Wellington dag 1 [25-11-2017]

Vandaag zijn we vanuit Whanganui naar Wellington gereden. Een ritje van zo’n 2,5 uur, als je niet zou stoppen onderweg. Wij hebben het rustig aan gedaan en zo hier en daar even van het uitzicht genoten.

In het plaatsje Otaki zijn we even gestopt om te tanken, een broodje te eten bij Subway en de buitenkant van het historisch treinstation te bekijken. Ze zeggen dat het door de community is opgeknapt, maar volgens ons heeft de community nog wel wat werk te doen voordat dit in originele staat is herstelt. Desondanks was het een leuk uitzicht tijdens het eten van een broodje.

De reis naar Wellington verliep verder voorspoedig. Onderweg nog wel een auto in de berm tegengekomen die op zijn kop lag, aan de andere kant van een hekje, zonder dat het hekje ergens beschadigd was?! Hoe ze dat nu voor elkaar hebben gekregen?! Het ongeluk was schijnbaar net gebeurd, want de wielen van de auto draaiden nog. Er stonden gelukkig al wel zoveel auto’s en bellende mensen omheen zodat er genoeg hulp was. Voor ons een goede herinnering om op te blijven letten op de ‘snelwegen’ in Nieuw Zeeland.

In plaats van naar de camping te rijden, zijn we dit keer eerst naar het grootste museum van Nieuw Zeeland gereden, het Te Papa museum. Deze bevat oa een grote tentoonstelling over de Maori cultuur en een stuk over alle dieren die in Nieuw Zeeland voorkomen.

Het stuk over de Maori was mooi opgezet. Van veel verschillende stammen waren houtsnijwerken, zoals wapens, wandelstokken en zelfs een paar kano’s tentoongesteld. Ook hadden ze een Maori ‘boot’, een huis en een ontmoetingshuis nagebouwd. Mooi om dit nu goed van dichtbij te kunnen zien en te kunnen zien hoe mooi dit er uitziet als het helemaal nieuw is. (of gerestaureerd)

Een ander deel van het museum ging over de immigranten die in de loop der jaren naar Nieuw Zeeland zijn gekomen. Vlak na de 2e wereldoorlog schijnen veel Poolse weeskinderen uit concentratiekampen naar Nieuw Zeeland te zijn gekomen. Ook schijnt de Nederlandse regering in 1960 een deal gesloten te hebben met Nieuw Zeeland zodat Nederlandse arbeiders konden emigreren naar Nieuw Zeeland inclusief baangarantie. In die jaren was er in Nederland (schijnbaar) een overschot aan arbeiders, waardoor veel mensen zonder werk zaten. Nieuw Zeeland betaalde in die tijd de overtocht en zorgde dus voor werk. Geen slechte deal. Alhoewel het meestal wel betekende dat je voor altijd afscheid nam van je geliefden.

Alles bij elkaar hebben we zo’n 2 uur door het museum gelopen. Daarna was Fabienne het ook wel echt zat. Ondanks dat het museum te boek staat als kindvriendelijk, kon ze zich er nog niet echt vermaken. Daarom zijn we rond 16:00 vertrokken en naar onze camping gereden. Deze camping zit officieel nog wel in Wellington, maar ligt eigenlijk net boven de stad. Hierdoor moesten we dus weer een klein stukje terug rijden via de snelweg.

Op de camping aangekomen heb ik nog even met Fabienne buiten staan spelen met een bal. Op een gegeven moment zien we een aantal bruine eenden aan komen lopen. Fabienne loopt er enthousiast naar toe, maar vergeet even te bukken bij een hekje dat tussen haar en eenden in staat. Natuurlijk moest ze toen even huilen en getroost worden. Terwijl ik haar troostte, kwam een Australisch stel uit hun camper vandaan, om te kijken wat er aan de hand was. Om Fabienne te troosten kreeg ze een zakje met eendenvoer dat ze in de campingwinkel hadden gekocht. Fabienne was natuurlijk direct vergeten dat ze pijn had aan haar hoofd en heeft daarna nog zeker een uur lang heel kleine handjes met voer naar de eenden staan te gooien. Fabienne blij, eenden blij, pappa en mamma blij! 😊 Toen het eenmaal tijd was om naar bed te gaan heeft ze nog heel lang liedjes gezongen in bed. “Papagaaitje leef je nog?” en “In de manenschijn.” zijn favoriet, al kent ze de tekst maar half.

Whanganui [24-11-2017]

Vandaag hebben we een dag heerlijk rustig aan gedaan. We hebben op ons gemak ontbeten, even wat gelezen, daarna rustig naar de Pak’n Safe gereden voor wat boodschappen en daarna nog lekker lang met Fabienne in de speeltuin van de camping gespeeld. Wij vonden het heerlijk en Fabienne ook! “Spling-kus” is haar nieuwe woordje geworden als je vraagt wat ze wil doen in de speeltuin. 😊 En bij het schommelen blijkt ze het ook helemaal geweldig te vinden om hard geduwd te worden, het kan echt niet hard genoeg, zo hard dat mama bijna een hartverzakking krijgt. 😉

Morgen gaan we weer een stuk rijden, naar Wellington. Dit is de officiële hoofdstad van Nieuw Zeeland en ook het punt waar we op de ferry rijden en naar het zuider-eiland varen. Maar eerst nog morgen nog even rondkijken in Wellington!

Tongariro en Whanganui [23-11-2017

Vanmorgen werden we wakker met buiten een strak blauwe lucht en prachtig zicht op de 3 grote vulkanen van Tongariro NP. Vanuit onze deur konden we precies MT Doom zien liggen.

Het was dus prachtig weer en de dag ervoor hadden we van de parkeigenaresse al wat suggesties gehad voor korte wandelingen in de omgeving. Na het ontbijt op pad dus.

Als eerste naar Tawhei Falls. We konden langs de weg parkeren en daarna was het een kleine 10 minuten lopen naar de waterval. Het ging wel flink omlaag met verschillende trappen en bospaadjes. Beneden aangekomen zagen we inderdaad een mooie waterval. Fabiënne, weer in de draagzak, vond hem nu zelfs erg mooi en wilde er een poosje naar kijken. Daarna weer terug gewandeld alleen was dat dit keer omhoog natuurlijk. Mijn knieën en heup waren hier niet zo blij mee en ik moest echt goed opletten hoe ik mijn voeten neerzetten en wat mijn houding was. Afgezien daarvan laat onze conditie wel wat te wensen over dus kwamen we al hijgend en zwetend weer boven.

Er was hierna nog een wandeling van zo’n 50 minuten maar omdat het met mij al niet zo lekker ging met dit korte wandelingetje hebben we besloten deze maar niet te doen. In plaats daarvan zijn we doorgereden naar een nabij gelegen skipiste vanwaar we prachtig uitzicht moesten hebben op de vallei. Boven op de piste was er helemaal niets behalve rotsen, een paar hotels en heel veel sneeuwturbines. Een stukje terug naar beneden hadden we wel goed zicht over de vallei. Persoonlijk vond ik dit uitzicht niet zo mooi omdat het allemaal erg kaal is. Geef mij maar de glooiende groene heuvels die we overal tegen komen. Het is natuurlijk wel een bizar gezicht om overal grote rotsblokken te zien, wetende dat die ooit zijn uitgespuugd door een van die 3 vulkanen.

Onderweg zagen we al steeds een vreemd soort mos wat zich ‘drapeerde’ over de rotsen. Nu toch maar even gestopt zodat ik het van dichtbij kon bekijken. Het was echt heel apart. Van dichtbij leek het wel een soort schimmel maar wanneer je nog dichterbij keek bleken het allemaal piepkleine grijs-witte bloemetjes te zijn. Ook stonden er nog andere mos soorten waarbij sommige wel leken op koraal of anemonen uit de zee.

Vanaf Tongariro NP zijn we 2 uur gaan rijden naar Whanganui. Een redelijk grote stad aan de west kust van het Noorder eiland. Ik had van te voren al een beetje gezocht op campings en kwam uit bij Whanganui Seaside Holiday Park. Daar aangekomen viel de aanblik alleen al vies tegen. Veel, hele oude, caravans van vaste gasten en een beetje vergane glorie. Dus toch maar weer terug gereden (zo’n half uur) voor een Top 10 Holiday Park. Tot nu toe hebben we deze vrijwel iedere keer en ze zijn dan wel iets duurder maar wel veel mooier. Deze is ook weer prachtig gelegen aan de Whanganui rivier. We mochten zelf een plekje kiezen. Bij de rivier of bij de speeltuin. Tja, met een kind aan boord is die keuze snel gemaakt. Alhoewel ze nu dus niet uit die speeltuin te krijgen is…. Ook hebben we hier weer een family bathroom met een lekker bad voor Fabiënne. Heerlijk vind ze dat. Het is vandaag wel erg heet 26 graden, volle zon en geen wind. Ondanks dat moet ik toch een flinke was doen en eten koken. Morgen blijven we hier nog een dag aangezien we toch ingelopen zijn op de ons schema. Dan kunnen we lekker rustig aan doen.

 

 

Taupo en Tongariro – Slapen onder Mt Doom [22-11-2017]

Vandaag was het plan om in ieder geval naar Taupo te rijden, te kijken of we dat een interessant stadje vinden en afhankelijk daarvan wel/niet door te rijden naar Tongariro National Park.

Maar voordat we uberhaupt Rotorua verlaten, wilden we nog even door het Kuirau Park lopen. Dit is een park dat recht naast onze camping ligt en waar meerdere bubbelende modderpoelen (gratis) zijn te zien. Na de prachtige poelen in Wai-O-Tapu gisteren, vond ik dit park een beetje tegenvallen. Maar het is dan ook gratis en eigenlijk gewoon een openbaar park; dat is niet hetzelfde als een commercieel park als Wai-O-Tapu. Het Kuirau Park is in ieder geval makkelijk in een half uurtje door te lopen en het is nagenoeg helemaal vlak. Langs de wandelpaden kom je om de 50 meter een houten hek tegen, waarachter dan een bubbelend en/of sissende moederpoel ligt. Leuk om te zien. En wat ons betreft hadden we dit park beter eerst kunnen doen en daarna pas Wai-O-Tapu, dan wisten we tenminste ook direct waar de lucht in Rotorua vandaan kwam. 😉

Na een korte wandeling door het park zijn we doorgereden naar Huka Falls. Dit was een tip van Lincy en Marco, vrienden van ons die eerder al in Nieuw Zeeland geweest zijn, en was zeer de moeite waard. Het gaat hier om een relatief lage waterval (10 meter hoog), maar er stroomt zoveel water door een nauwe gang, dat er een enorme stroomversnelling (Rapid) ontstaat. Alleen al het geluid dat je hoort als je er op een brug boven staat, zorgt ervoor dat je ontzag hebt voor het geweld dat onder je doorstroomt!

Vanaf de Huka Falls zijn we doorgereden naar Taupo. Voor Nieuw Zeelanders is dit een soort vakantie-oord. Hier gaan ze zelf dus heen in de zomervakantie en veel Kiwi’s schijnen hier ook een vakantiewoning te hebben. Wij hebben de camper in het centrum neergezet en zijn een rondje gelopen door de vele winkelstraatjes. Er is van alles te koop, maar er worden vooral ook veel activiteiten aangeboden. Zo kun je gaan raften, waterskieen, met een helikopter vliegen en nog veel meer. Jammer genoeg allemaal dingen die je niet zo snel doet als je daar komt als gezin met een klein meisje. Na een korte lunch bij een zaakje dat crêpes verkoopt, besloten we dan ook maar om door te rijden naar Tongariro National Park.

De weg hier naartoe is erg mooi. Vanuit Taupo zie je in de verte al de besneeuwde bergtop liggen en daar rijdt je eigenlijk naartoe als je naar Tongariro NP gaat. Het park bevat 3 actieve volkanen, waaronder Mt Ruapehu, een van de meest actieve vulkanen ter wereld! 😊

We hadden een camping midden in het park uitgezocht en waren daar naartoe gereden. Helaas bleek bij aankomst (rond 17:00) dat de hele camping al vol stond en dat wij er dus niet meer bij pasten. Hierdoor moesten we weer een stukje terugrijden, de berg af, naar de eerst volgende camping. Gelukkig had deze camping (Discovery Lodge Tongariro) wel plaats en zo stonden we opeens langs de rand van een grasveld met rondom uitzicht op de 3 vulkanen in dit park. Nog een leuk feitje (vinden wij tenminste) is dat een van deze vulkanen, Mt Ngauruhoe, terugkomt in de film Lord of the Rings als Mt Doom. We hebben dus effectief onderaan Mt Doom geslapen! 😊

Wai-O-Tapu [21-11-2017]

De omgeving van Rotorua staat bekend om zijn thermische activiteit. Gisteren zijn we al bij de Maori’s gaan kijken die hier handig gebruik van maken maar voor de écht mooie plaatjes moesten we toch ergens anders naartoe. Vandaag gingen we dus naar Wai-O-Tapu thermal wonderland.

We hadden gelezen dat ze nog iets voor het park een heel bekende geiser hebben, de Lady Knox Geyser die elke dag om 10.15 uur spuit tot 20 meter hoog voor een uur lang.

We hebben ons rot gehaast om er op tijd te zijn. Gelukkig waren we wel op tijd. Het was er ontzettend druk. Oké niet zo druk als bij Hobbiton maar toch… Het bleek dat de geiser het eigenlijk maar eens tussen de 48 en 36 uur deed tenzij ze de natuur een handje hielpen met een zakje natuurlijke zeep. Er zat een mooi verhaal bij over de gevangenen die daar vroeger in de bossen werkten en hun gewassen kleding over de geiser lieten hangen waardoor hij begon te spuiten maar het voelde toch een beetje nep op de een of andere manier.

In ieder geval werd er toch om stipt kwart over 10 een zak met zeep in de geiser gekieperd waarna hij inderdaad, na eerst flink wat schuim te hebben gegeven, begon te spuiten. Maar na onze 30 meter hoge (wél geheel natuurlijke geiser) van gisteren viel deze toch een beetje tegen…

Op naar het park dan maar. Hier waren drie wandelingen te lopen. Als je ze alle drie aan elkaar koppelde, en dus alles zag wat er te zien was, zou je zo’n 75 minuten lopen. Natuurlijk wilden we alles zien want de plaatjes zagen er al mooi uit. En mooi was het! Van een prachtige hele grote poel die ‘the Artist’s Palet’ heet en ook echt alle kleuren van de regenboog heeft tot de champagnepoel. Een groot meertje van 65 meter diameter en een oppervlakte temperatuur van 74 graden met aan de rand een brede strook koperkleurig gesteente. Door de stoom kon je soms het meer niet eens zien. Zoveel stoom kwam er van dat meer af!

Ook de ‘Devil’s Bath’ maakte veel indruk. Een gifgroene poel. Zo’n bijzondere kleur voor water, heel bizar. De kleur van dit water bleek ook nog te variëren in kleur van gifgroen naar geel afhankelijk van het weer.

Hierna stonden we ineens weer bij de uitgang terwijl we toch echt nog niet alles gezien hadden. Bleken we een afslag gemist te hebben ergens halverwege, om de gehele wandeling te maken. Omdat het inmiddels al tegen de middag liep besloten we eerst maar wat te eten in het restaurant. Rogier een heerlijke egg & bacon pie en ik een spinach & feta roll. Fabiënne eet nog steeds niets van dit soort dingen dus die had een ijsje en een zakje chips.

Na de lunch weer op pad. Eerst de buggy verruild voor de draagzak want in dit stuk van de route zitten toch flink wat trappen. Daarna zijn terug gelopen naar het midden van het park en hebben daar alsnog de hele route afgemaakt. Het was echt heel erg mooi om bubbelende modderpoelen en watervallen te zien. Op een vlakte leefden allemaal vogels, Pied Stilts. Er liepen ook kleintjes rond. Ons kleintje was intussen in diepe slaap in de draagzak. Die heeft er vrijwel niks van meegekregen. Voor ons was dat lekker rustig doorlopen. Heerlijk genieten!

Nadat we deze route ook op ons gemak gelopen hebben zijn we terug gegaan naar de camper en weer terug naar het vakantiepark in Rotorua. Het was heel mooi om al deze dingen te zien. Onvoorstelbaar dat de natuur zulke mooie dingen maakt. Jammer alleen dat het zo moet stinken. 😉

Roturua en Whakarewarewa Village [20-11-2017]

Vandaag gingen we ons eens onderdompelen in de Maori cultuur en de thermische grond van Rotorua. Dit kan op heel veel plekjes maar ons sprak de Whakarewarewa Village het meeste aan. In dit dorp wonen al sinds begin 1900 Maori gezinnen. Tegenwoordig nog een stuk of 25 gezinnen. We werden rondgeleid door Girly. Ze had een andere naam maar die was voor ons niet uit te spreken. (en dat terwijl het Maori alfabet maar 13 letters heeft.)

Girly had haar roots ook in het dorp liggen al had ze er zelf niet gewoond en zou ze dat ook niet willen zo vertelde ze later. Volgens haar was de gemeenschap zo klein dat wanneer je een keer ruzie had met je man iedereen dat binnen no-time zou weten. Niet alleen zij maar veel meer Maori willen toch wat meer privacy en verkiezen een leven buiten de village. Maar de meeste komen er nog vaak o.a. om te werken, bijvoorbeeld als gids.

Het was echt heel bijzonder om te zien hoe hier nog geleefd wordt op en mét thermische activiteit. Overal komt stoom uit de grond, zijn er heet water poelen en borrelende modderpoelen. De heetste was ‘Grumpy Old Man’. Deze poel was de heetste, boven de 100 graden Celsius aan de oppervlakte (dieper nog heter!) en niemand wist hoe diep deze poel was. Dit was niet te meten. De stoom die er vanaf kwam was echt heel heet. Alsof je zat te stomen voor een verkoudheid boven een bak kokend water. (wat dit natuurlijk ook gewoon is).

Ik zeg bewust dat ze ook leven mét deze thermische activiteit want ze maken er handig gebruik van. Warm water wordt omgeleid naar uitgehakte baden in het gesteente waar iedereen zich lekker warm kan badderen. In sommige hot water pools wordt gekookt. Gewoon netjes met maïs die er ingehangen worden voor een minuut of 10 en klaar is Kees. Ook koken ze hier nog op de traditionele manier met een hangi oven. Een houten bak met deksel die over een stomend gat in de grond wordt gezet. Hierin wordt van alles klaar gemaakt. Vlees maar ook groenten en zelfs pudding! De gids  vertelde nog hoe handig dit was want je deed je maaltijd in de hangi, deksel erop en 2 uur later had je een heerlijke maaltijd waar je verder niets voor hebt hoeven doen. In de tussentijd waren dan de boodschappen of de was gedaan. Klonk erg ideaal! Na de tour hebben wij zo’n hangi maaltijd gegeten. Ik vond het erg lekker. Heerlijk malse kip die zo van het bot viel, lekker zoete aardappel, groente etc. Ondanks dat het overal vreselijk naar zwavel ruikt uit die poelen, proefde je daar niks van. De pudding die we als toetje hadden was echt heerlijk. Die zouden we iedere dag wel willen eten!

Tijdens de tour was een van de hoogtepunten de geisers Prince of Wales’ Feathers en Pohutu. Die eerste begint als eerste te spuiten. Dit duurt zo’n 10 minuten en daaraan kun je dus ook meten wanneer Pohutu ongeveer gaat spuiten. Dit was echt super mooi! Pohutu spuit wel 30 meter hoog en het geluid erbij… zo indrukwekkend! Fabiënne vond het trouwens niet boeiend. Die had een ijsje wat natuurlijk vele malen interessanter is.

Uiteindelijk hebben we hier ook een optreden van de Maori gezien waarbij ze verschillende zang en dans lieten horen en zien. Natuurlijk met de beroemde haka. (voor diegenen die dit niet kennen: Zoek op YouTube maar een op “The All Blacks Haka”. Heel tof om te zien. Al het geschreeuw, gestamp en gekke bekken vonden wij super en indrukwekkend om te zien. Ik had een beetje verwacht dat Fabiënne het misschien spannend zou vinden maar ze zat heel gebiologeerd te kijken en klapte het hardste mee na afloop.

Uiteraard mochten we nog even op de foto met een Maori man en vrouw die voor de foto nog even de grote ogen opzetten en hun tong uitstaken zoals ze dat doen in de Haka. Sindsdien, als wij Fabiënne vragen wat de Maori man deed, zet ze grote ogen op en steekt ze haar tong uit. De grootste lol heeft ze dan.

We hebben er voor onszelf nog een klein houtsnijwerkje van een kiwi gekocht en Fabiënne kwam met een pluche kiwi aanlopen die achteraf, vreselijk hard, geluid bleek te maken…

Van te voren hadden wij gelezen in recensies dat het wel erg triest was om te zien hoe slecht de Maori het hadden in dit dorpje. Wij vonden dit allemaal meevallen. De huisjes waren inderdaad klein en sommige niet denderend onderhouden maar we hadden niet het gevoel dat de Maori die daar leven het nu super slecht hadden. Ik denk dat dat ook wel komt omdat de gemeenschapszin in deze cultuur zo groot is. Alles wordt met elkaar en voor elkaar gedaan. De gids, Girly, sprak ook echt met weemoed over haar jeugd tussen alle Maori. Heel mooi om te zien.

Dit dorp ligt naast het bekende Te Puia. Hier zie je dezelfde dingen en ook dezelfde geisers. Zelfs van dezelfde afstand. Alleen is dit park veel duurder en is dit helemáal commercieel. Wij kunnen toekomstige reizigers dus zeker aanraden om wel naar Whakarewarewa Village te gaan.

Otorohanga [19-11-2017]

Mensen uit Nieuw Zeeland noemen zichzelf vaak een Kiwi (of worden dat genoemd). Maar een Kiwi is ook een (met uitsterven bedreigde) loop vogel, die alleen voorkomt in Nieuw Zeeland. We hebben een paar dagen terug in een winkel met een Nieuw Zeelandse vrouw staan praten en die vertelde dat ze nu al 50 jaar in Nieuw Zeeland woont, maar nog nooit in het wild een Kiwi had gezien, alleen in de dierentuin. Daarom kunnen wij als toeristen ook niet verwachten dat we er zomaar een in het wild gaan zien (zeker niet met een luidruchtig klein meisje bij ons!), dus daarom hebben wij besloten een stop te maken bij het Kiwi House and Native Bird Park in Otorohanga.

Zoals de naam al doet vermoeden hebben ze hier een paar Kiwi’s en daarnaast dus nog een hoop vogels en eenden. Direct na de balie waar je betaald bij binnenkomst, loop je een donkere gang in, waar je via een grote glazen wand een vrij ruim hok in kijkt. Toen onze ogen gewend waren aan het donker, zagen we inderdaad dus een Kiwi door het hok heen rennen. Heel bijzonder om te zien! We hadden allebei verwacht dat het beestje veel kleiner zou zijn (het is in werkelijkheid formaat forse kip) en we hadden ook allebei niet verwacht dat het beestje zo hard kon lopen. Misschien is de vergelijking met een struisvogel nog wel terecht, maar een dan dus formaat kip. 😊 Helaas mochten we in dit vertrek geen foto’s of filmopnames maken, dus voor het digitale archief moeten we het doen met een opgezette Kiwi net voor het echte verblijf.

Na de Kiwi kwamen een hoop kleinere hokken met allerlei soort vogels en eenden. Een aantal poseerden gewillig voor de camera, maar doordat we eigenlijk voor de Kiwi’s kwamen, hadden deze verblijven toch minder mijn belangstelling dan het verblijf met de Kiwi. Gelukkig kwam halverwege nog een (donkere gang) verblijf met kleinere Kiwi’s. We hebben zeker een kwartier in dit verblijf staan kijken, maar hier konden we helaas de Kiwi’s niet zien. Bij de uitgang van dit verblijf zagen we een aantal live camera beelden, waarop te zien was dat deze Kiwi’s lekker in hun holletjes onder de grond zaten.

Het Kiwi House lag mooi op onze route van Matamata naar Rotorua. We hadden in Rotorua een camping uitgekozen die redelijk dicht bij het centrum lag. Google Maps leidde ons daar netjes naartoe en nam daarbij zelfs een route die door het Kuirau Park liep. Dit is een openbaar park waar kokende modderpoelen en stoom uit gaten in de grond komt; precies datgene waar Rotorua om bekend staat. Aangezien we graag naar onze camping wilden, hebben we (nog) niet uitgebreid rondgekeken in dit park, maar aangezien we er vlakbij zitten, gaan we dat zeker nog doen!

Matamata en Hobbiton [18-11-2017]

Iedereen die ons een beetje kent weet dat wij grote film liefhebbers zijn. De Lord of the Rings en de Hobbit hebben we dan ook allebei meerdere keren gekeken. Zelfs de week voor we met vakantie gingen hebben we “nog even” de hele LOTR trilogie gekeken. Onvoorstelbaar dat de film al meer dan 15 jaar oud is! Hij is trouwens nog steeds erg goed.

Hier in Matamata is het hele “Shire” stuk opgenomen. De plek waar de hobbits wonen. De filmsite is er nog steeds en heet Hobbiton. Hier wilden we natuurlijk wel heel graag gaan kijken. We hadden al begrepen dat je het van te voren moest boeken omdat het erg populair is. Op een andere camping waren we ook al een Nederlands stel tegen gekomen die dat niet wisten en er dus op de bonnefooi naartoe waren gegaan. Die konden dus niet naar binnen. Het zijn namelijk allemaal begeleide tours met een maximaal aantal deelnemers. Wij hebben dus netjes van te voren geboekt.

We zijn vanmorgen op tijd gaan rijden. Hebben tussendoor nog een vergeten boodschapje gehaald en genoten van de rit naar Matamata. Wat een prachtige omgeving is dit toch. Ook het stadje Matamata is super mooi. Staat vol met prachtige huizen en is allemaal keurig onderhouden. Overal brede stroken fris groen gras en veel bomen.

Uiteindelijk waren we ruim op tijd op de locatie. We hebben daar dus rustig op de parkeerplaats geluncht en Rogier heeft samen met Fabiënne een flinke tijd buiten met de bal gespeeld. ’s Morgens regende het nog heel hard maar tegen de tijd dat we hier aankwamen scheen de zon.

Om 16.00 uur waren wij aan de beurt. Met een grote bus, helemaal volgeladen, gingen we op pad. Eerst een stukje door de heuvels om uiteindelijk op een parkeerplaats weer uit te stappen. Het was mooi om te zien dat je echt helemaal niks kon zien van de filmlocatie, zo goed lag het verscholen tussen alle groene heuvels vol met schapen en Black Angus koeien. In de bus kregen we al wat informatie over de site en wat we konden verwachten. Zo bleek de site mede gebouwd te zijn door het leger van Nieuw Zeeland (die later een rolletje in de film kregen als orks in het grote leger van Saruman) en is er een hele grote eikenboom vanuit een ander dorpje verplaatst naar hier omdat dat nu eenmaal zo in het boek stond. Toen een paar jaar later de Hobbit opgenomen werd was deze eikenboom echter dood. Ze hebben toen op dezelfde plek een replica neergezet waarvan alle blaadjes er handmatig aan bevestigd zijn. De gids wist later te vertellen dat de producer van de film, Sir Peter Jackson, daarna de kleur van de blaadjes niet mooi vond waarna alle blaadjes met de hand van een ander kleurtje voorzien moesten worden. Het was echt heel bijzonder om nu in het echt in the Shire rond te lopen. Er waren zo’n 39 hobbit holes zoals ze dat noemden en dat was echt een heel leuk gezicht. We hadden Fabiënne verteld dat we kabouter Bim gingen zoeken. Op de creche hebben ze namelijk een tijdje geleden het thema groot en klein behandeld waarin een boekje van kabouter Bim werd voorgelezen. Dit verhaaltje heeft veel indruk gemaakt op Fabiënne. Ze vertelt er nog steeds over. Dat we nu dus bij Kabouter Bim op bezoek gingen was echt een schot in de roos. Ze vond het allemaal prachtig! En ze is weer hartstikke lief geweest.

De site zou geschikt zijn voor kinderwagens dus namen wij de buggy mee ipv de draagzak. De tour duurde 2 uur en dan 14 kilo op je rug is wel een beetje teveel. Jammer alleen dat er her-en-der toch wat trappetjes waren die we moesten nemen. Het ging allemaal wel maar écht kinderwagen-vriendelijk vonden we het niet. Overigens wil Fabiënne alleen maar bij papa hangen en loopt hij al dagen, en dus ook hier, met haar te sjouwen. Had hij net zo goed met de draagzak mee kunnen nemen.

Na een anderhalf uur rondgelopen te hebben op deze site met veel uitleg van een hele leuke vrouwelijke gids kwamen we aan bij The Green Dragon. Het café wat je (natuurlijk) ook in de film terug ziet. Hier konden we kiezen uit 4 verschillende drankjes die exclusief voor Hobbiton gebrouwen/gemaakt zijn. Rogier koos voor een Pale Ale, Fabiënne proefde een alcoholvrij frisdrankje: gingerbeer (wat ze overigens heeeeeel vies vond. Terwijl het eigenlijk heel lekker was) en ik koos een appelcider die ook echt super lekker was. Daarna was het alweer tijd om terug naar de bus te gaan die ons weer terug naar het begin punt bracht.

Na nog een kort rondje door het souvenirwinkeltje zijn we lekker naar de camping gegaan. Lekker slapen en morgen kiwi’s kijken!

Coromandel [17-11-2017]

Op de camping in Miranda hebben ze een heetwaterbron op de camping zelf. Hier hebben ze heel handig het zwembad van de camping omheen gebouwd, waardoor je dus in een zwembad van 38-39 graden Celsius kunt zwemmen als je op de camping staat. Bij de receptie hadden wij al aangegeven dat we vanochtend iets later uit wilde checken, zodat we nog even gebruik konden maken van dit zwembad. Dus dat hebben we ook lekker gedaan. Het zwembad was die ochtend lekker rustig, behalve een vader en moeder met 3 kinderen, hadden we het zwembad het grootste deel van de tijd voor onszelf. Vanuit de camping lagen er een paar drijfplankjes/stangen waar Fabienne (met een klein beetje hulp van mij) heerlijk achter ons aan kon dobberen. Fabiënne vond het in eerste instantie wel heel erg spannend e wilde eigenlijk niet het water in. Toen ze er eenmaal inzat wilde ze er niet meer uit! Het voelde heerlijk aan, net een goed warm bad, maar dan in het formaat zwembad! We hebben daar dan ook zeker een uur vermaakt, voordat we gingen aankleden en de camper gereed hebben gemaakt voor vertrek.

De rit ging vandaag naar het stadje Coromandel Town, een historisch stadje in het oosten van het Noorder Eiland. Van de Nederlanders die we gesproken hadden in Kauri Coast, hadden we gehoord dat dit een erg leuk stadje was. Op weg naar het stadje zijn we eerst nog gestopt bij een supermarkt om wat brood en andere benodigdheden in te slaan. Vlak naast de supermarkt zat een garage. Aangezien we in het dashboard van de camper de melding kregen dat het rechter-achter knipperlicht stuk was, zijn we hier ook direct even gestopt. De prachtige oplossing van de monteur was om een harde klap op de achterlicht unit te geven, waarna alles weer werkte. Het lampje bleek gewoon los getrild te zijn door de hobbelige wegen die we de afgelopen dagen gereden hadden! :-O Nog geen kilometer verder was hij schijnbaar weer losgetrild want toen gaf de auto alweer een foutmelding.

De weg daarna naar Coromandel Town was echt prachtig! De hele route liep slingerend langs de kust omhoog, met steeds uitzichten op het volgende strandje of een inham met rotsen. Halverwege ging de weg ook nog even stijl omhoog om daarna kronkelend weer naar beneden te dalen. Bovenop hadden we een prachtig uitzicht over de zee en het stuk waar we daarna naartoe reden.

Eenmaal in Coromandel Town aangekomen, bleek je midden in het centrum een grote gratis parkeerplaats te hebben. Vanaf die parkeerplaats loop je zo de hoofdstraat van het stadje in. Aan beide kanten van deze weg staan oudere gebouwen met daarin verschillende winkels en restaurants. Het stadje was vroeger ooit bekend vanwege het goud dat in de bergen werd gevonden en de gebouwen voelen dan ook een beetje aan alsof ze gebouwd zijn in de tijd van het Wilde Westen. De sfeer is verder heel gemoedelijk en het is er zeker niet overdreven druk. We hebben even lekker zitten eten bij het restaurant Pepper Tree, wat een grote boom midden op het terras heeft staan, waardoor je lekker buiten kunt zitten. Angelica heeft daar een heerlijke Fish-‘n-Chips op en ik een Pork Taco (iets minder visserig 😉).

Toen we eenmaal uitgegeten waren, bleek het al 16:00 geweest te zijn. We hadden niet zoveel zin om nog verder te rijden naar het volgende plaatsje, dus besloten we hier in de Coromandel Top 10 camping te verblijven. Het is geen grote camping, maar dit was wel de eerste met een groot luchtkussen. Fabienne heeft zeker een uur van de ene naar de andere kant staan springen! 😊 Ondertussen heb ik staan praten met de vader van een zoontje dat ook op het springkussen bezig was. Hij en zijn familie bleken uit Zwitserland te komen. Ze waren al 7 maanden onderweg met hun wereldreis en zouden in totaal 10 maanden weg blijven. Ze noemden het zelf een sabbatical. Daar vallen onze 6 weken haast bij in het niets. 😉

Morgen rijden we door naar Matamata, beter bekend als The Shire uit de film The Lord of the Rings voor een bezoek aan Hobbiton. Nu al geboekt want de ochtenden waren de komende dagen al helemaal vol en ook voor de middagen ging het hard.

Waipoua Forest en Miranda [16-11-2017]

Via een lange smalle slingerweg zijn we vandaag naar Whaipoua Forest gereden. Dit is een bos met de, in Nieuw Zeeland, bekende Kauri bomen. Het bos wordt beheerd door de lokale Maori stam die in dat gebied leeft en die hebben ook een visitor-center met informatie over het bos. Wij verwachtten eigenlijk net zo’n informatiecentrum aan te treffen als je bij de gemiddelde Amerikaanse National Parks ziet, deze was echter ‘iets’ kleiner. Het zag er van buitenaf zelfs zo klein en slecht onderhouden uit, kortom zo niet-uitnodigend, dat we het visitorcenter maar overgeslagen hebben.

Na nog een 20 minuten slingeren en langzaam rijdend de heuvels in gereden te zijn, kwamen we bij onze eerste stop aan. Langs de weg kon je hier parkeren en daar was een kleine houten huisje waardoor je het bos in mocht lopen. In dat huisje moest je verplicht je schoenen schoonmaken en desinfecteren, om de planten in het bos te beschermen. Via een board-walk van een paar minuten kwamen we daarna uit bij de grootste boom die wij ooit gezien hebben: Tane Mahuta. Volgens de schattingen is deze boom 1200 tot 2000 jaar oud. Hij heeft een diameter van bijna 14 meter en is 51 meter hoog. Ter vergelijking, de grootste boom in Sequoia National Park, General Sherman genaamd, heeft een diameter van 7 meter en een hoogte van 83 meter. Qua hoogte verliest de Tane Mahuta het dus, maar qua omvang is hij toch wel de meest imposante boom om te zien.

Na de Tane Mahuta gezien te hebben zijn wij doorgereden naar een andere korte walk door het bos. Bij de ingang van deze walk weer dezelfde reinigings-installatie en daarna een gravel pad door het bos. Na een 10 minuten lopen kwamen wij uit bij de Four Sisters. Dit zijn 4 Kauri bomen die zo dicht op elkaar staan dat het haast lijkt als ze uit dezelfde stronk groeien. Ze zijn bij lange na niet zo breed en hoog als Tane Mahuta, maar het is wel heel bijzonder om 4 grote bomen zo dicht op elkaar te zien staan.

Na deze mooie wandelroute zijn we weer in de camper gestapt om een flink stuk naar het zuiden te rijden. We hebben nog lang niet alles in het noorden gezien, maar we moeten helaas keuzes maken. Zelfs met 4 volle weken kun je niet alles bekijken wat dit mooie land te bieden heeft. We hebben er daarom voor gekozen om naar Miranda te rijden. Dit ligt een flink stuk onder Auckland, waardoor we vandaag ruim 300 kilometer af hebben gelegd. Helaas kwamen we hierbij precies in de spits langs Auckland, wat dan toch wel een beetje vergelijkbaar is met de ring van Amsterdam in de spits: een-en-al file.

Het plaatsje Miranda ligt op de route naar de Coromandel-coast waar we morgen naartoe willen. Maar wat het holiday-park in Miranda bijzonder maakt, is dat ze hier een eigen hot-spring hebben. Ze hebben dus een zwembad dat gevuld wordt met warm water dat via natuurlijke wijze uit de grond omhoog borrelt. Helaas waren we vrij laat (19:00) bij de camping en moesten we nog wat eten, waardoor het te laat werd voor Fabienne om nog in het warme water te spelen. Morgenochtend dus nog maar even kijken of we hier even lekker in kunnen springen!