuw Zeelanders blijken daar anders over te denken.

Uiteindelijk reden we een paar minuten na 8-en het parkeerterrein van de ferry op. Die stond echt al helemaal afgeladen met auto’s, campers en zelfs vrachtwagens. Tijdens het wachten nog even een mailtje gestuurd naar de helpdesk van Interislander ferries. We hebben in Nieuw Zeeland namelijk een clubmember-card gekocht voor de Top 10-campings en die geeft 10% korting op de overtocht bij Interislander. Maar we hadden de ferry al vanuit Nederland geboekt. Dus via een mailtje het vriendelijke verzoek of ze deze korting alsnog konden toepassen/terugbetalen. Binnen een uur hadden we een mailtje terug dat de korting teruggestort ging worden op onze creditcard, erg netjes!

Rond 8:30 mochten we de camper de boot oprijden. De entree was super groot en hoog, maar daarna mochten we via een steile brug direct omhoog naar het 2e dek. Daar past de camper echt maar net op, maar eenmaal boven hadden we weer genoeg ruimte om de camper netjes te parkeren. Alles in de camper moest uit/afgesloten worden, inclusief het gas, en zowel de handrem moest erop, als de eerste versnelling moest ingeschakeld blijven. Wat verwachten ze wel niet tijdens deze overtocht?! 😉 Vanaf het parkeerdek moest iedereen enkele etages omhoog naar het passagiersdek. Hier waren verschillende restaurantjes, een bioscoopzaal en zelfs een aantal slaapcabines (tegen extra betaling natuurlijk). Wij zijn rustig in een grote zal gaan zitten en hebben daar een (e-)bookje gelezen, terwijl Fabienne rustig een paar filmpjes op de iPad heeft gekeken.

Uiteraard zijn we ook een aantal keer op het dek wezen kijken toen we eenmaal door de Malborough Sounds voeren bij het noorder-eiland. Wat is dat een ongelofelijk mooi gezicht zeg! Aan beide kanten hoge bergen, volledig begroeid met allerlei groen en dan super helder blauwe water ertussen. Super mooi!

Rond 12:00 kwamen we aan Picton. Nadat alle voetgangers tussen alle auto’s door moesten lopen om van het schip af te komen (en dat waren er best veel!), mochten wij ook van het schip af. Gek genoeg moesten we direct uit het schip een kort stukje aan de rechterkant van de weg blijven rijden; heel onwennig als je al ruim 2 weken gewend bent om links te rijden!

Picton zelf is maar een klein plaatsje en dat hebben we dan ook direct overgeslagen. We zijn naar Nelson gereden, wat aan de noordkant van het eiland ligt. Hierdoor hadden we een prachtige slingerweg langs de kustlijn door de bergen naar Nelson. Het enige nadeel was dat er best veel wegwerkzaamheden waren. Vaak is er dan maar 1 baan beschikbaar waar zowel het tegemoetkomend verkeer als wij overheen moeten en dan is het dus vaak even wachten. Op een gegeven moment kwamen we zelfs op een stuk weg terecht wat op dat moment geasfalteerd werd! Dat betekende dus enorm veel kiezels met overal vloeibaar teer er tussen. Niet bepaald fijn om met je witte camper overheen te rijden! ☹

Eenmaal aangekomen in Nelson, zijn we gestopt bij een Top 10 Holiday Park, ondertussen een soort van routine omdat Fabienne daar altijd een springkussen, schommel en glijbaan heeft. Angelica zou ons wel even inchecken. Ze stapte uit de auto bij de receptie en in mijn zijspiegel was ze opeens verdwenen. Vlak daarna hoorde ik een vloek, dus sprong ik ook snel uit de auto. Angelica bleek door haar enkel te zijn gegaan op een kiezelpad dat voor de receptie lag. Ze had daarbij een flink smakker gemaakt. Behalve een paar schaafwonden en een paar blauwe plekken heeft ze er gelukkig niets aan overgehouden, maar dat had natuurlijk heel anders kunnen aflopen! Voortaan moet ze maar haar stevige wandelschoenen aantrekken als ze gaat inchecken! 😉

Wellington dag 2 [26-11-2017]

Nog een dag in Wellington en dan gaan we met de ferry naar het zuider-eiland. Aangezien het vandaag zondag is, zijn we een beetje nieuwsgierig hoeveel er open is in Wellington. Op de goede gok rijden we naar de stad. Op onze ‘vaste parkeerplaats’ (het terrein naast het Te Papa museum waar we gisteren stonden), blijkt vandaag een markt te zijn en daarom kunnen we daar dus niet parkeren. Op de goede gok in Google Maps een andere parkeerplaats uitgekozen. Deze bleek midden in de stad te zitten en zelfs officieel als overnachtingsplaats voor campers gebruikt te mogen worden. Ze hadden zelfs stroomaansluitingen voor de campers. Daar was de prijs voor een dagkaartje dan ook wel naar, maar we stonden redelijk ruim (voor een plek midden in de stad) en konden vanaf hier goed lopend het centrum in.

Eenmaal in het centrum aangekomen, bleek dat er een soort kerstmarkt was georganiseerd door de winkeliers en de stad met de leuke naam “a very Welly Christmas”. De grootste straat in Wellington was hierdoor afgezet voor verkeer en overal was entertainment. Zo liepen er clowns rond, wandelende kerstbomen, was er een heus circus, stond er een ijsschaatsbaan, kon je in een opblaaskoepel sneeuwballen gooien en waren er meerdere podia met muziek. Heel gek gevoel om bij ruim 25 graden kerstliedjes te horen en (opblaas) sneeuwpoppen te zien! 😊

We zijn een paar winkels ingelopen en hebben vooral ook bij de podia staan luisteren naar de muziek. Fabienne vond dit helemaal geweldig; hoe harder de muziek, hoe meer zij begon te dansen en klappen! 😊

Aan het einde van deze straat kwamen we uit bij het parlementsgebouw van Nieuw Zeeland, ook we de Beehive genoemd. Als je de foto hieronder bekijkt, dan snap je wel waarom de Kiwi’s hem zo noemen.

Volgens Google Maps zou recht achter het parlementsgebouw een “kabelbaanstation” zijn. Nu had ik gelezen in de Lonely Planet dat dit een leuk rit met een oud kabelbaantreintje omhoog zou zijn, dus wij dachten daar even naartoe te lopen. Dit bleek echter een steile heuvel op te zijn. Toen we eenmaal bij het punt aangekomen waren, bleek Google Maps dit toch een beetje verkeerd te noemen, want het enige wat we konden vinden was een normale bushalte! Toen we later terug liepen door de winkelstraat, zagen we toeristenbordjes waarop de kabelbaantrein stond aangegeven (absoluut niet in de buurt waar Google Maps ons naartoe had gestuurd!).

Maar goed, we hebben ons vandaag lekker vermaakt in Wellington en hebben een paar leuke kerstballen gekocht voor in de kerstboom thuis. Het is ondertussen onze vaste traditie om uit elk land waar we zijn een kerstbal mee te nemen als aandenken.

Morgen mogen we er weer vroeg uit, want we moeten om 8:00 ’s-ochtends bij de kade van de ferry richting het zuider-eiland staan.

Wellington dag 1 [25-11-2017]

Vandaag zijn we vanuit Whanganui naar Wellington gereden. Een ritje van zo’n 2,5 uur, als je niet zou stoppen onderweg. Wij hebben het rustig aan gedaan en zo hier en daar even van het uitzicht genoten.

In het plaatsje Otaki zijn we even gestopt om te tanken, een broodje te eten bij Subway en de buitenkant van het historisch treinstation te bekijken. Ze zeggen dat het door de community is opgeknapt, maar volgens ons heeft de community nog wel wat werk te doen voordat dit in originele staat is herstelt. Desondanks was het een leuk uitzicht tijdens het eten van een broodje.

De reis naar Wellington verliep verder voorspoedig. Onderweg nog wel een auto in de berm tegengekomen die op zijn kop lag, aan de andere kant van een hekje, zonder dat het hekje ergens beschadigd was?! Hoe ze dat nu voor elkaar hebben gekregen?! Het ongeluk was schijnbaar net gebeurd, want de wielen van de auto draaiden nog. Er stonden gelukkig al wel zoveel auto’s en bellende mensen omheen zodat er genoeg hulp was. Voor ons een goede herinnering om op te blijven letten op de ‘snelwegen’ in Nieuw Zeeland.

In plaats van naar de camping te rijden, zijn we dit keer eerst naar het grootste museum van Nieuw Zeeland gereden, het Te Papa museum. Deze bevat oa een grote tentoonstelling over de Maori cultuur en een stuk over alle dieren die in Nieuw Zeeland voorkomen.

Het stuk over de Maori was mooi opgezet. Van veel verschillende stammen waren houtsnijwerken, zoals wapens, wandelstokken en zelfs een paar kano’s tentoongesteld. Ook hadden ze een Maori ‘boot’, een huis en een ontmoetingshuis nagebouwd. Mooi om dit nu goed van dichtbij te kunnen zien en te kunnen zien hoe mooi dit er uitziet als het helemaal nieuw is. (of gerestaureerd)

Een ander deel van het museum ging over de immigranten die in de loop der jaren naar Nieuw Zeeland zijn gekomen. Vlak na de 2e wereldoorlog schijnen veel Poolse weeskinderen uit concentratiekampen naar Nieuw Zeeland te zijn gekomen. Ook schijnt de Nederlandse regering in 1960 een deal gesloten te hebben met Nieuw Zeeland zodat Nederlandse arbeiders konden emigreren naar Nieuw Zeeland inclusief baangarantie. In die jaren was er in Nederland (schijnbaar) een overschot aan arbeiders, waardoor veel mensen zonder werk zaten. Nieuw Zeeland betaalde in die tijd de overtocht en zorgde dus voor werk. Geen slechte deal. Alhoewel het meestal wel betekende dat je voor altijd afscheid nam van je geliefden.

Alles bij elkaar hebben we zo’n 2 uur door het museum gelopen. Daarna was Fabienne het ook wel echt zat. Ondanks dat het museum te boek staat als kindvriendelijk, kon ze zich er nog niet echt vermaken. Daarom zijn we rond 16:00 vertrokken en naar onze camping gereden. Deze camping zit officieel nog wel in Wellington, maar ligt eigenlijk net boven de stad. Hierdoor moesten we dus weer een klein stukje terug rijden via de snelweg.

Op de camping aangekomen heb ik nog even met Fabienne buiten staan spelen met een bal. Op een gegeven moment zien we een aantal bruine eenden aan komen lopen. Fabienne loopt er enthousiast naar toe, maar vergeet even te bukken bij een hekje dat tussen haar en eenden in staat. Natuurlijk moest ze toen even huilen en getroost worden. Terwijl ik haar troostte, kwam een Australisch stel uit hun camper vandaan, om te kijken wat er aan de hand was. Om Fabienne te troosten kreeg ze een zakje met eendenvoer dat ze in de campingwinkel hadden gekocht. Fabienne was natuurlijk direct vergeten dat ze pijn had aan haar hoofd en heeft daarna nog zeker een uur lang heel kleine handjes met voer naar de eenden staan te gooien. Fabienne blij, eenden blij, pappa en mamma blij! 😊 Toen het eenmaal tijd was om naar bed te gaan heeft ze nog heel lang liedjes gezongen in bed. “Papagaaitje leef je nog?” en “In de manenschijn.” zijn favoriet, al kent ze de tekst maar half.

Whanganui [24-11-2017]

Vandaag hebben we een dag heerlijk rustig aan gedaan. We hebben op ons gemak ontbeten, even wat gelezen, daarna rustig naar de Pak’n Safe gereden voor wat boodschappen en daarna nog lekker lang met Fabienne in de speeltuin van de camping gespeeld. Wij vonden het heerlijk en Fabienne ook! “Spling-kus” is haar nieuwe woordje geworden als je vraagt wat ze wil doen in de speeltuin. 😊 En bij het schommelen blijkt ze het ook helemaal geweldig te vinden om hard geduwd te worden, het kan echt niet hard genoeg, zo hard dat mama bijna een hartverzakking krijgt. 😉

Morgen gaan we weer een stuk rijden, naar Wellington. Dit is de officiële hoofdstad van Nieuw Zeeland en ook het punt waar we op de ferry rijden en naar het zuider-eiland varen. Maar eerst nog morgen nog even rondkijken in Wellington!

Taupo en Tongariro – Slapen onder Mt Doom [22-11-2017]

Vandaag was het plan om in ieder geval naar Taupo te rijden, te kijken of we dat een interessant stadje vinden en afhankelijk daarvan wel/niet door te rijden naar Tongariro National Park.

Maar voordat we uberhaupt Rotorua verlaten, wilden we nog even door het Kuirau Park lopen. Dit is een park dat recht naast onze camping ligt en waar meerdere bubbelende modderpoelen (gratis) zijn te zien. Na de prachtige poelen in Wai-O-Tapu gisteren, vond ik dit park een beetje tegenvallen. Maar het is dan ook gratis en eigenlijk gewoon een openbaar park; dat is niet hetzelfde als een commercieel park als Wai-O-Tapu. Het Kuirau Park is in ieder geval makkelijk in een half uurtje door te lopen en het is nagenoeg helemaal vlak. Langs de wandelpaden kom je om de 50 meter een houten hek tegen, waarachter dan een bubbelend en/of sissende moederpoel ligt. Leuk om te zien. En wat ons betreft hadden we dit park beter eerst kunnen doen en daarna pas Wai-O-Tapu, dan wisten we tenminste ook direct waar de lucht in Rotorua vandaan kwam. 😉

Na een korte wandeling door het park zijn we doorgereden naar Huka Falls. Dit was een tip van Lincy en Marco, vrienden van ons die eerder al in Nieuw Zeeland geweest zijn, en was zeer de moeite waard. Het gaat hier om een relatief lage waterval (10 meter hoog), maar er stroomt zoveel water door een nauwe gang, dat er een enorme stroomversnelling (Rapid) ontstaat. Alleen al het geluid dat je hoort als je er op een brug boven staat, zorgt ervoor dat je ontzag hebt voor het geweld dat onder je doorstroomt!

Vanaf de Huka Falls zijn we doorgereden naar Taupo. Voor Nieuw Zeelanders is dit een soort vakantie-oord. Hier gaan ze zelf dus heen in de zomervakantie en veel Kiwi’s schijnen hier ook een vakantiewoning te hebben. Wij hebben de camper in het centrum neergezet en zijn een rondje gelopen door de vele winkelstraatjes. Er is van alles te koop, maar er worden vooral ook veel activiteiten aangeboden. Zo kun je gaan raften, waterskieen, met een helikopter vliegen en nog veel meer. Jammer genoeg allemaal dingen die je niet zo snel doet als je daar komt als gezin met een klein meisje. Na een korte lunch bij een zaakje dat crêpes verkoopt, besloten we dan ook maar om door te rijden naar Tongariro National Park.

De weg hier naartoe is erg mooi. Vanuit Taupo zie je in de verte al de besneeuwde bergtop liggen en daar rijdt je eigenlijk naartoe als je naar Tongariro NP gaat. Het park bevat 3 actieve volkanen, waaronder Mt Ruapehu, een van de meest actieve vulkanen ter wereld! 😊

We hadden een camping midden in het park uitgezocht en waren daar naartoe gereden. Helaas bleek bij aankomst (rond 17:00) dat de hele camping al vol stond en dat wij er dus niet meer bij pasten. Hierdoor moesten we weer een stukje terugrijden, de berg af, naar de eerst volgende camping. Gelukkig had deze camping (Discovery Lodge Tongariro) wel plaats en zo stonden we opeens langs de rand van een grasveld met rondom uitzicht op de 3 vulkanen in dit park. Nog een leuk feitje (vinden wij tenminste) is dat een van deze vulkanen, Mt Ngauruhoe, terugkomt in de film Lord of the Rings als Mt Doom. We hebben dus effectief onderaan Mt Doom geslapen! 😊

Otorohanga [19-11-2017]

Mensen uit Nieuw Zeeland noemen zichzelf vaak een Kiwi (of worden dat genoemd). Maar een Kiwi is ook een (met uitsterven bedreigde) loop vogel, die alleen voorkomt in Nieuw Zeeland. We hebben een paar dagen terug in een winkel met een Nieuw Zeelandse vrouw staan praten en die vertelde dat ze nu al 50 jaar in Nieuw Zeeland woont, maar nog nooit in het wild een Kiwi had gezien, alleen in de dierentuin. Daarom kunnen wij als toeristen ook niet verwachten dat we er zomaar een in het wild gaan zien (zeker niet met een luidruchtig klein meisje bij ons!), dus daarom hebben wij besloten een stop te maken bij het Kiwi House and Native Bird Park in Otorohanga.

Zoals de naam al doet vermoeden hebben ze hier een paar Kiwi’s en daarnaast dus nog een hoop vogels en eenden. Direct na de balie waar je betaald bij binnenkomst, loop je een donkere gang in, waar je via een grote glazen wand een vrij ruim hok in kijkt. Toen onze ogen gewend waren aan het donker, zagen we inderdaad dus een Kiwi door het hok heen rennen. Heel bijzonder om te zien! We hadden allebei verwacht dat het beestje veel kleiner zou zijn (het is in werkelijkheid formaat forse kip) en we hadden ook allebei niet verwacht dat het beestje zo hard kon lopen. Misschien is de vergelijking met een struisvogel nog wel terecht, maar een dan dus formaat kip. 😊 Helaas mochten we in dit vertrek geen foto’s of filmopnames maken, dus voor het digitale archief moeten we het doen met een opgezette Kiwi net voor het echte verblijf.

Na de Kiwi kwamen een hoop kleinere hokken met allerlei soort vogels en eenden. Een aantal poseerden gewillig voor de camera, maar doordat we eigenlijk voor de Kiwi’s kwamen, hadden deze verblijven toch minder mijn belangstelling dan het verblijf met de Kiwi. Gelukkig kwam halverwege nog een (donkere gang) verblijf met kleinere Kiwi’s. We hebben zeker een kwartier in dit verblijf staan kijken, maar hier konden we helaas de Kiwi’s niet zien. Bij de uitgang van dit verblijf zagen we een aantal live camera beelden, waarop te zien was dat deze Kiwi’s lekker in hun holletjes onder de grond zaten.

Het Kiwi House lag mooi op onze route van Matamata naar Rotorua. We hadden in Rotorua een camping uitgekozen die redelijk dicht bij het centrum lag. Google Maps leidde ons daar netjes naartoe en nam daarbij zelfs een route die door het Kuirau Park liep. Dit is een openbaar park waar kokende modderpoelen en stoom uit gaten in de grond komt; precies datgene waar Rotorua om bekend staat. Aangezien we graag naar onze camping wilden, hebben we (nog) niet uitgebreid rondgekeken in dit park, maar aangezien we er vlakbij zitten, gaan we dat zeker nog doen!