Picton en Nelson [27-11-2017]

Vandaag moesten voor het eerst sinds lange tijd onze wekker zetten. We hadden namelijk een ferry geboekt die ons om 9:00 van Wellington (noorder eiland) naar Picton (zuider eiland) zou varen. Hier moest je echter al om 8:00 ‘ingecheckt’ zijn met je camper en het was ook nog een half uurtje rijden, dus de wekker ging al om 6:00. Voelt bijna als werken! 😉

Dat we op tijd vertrokken waren richting de ferry bleek een goede keus te zijn, want ook de weg naar Wellington blijkt, net als de Nederlandse wegen, last te hebben van files. Nu reden we dit dan ook op maandagochtend, maar dit was na Auckland wel de enige plek waar we uberhaupt files hebben gezien. Veel mensen blijken de files naar Wellington te ontwijken door de (race)fiets te pakken. In Nieuw Zeeland wordt een fiets beschouwd als een zelfde verkeersdeelnemer als een auto en ze rijden dus ook doodleuk op de smalle vluchtstroken/berm van de snelwegen! Als er files zijn is dit natuurlijk leuk, maar als je er normaal door mag rijden, zou ik toch niet graag naast auto’s rijden die met 100 kilometer per uur voorbij komen razen. Maar goed, opvallend veel Nieuw Zeelanders blijken daar anders over te denken.

Uiteindelijk reden we een paar minuten na 8-en het parkeerterrein van de ferry op. Die stond echt al helemaal afgeladen met auto’s, campers en zelfs vrachtwagens. Tijdens het wachten nog even een mailtje gestuurd naar de helpdesk van Interislander ferries. We hebben in Nieuw Zeeland namelijk een clubmember-card gekocht voor de Top 10-campings en die geeft 10% korting op de overtocht bij Interislander. Maar we hadden de ferry al vanuit Nederland geboekt. Dus via een mailtje het vriendelijke verzoek of ze deze korting alsnog konden toepassen/terugbetalen. Binnen een uur hadden we een mailtje terug dat de korting teruggestort ging worden op onze creditcard, erg netjes!

Rond 8:30 mochten we de camper de boot oprijden. De entree was super groot en hoog, maar daarna mochten we via een steile brug direct omhoog naar het 2e dek. Daar past de camper echt maar net op, maar eenmaal boven hadden we weer genoeg ruimte om de camper netjes te parkeren. Alles in de camper moest uit/afgesloten worden, inclusief het gas, en zowel de handrem moest erop, als de eerste versnelling moest ingeschakeld blijven. Wat verwachten ze wel niet tijdens deze overtocht?! 😉 Vanaf het parkeerdek moest iedereen enkele etages omhoog naar het passagiersdek. Hier waren verschillende restaurantjes, een bioscoopzaal en zelfs een aantal slaapcabines (tegen extra betaling natuurlijk). Wij zijn rustig in een grote zal gaan zitten en hebben daar een (e-)bookje gelezen, terwijl Fabienne rustig een paar filmpjes op de iPad heeft gekeken.

Uiteraard zijn we ook een aantal keer op het dek wezen kijken toen we eenmaal door de Malborough Sounds voeren bij het noorder-eiland. Wat is dat een ongelofelijk mooi gezicht zeg! Aan beide kanten hoge bergen, volledig begroeid met allerlei groen en dan super helder blauwe water ertussen. Super mooi!

Rond 12:00 kwamen we aan Picton. Nadat alle voetgangers tussen alle auto’s door moesten lopen om van het schip af te komen (en dat waren er best veel!), mochten wij ook van het schip af. Gek genoeg moesten we direct uit het schip een kort stukje aan de rechterkant van de weg blijven rijden; heel onwennig als je al ruim 2 weken gewend bent om links te rijden!

Picton zelf is maar een klein plaatsje en dat hebben we dan ook direct overgeslagen. We zijn naar Nelson gereden, wat aan de noordkant van het eiland ligt. Hierdoor hadden we een prachtige slingerweg langs de kustlijn door de bergen naar Nelson. Het enige nadeel was dat er best veel wegwerkzaamheden waren. Vaak is er dan maar 1 baan beschikbaar waar zowel het tegemoetkomend verkeer als wij overheen moeten en dan is het dus vaak even wachten. Op een gegeven moment kwamen we zelfs op een stuk weg terecht wat op dat moment geasfalteerd werd! Dat betekende dus enorm veel kiezels met overal vloeibaar teer er tussen. Niet bepaald fijn om met je witte camper overheen te rijden! ☹

Eenmaal aangekomen in Nelson, zijn we gestopt bij een Top 10 Holiday Park, ondertussen een soort van routine omdat Fabienne daar altijd een springkussen, schommel en glijbaan heeft. Angelica zou ons wel even inchecken. Ze stapte uit de auto bij de receptie en in mijn zijspiegel was ze opeens verdwenen. Vlak daarna hoorde ik een vloek, dus sprong ik ook snel uit de auto. Angelica bleek door haar enkel te zijn gegaan op een kiezelpad dat voor de receptie lag. Ze had daarbij een flink smakker gemaakt. Behalve een paar schaafwonden en een paar blauwe plekken heeft ze er gelukkig niets aan overgehouden, maar dat had natuurlijk heel anders kunnen aflopen! Voortaan moet ze maar haar stevige wandelschoenen aantrekken als ze gaat inchecken! 😉

Geef een reactie