• WERELD TRIP 2019

Mooie uitzichten, schuinste straat van de wereld en wildlife

Tuin Larnach Castle

11 maart 2019

Na een stormachtige nacht in Kaka Point (wat het weer betreft dan. 😉) gaan we eerst naar Nugget Point. Een uitzichtpunt hier 5 minuten vandaan. Om het goede uitzicht op de “nuggets” te hebben, rotsen die in de zee liggen, moet je vrij steil omhoog klimmen naar de vuurtoren. Gezien onze wandeling gisteren laat ik dit even aan me voorbij gaan. Fabienne wil in eerste instantie met Rogier mee maar besluit uiteindelijk toch maar bij mij te blijven wachten. Rogier wandelt dus zelf naar boven om een paar mooie plaatjes te schieten.

Hierna gaan we verder, of eigenlijk terug op de route, naar Purakaunui Falls. Een kleine maar werkelijk prachtige wandeling brengt ons naar de waterval. Hij is niet heel hoog maar gaat over meerdere vrij brede plateaus naar beneden, erg mooi. Op de wandeling terug wordt ik bijna overvallen door de pracht van dit stukje puur natuur Nieuw Zeeland. De natuurlijke beplanting is zo mooi met hoge en lage varens. (die laatste precies zoals mijn moeder ze vroeger in de badkamer had staan) en het staat er vol met oude bomen, watervalletjes en het oogt heel groen en jungle achtig. Ik roep dan ook uit: “Wat is het hier mooi!”.

Vanuit dit mooie plekje gaan we naar ons volgende huisje wat staat in Dunedin in Baldwin Street. Volgens het Guinness Book of Records de steilste straat van de wereld met een stijging van 19,3 %.

Aangekomen bij ons huisje moeten we wel toegeven dat de straat echt waanzinnig steil is. Hij start wel rustig omhoog maar gaat daarna ineens heel steil verder. Er zijn op een gegeven moment ook geen stoepen meer maar trappen. En natuurlijk is de straat bezaaid met toeristen. Ons huisje ligt aan het begin, nog vlakke stuk, van de straat en oogt aan de voorkant heel klein. Hij loopt alleen helemaal door naar achterin en is heel leuk ingericht. Het is een beetje een bij elkaar geraapt zooitje maar het voelt wel heel huiselijk aan. Voor Fabienne is er speelgoed en er is een tv met zeer uitgebreide dvd collectie. Rogier en ik nemen het ervan ’s avonds en gaan met een lekker kaasje op de bank een filmpje kijken. (Mr. & Mrs. Smith, blijft geweldig!)

12 maart 2019

Vanmorgen hebben we lekker uitgeslapen en wat gekeuteld in het huisje. Fabienne heeft een Tinkerbel film gevonden die ze helemaal geweldig vind dus die hebben we natuurlijk gekeken. ’s Middags gaan we naar Larnach Castle. Zo gezegd het enige kasteel in Nieuw Zeeland maar eigenlijk is het meer een landhuis. In ieder geval hadden we er zin in.

Daar aangekomen beginnen we in het kasteel. Het is gebouwd in 1866 en er zijn uiteindelijk Europese werklui ingehuurd voor o.a. het interieur, houtbewerking ed. Dat was wel heel mooi om te zien. Verder vonden we het eigenlijk wat tegenvallen. Het was vrij klein (voor een kasteel dan) en er stonden geen originele spullen meer in het huis. Daarnaast werd er erg weinig informatie gegeven over wie er gewoond hadden en hoe het leven toen was. Wat we wel interessant, slim en een beetje vies vonden was dat ze heel handig gebruikt maakten van mest. Achter de paardenstallen werd een grote opslag gemaakt waar alle paardenmest naartoe werd verplaatst. Ook de toiletten van het kasteel kwamen daar op uit. De gassen (methaan) die van deze mesthoop afkwam werden gebruikt om de verlichting te laten branden.

Na in het kasteel gekeken te hebben keken we wel erg uit naar de kasteel tuinen. Maar ook deze stelden, op een stukje na, niet veel voor. Na alle bloemenpracht van de lavendelboerderij een paar dagen terug hadden we een beetje verwacht dat dat hier ook zo zou zijn, maar helaas.

Op de heenweg waren we over een weg gekomen die boven Dunedin lag. Beneden aan de berg zag ik ook een weg lopen die langs de zee slingerde. Veel leuker! Dus terug hebben we die route genomen. Natuurlijk doe je er dan veel langer over maar wat een mooie uitzichten weer.

Bij het huisje aangekomen wilde Rogier toch wel graag de steile straat oplopen. Fabienne en ik hebben vanuit het raam in de woonkamer toegekeken en foto’s gemaakt. Fabienne vond het super leuk om papa “op de berg” te zien.

’s Avonds pakken we allebei ons boek er weer eens bij. We lezen deze vakantie echt veel te weinig vinden we zelf. We zijn bezig in de serie van “The Darkest Minds” van Alexandra Bracken. Een spannende jeugdboeken serie waar we eerst de film van hebben gezien. Het is een trilogie dus we kunnen nog even verder… En voor iedereen die denkt dat we nu gezellig op één e-reader aan het lezen zijn omdat we hetzelfde boek lezen, we hebben er allebei eentje en maken er (bijna) een wedstrijdje van wie verder is dan de ander. 😊

13 maart 2019

Tijd om weer verder te gaan. We rijden naar Shag Point waar een zeehondenkolonie zou moeten zitten. Terwijl we aankomen rijden zien we ze al liggen in het gras. Dat hebben we nog nooit gezien. Op het strand- ja, op rotsen- ja maar op gras- nee. Wanneer we naar het uitzichtpunt lopen bij de zee blijkt het er vol te zijn met zeehonden! Wat zijn het er veel! Ze zijn allemaal nogal verspreid dus overal waar je kijkt zie je zeehonden. Wat blijft het toch een machtig gezicht om deze dieren zo dichtbij in het wild te kunnen zien. Het luieren, het zonnen, het spelen in het water. We kunnen er uren naar kijken. Wanneer we later een stukje naar beneden lopen en Fabienne met Rogier richting het water loopt komt er een zeehond naar ze toe gezwommen en hij lijkt ze echt te bekijken voordat hij uiteindelijk weer verder zwemt.

We rijden verder. Hoewel we het eigenlijk niet van plan waren gaan we toch naar de Moeraki Boulders. Een boulder is een kogelronde steen die soms wel een omtrek van een paar meter kan hebben. Ze zijn gevormd door kalkzouten die zich zo’n 60 miljoen jaar geleden hebben opgehoopt rondom een harde kern. Het is wel een heel bijzonder gezicht hoor. Al deze “knikkers” op het strand en in het water. We zien er zelfs één die nog voor ¾ in het strand ligt en eentje die half uit de duinen steekt. Ondanks dat het hier heel erg toeristisch is, is het wel een hele leuke plek om te kijken. Fabienne maakt er een spelletje van en doet alsof het vloed wordt en je snel op de stenen moet gaan staan. Ook vind ze weer een tak waarmee ze tekeningen in het zand maakt. (afgekeken uit de film “Hoe tem je een draak”). We lopen hier ruim een uur rond en maken veel foto’s van dit wonderlijke natuur verschijnsel. Daarna lopen we terug naar het beginpunt waar ook een restaurant zit. Even wat eten en dan nog een flink stukje rijden naar Oamaru wat meer in het midden van het Zuidereiland ligt. We zijn hier de vorige keer ook geweest en hebben toen het Steampunk HQ bezocht. Steampunk is een thema waarbij verleden, heden en toekomst elkaar ontmoeten. Vaak zie je dan allerlei futuristische apparaten maar wel Victoriaanse kledij enzo. Beetje vaag maar wel heel leuk. Dit “museum” slaan we nu over maar er blijkt nu een heus Steampunk-speeltuin te zijn. Daar willen we wel even kijken natuurlijk. Het ziet er allemaal heel tof uit en Fabiënne vind het natuurlijk geweldig om even lekker te kunnen spelen. Zelfs Rogier doet nog even mee door een paar keer met de kabelbaan naar beneden te glijden. Fabienne kwam niet meer bij van het lachen.

Na een tijdje gespeeld te hebben was het wel tijd om ons huis voor de nacht op te zoeken. Gelukkig was dat nog maar 3 minuten rijden. We verbleven in een huis uit 1910. Veel oude details waren nog bewaard zoals het glas in lood. Er lag een mooie tuin omheen en wat was het groot! Tot nu toe treffen we het wel met alle huizen. Allemaal nog redelijk binnen onze prijsklasse en toch allemaal erg compleet en luxe.

’s Avonds begint het heel hard te regenen en op deze oude daken, van een soort golfplaat, hoor je dat heel goed. Dus met het getik van de regen zijn we lekker in slaap gevallen.

14 maart 2019

Na een heerlijke nacht worden we wakker gemaakt door onze eigen wekker die keihard roept dat ze moet plassen. 😉

We hebben vandaag een flinke rit voor de boeg. We rijden eerst naar Twizel, waar we ook de Airbnb hebben later die dag. In Twizel lunchen we wat en spelen nog een poosje in de speeltuin. We raken aan de praat met een Deense die daar ook op vakantie is met haar gezien. Fabienne speelt ondertussen met haar dochtertje. Heel leuk om weer te horen hoe sommige dingen, in dit geval het ouderschapsverlof, geregeld zijn in andere landen. Ik denk dat we zeker een uur hebben staan praten met elkaar.

We gaan uiteindelijk wel verder want we willen naar de voet van Mount Cook vandaag. Dat is nog zeker anderhalf uur rijden. De rit ernaartoe is weer heel erg mooi. Van hele platte groene stukken, tot hele ruige, bijna steppe-achtige landschappen. Het is vandaag heel erg bewolkt dus we hopen wel wat van Mount Cook te kunnen zien. Terwijl we steeds dichterbij komen zien we de bewolking steeds verder wegtrekken en doemt hij daar ineens voor ons op. Mount Cook is met zijn ruim 3500 meter de hoogste berg van Nieuw Zeeland. We hebben hem al gezien vanaf de andere kant toen we bij Fox Glacier waren en tijdens onze vorige reis zijn we eroverheen gevlogen en hebben we op één van zijn gletsjers gestaan. Toch is ook dit weer een super mooi gezicht. Hoe hij overal bovenuit torent met zijn besneeuwde toppen. We zien zelfs heel goed de gletsjers liggen! We maken veel foto’s en genieten van het uitzicht. Daarna rijden we weer terug naar Twizel waar we, wederom, in een heerlijk huis verblijven. Deze heeft een mooie gashaard met daaronder meerdere lades. In 4 van die lades zit speelgoed. Je snapt dat Fabienne d’r dag niet meer stuk kon.

Rogier en ik genieten ’s avonds weer van een filmpje (Safehouse) vanuit onze relax stoelen. ( Je weet wel van die stoelen met zo’n knop aan de zijkant waardoor ze in de lig stand komen te staan met uitgeklapt voetenbankje en al…)

15 maart 2019

Vandaag blijven we lekker “thuis”. Fabienne en ik knutselen wat. Natuurlijk moet er een tekening geverfd worden voor Luna. We doen nog wat boodschappen. Wanneer we weer terug komen krijgen we van Sandra (die we hier een paar keer bezocht hebben) een berichtje of we het nieuws al gezien hebben. Er bleek in Christchurch, hier 200 kilometer vandaan, een grote aanslag te zijn geweest. We zetten meteen het nieuws aan en volgen lange tijd de gebeurtenissen op het nieuws.

Het is zo bizar dat ik afgelopen week tijdens een autorit nog dacht dat Nieuw Zeeland zo fijn veilig is. Hier gebeurd nooit iets. En dan gebeurd er dit. We zijn er toch wel wat verslagen van, zeker omdat Christchurch onze volgende bestemming is waar we morgen naartoe gaan. Zo blijkt maar weer dat er overal ter wereld gekken rondlopen.

16 maart 2019

Op naar wat het tofste uitje tot nu toe zou worden. De Alpacafarm!

Deze farm ligt op de route naar onze volgende bestemming. Op verschillende tijden worden er rondleidingen gegeven en dat lijkt ons (mij) wel heel erg leuk. We komen iets te laat voor de tour van 12 uur maar mogen gewoon mee. We krijgen ‘gumboots’ oftewel kaplaarzen van de eigenaresse. Fabienne zelfs een paar gouden met glitters en we worden meegenomen naar de eerste wei waar onze gids Libby van een jaar of 17 op ons staat te wachten. Er zijn al wat Aziaten aanwezig die overigens weinig aandacht hebben voor Libby en alleen maar selfies maken met de Alpaca’s. Wij willen wel graag meer weten over deze dieren. Ze blijken hier op de farm Alpaca’s en Lama’s te hebben. Lama’s zijn wat groter dan Alpaca’s maar zijn over het algemeen wel vriendelijker. Lama’s staan er om bekend dat ze veel spugen maar het zijn volgens Libby juist de Alpaca’s die dat veel doen. We krijgen zelfs een smakelijk verhaal te horen over dat Libby een keer in haar mond is gespuugd. En als je dan bedenkt dat Alpaca spuug eigenlijk gewoon braaksel is dan snap je wel hoe wij keken bij dit verhaal…

Libby heeft een bak met snoepjes bij zich waarvan Fabienne een handje krijgt zodat ze de Alpaca’s kan voeren. De grootste lama is er als de kippen bij en knabbelt ze allemaal uit Fabienne d’r handje. Omdat Alpaca’s en Lama’s geen boventanden hebben en een gespleten bovenlip voelt het als heel zacht gekriebel. Fabienne vind het, tot onze verbazing, heel erg leuk en giechelt erop los. Ze roept heel hard: “Ik love Alpaca’s!” Libby vertelt ondertussen over de farm en dat de Alpaca’s gehouden worden voor hun fleece (zo noemen ze de wol van Alpaca’s). De lama’s staan er eigenlijk voor de leuk bij want hun fleece is eigenlijk wat te stug en kriebelig om goede garen van de spinnen.

Nadat we de mannetjes die in deze wei staan te snoepen hebben gegeven gaan we naar de vrouwtjes. We moeten een eindje lopen want die staan in een andere wei een eindje verderop. Bij de vrouwtjes zijn ook baby Alpaca’s!!! Ze hebben er 5. Drie mannetjes en twee vrouwtjes waarbij de oudste nu zo’n 4 maanden is en de jongste een maand. Libby vertelt over de karakters van de verschillende Alpaca’s en Lama’s en het blijkt zelfs dat de baby-jongens echte rauwdouwers zijn en de meisjes echte “lady’s”. Zoals ook zo vaak bij mensenkinderen. We zien ook dat de meisjes rustig in het gras liggen, terwijl de jongens spelen en nieuwsgierig zijn.

De baby Alpaca’s zijn ook echt super zacht. Heel leuk.

Ook hier voert Fabienne weer wat Alpaca’s tot er een Lama aan haar laarsje snuffelt, hard niest en achteruit springt. Fabienne schrikt daar zo van dat ze er gelijk klaar mee is. Gelukkig heeft ze het er in de auto nog wel over dat ze het heel erg leuk vond. En van de mevrouw in de winkel kreeg ze nog een gratis boekje over Alpaca’s (een foldertje) wat ze toch wel heel lief vond van die mevrouw. 😊

We eten in het plaatsje Fairlie, waar ook de farm zit, een pie bij een warme bakker, zoeken weer een speeltuin op en gaan daarna naar onze laatste AirBNB in Nieuw Zeeland in Christchurch. We lijken het beste voor het laatst bewaard te hebben want wat een prachtig huis is dit! Het is niet alleen modern maar ook heel groot en van alle gemakken voorzien. Een keuken met alles erop en eraan, een gashaard en airco’s, een Tv-ruimte met Xbox en boeken die je zelfs mee zou mogen nemen als je dat zou willen en als extraatje hebben de eigenaars allerlei lekkers voor ons in huis gehaald. Er ligt brood en eieren, maar ook wijn, chocolade en een lekker kaasje. Voor Fabienne een spiksplinternieuw kleurboek en een doosje waskrijtjes. Het uitzicht vanuit dit huis is weer fenomenaal. We kijken alleen maar op weides en ergens in de verte ligt er nog een huis. Wij blijken de eerste huurders te zijn van deze (jonge) eigenaren. Ze vertellen dat ze zelf ook veel met AirBNB gereisd hebben en dat is zeker te merken. Aan alles is gedacht. We blijven hier tot en met donderdag wanneer we vertrekken naar Dubai. We gaan ons hier zeker wel vermaken.

17 maart 2019

We doen weer een dagje lekker niks. Morgen gaan we walvissen kijken in Kaikoura zo’n 150 kilometer verderop dus dat wordt een drukke dag.

Vandaag doen we niet meer dan de boodschappen en vermaken we ons in het huisje. Fabienne en ik knutselen wat. Later doet ze samen met Rogier een spelletje op de Xbox. ’s-Avonds ga ik weer verder in mijn journal. Moet nog een zooitje foto’s inplakken en gaat Rogier verder met zijn spelletje op de Xbox. Iets met Zombies ofzo…. We hebben het in ieder geval allemaal erg naar onze zin.

18 maart 2019

Vandaag is het dan zover. We gaan walvissen kijken! Dit was het enige wat we de vorige reis niet hebben gedaan en wat we echt heel jammer vonden. Toen was de weg afgesloten na wat aardverschuivingen en konden we er moeilijk komen. Nu kan dat wel alleen moeten wij er dus wel een stuk voor rijden. We hebben overwogen om in Kaikoura voor een nacht een slaapplek te vinden maar dat was moeilijk te vinden én als we het al vonden veel te duur. We moeten om half 10 inchecken bij de boot en het is ruim 2 ½ uur rijden. De wekker gaat dus om half 6! Om half 7 zitten we in de auto op weg naar Kaikoura. Wanneer we daar in de buurt komen slingert de weg weer langs de zee (of oceaan eigenlijk) en zien we op veel plaatsen zeehonden zitten. Gewoon op een paar rotsen in zee zo’n 6 meter vanaf de weg. Zo tof!

Na het inchecken kopen we eerst anti-zeeziek pilletjes. Dit wordt in allerlei recensies aangeraden door toeristen dus dat doen we dan toch maar. Vooral Rogier heeft er snel last van dus maar het zekere voor het onzekere.

Om 10 uur krijgen we een ‘safety briefing’ met korte uitleg over de boot en waar de nooduitgangen en zwemvesten zich bevinden. En dan met zijn allen naar de bus die ons in 5 minuten naar de haven brengt waar we aan boord mogen. Wij mogen als eerste omdat we Fabienne bij ons hebben. Bij de uitleg van wat we vandaag gaan doen aan boord wordt er ook een paar keer op gewezen dat de medepassagiers rekening moeten houden met “het kind aan boord” en moeten zorgen dat ze plaats maken voor haar zodat zij ook goed kan kijken. Echt heel netjes. De boot zit met zo’n 40 mensen helemaal vol maar hij is ruim genoeg zodat we allemaal goed zicht hebben op zee. Met het in- en uitvaren van de haven zijn we bij wet verplicht te blijven zitten en pas later mogen we aan dek. Al na een half uur wordt de eerste walvis, een spermwale, gespot. Wat een gaaf gezicht zeg! Het water wat uit zijn blowhole spuit kleurt zelfs af en toe als de regenboog wanneer de zon er goed op schijnt. Na een minuut of 5 ademt hij nog een keer diep in en maakt dan een duik waarbij de staart mooi omhoog komt. Prachtig! Ook Fabienne geniet er erg van.

Verder naar de volgende. Die wordt al vrij snel gevonden en dit keer zijn het zelfs twee walvissen naast elkaar! Dat schijnt erg bijzonder te zijn. En waar wij op hopen, een dubbele “tail” foto, lukt nog ook wanneer ze allebei tegelijk duiken. Daarna gaan we nog een keer terug naar de eerste walvis die nu weer boven moet komen en kijken daar weer totdat hij weer onderduikt. Ook zien we nog een hele tros jonge albatrossen. Albatrossen hebben een spanwijdte van gemiddeld 2,5 meter! Ik moet eerlijk zeggen dat we een paar volwassen exemplaren hebben zien vliegen maar dat die er niet zo groot uitzagen. Maar dat is natuurlijk ook moeilijk inschatten van een afstand. Wat hebben we alle drie genoten van dit uitje! Het was een hele rit maar echt te moeite waard.

Wist je dat:

  • Een spermwale een potvis is?
  • Deze veel voorkomen in de Kaikoura Peninsula.
  • Dat het wel allemaal mannetjes zijn en dat ze wel 18 meter kunnen worden?
  • Een tand, ze hebben er zo’n 26, 16 centimeter groot is.
  • Je Alpaca’s en Lama’s uit elkaar kunt houden door naar de oren te kijken. Ze zeggen dan: “Lama Banana” omdat Lama-oren gebogen zijn als bananen en die van Alpaca’s recht.
  • Angelica bijna 2 uur heeft zitten typen op dit verhaal?!
  • Ze in Nieuw Zeeland afval scheiden, maar dan geen groene bak hebben, maar een eigen glasbak?
  • En dat bij de papierbak ook plastic en metaal erin moet? Hoezo scheiden?!
  • Vuilniswagens in Nieuw Zeeland maar met 1 medewerker rondrijden en alles met een robotarm in de wagen gooien?
  • Mr. T uit de A-Team een Maori is en uit Nieuw Zeeland kwam?!
  • Nagenoeg alle wegen niet meer dan 1 rijbaan heen en 1 rijbaan terug hebben?
  • Bij wegwerkzaamheden hierdoor het verkeer om de beurt over dezelfde baan moet?
  • Ze hier in Nieuw Zeeland dan aan elk uiteinde een verkeersregelaar neerzetten?
  • Deze mensen met een stopbord en walkietalkie het verkeer regelen?
  • Ze allemaal vrolijk zwaaien als je netjes (langzaam) langsrijdt?
  • Er opvallend veel vrouwen dit werk doen?

Nog geen reacties op “Mooie uitzichten, schuinste straat van de wereld en wildlife”


  • WERELD TRIP 2019

Lavendel, puzzels, sterren, nieuwbouw en kathedralen

Wanaka Tree

Afgelopen donderdag (07 maart) hebben we een heerlijke dag in Wanaka doorgebracht. We zijn vanuit ons huisje eerst naar de Lavender Farm in Wanaka gereden. Het is een echte ‘boerderij’ waar lavendel wordt verbouwd, maar dit hebben ze dan heel toegankelijk gemaakt voor bezoekers. Zo kun je bij de ingang allerlei producten (luchtjes/zeepjes/oliën) van lavendel kopen en ook onderhouden ze een mooie tuin met daarin allerlei soort bloemen. Tussen de bloemen door stonden nog grote houten stukken speelgoed opgesteld, zoals vier-op-een-rij en Jenga. Daarnaast stonden er ook 2 oude tractoren en waren er een paar alpaca’s. Fabiënne vond al deze extra’s natuurlijk helemaal geweldig en wij liepen daardoor ook heel rustig een heerlijk rondje over het terrein. Het was flink bewolkt en zelfs een beetje dreigend, maar we hebben het helemaal droog gehouden. Na het rondje hebben we nog even honing geproefd in een lokaaltje naast de ingang. Vooral de Manuka-honing is een specialiteit uit Nieuw Zeeland en deze kon je hier proeven. Angelica vond het bijna naar een soort medicijn smaken door de mint-achtige smaak die eraan zat, maar ik vond het eigenlijk wel een goede combinatie. Een potje van 200 gram was echter al meer dan 30 euro! Zo lekker was hij nu ook weer niet. 😉

Vanuit de Lavender farm zijn we enkele kilometers verderop gestopt bij Puzzling World. Dit bestaat uit een doolhof en een aantal kamers met illusies. Natuurlijk is een klein deel van deze illusies gewijd aan de bekende Nederlandse tekenaar Esher (bijvoorbeeld van de trappen waar geen begin en einde aan lijkt te zitten). Maar daarnaast hadden ze ook een ruimte waarin alles van een afstandje recht leek te staan, maar je gevoel zei dat je zwaar heuvel op moest lopen! Fabiënne had in het begin niet eens door dat er iets mis was met die kamer, maar struikelde/viel daardoor wel bijna tegen een muur aan. Voor Angelica bleken de waarschuwingsborden aan het begin over duizeligheid en evenwichtsgevoeligheid te kloppen, die raakte namelijk zo gedesoriënteerd dat ze even terug naar het begin moest. Midden in deze kamer zat een bankje waar je op kon gaan zitten, daarnaast zat een knop en als je daarop drukte leek het net alsof de stoel vanzelf een heuvel op gleed. Terwijl hij dus eigenlijk heuvel af ging. Dit vond ze natuurlijk prachtig en heeft ze zeker 10x gedaan terwijl ik moeite moest doen om ernaast te blijven staan. Echt een heel bijzondere ervaring hoe een ruimte zonder ramen je evenwicht/ogen zo kan misleiden! Verder was er ook nog een ruimte met kunstwerken van verschillende artiesten die allemaal iets met optische illusies te maken hadden. Zo waren er een rij pilaren waar je van een afstand opeens in de openingen allemaal mannen zag staan, of een bal die tussen een draaiende spiraal leek te blijven zweven of een telefooncel waarvan de vloer een eindeloze diep gat leek te zijn! Na alle illusies was het tijd voor het doolhof. Op een terrein waren houten schuttingen, loopbruggen en kleine torens geplaatst en daarmee was een doolhof gecreëerd. Bij de ingang kon je kiezen voor de makkelijke route of de lange route. Bij de makkelijke route mocht je in willekeurige volgorde de 4 torens in de hoeken van het doolhof opzoeken, bij de moeilijke route moest je ze in een bepaalde volgorde zien te bereiken. In totaal was er anderhalve kilometer aan paadjes die je kon bewandelen, maar een gemiddelde bezoeker liep voor de normale route minimaal 4 a 5 kilometer. Wij kozen daarom ook maar voor de simpele route. Deze bleek een stuk moeilijker dan we hadden verwacht. Elke keer als je voor je gevoel naar de ingang van zo’n toren liep, liep het pad dood of draaide de weg op het laatste moment totaal een andere kant op. Zelfs als je vanaf de loopbruggen in het midden een route uitkoos kwam je regelmatig op een doodlopend stuk uit. Ik vond het een heel leuk concept, beter dan de doolhoven met bomen waarbij je werkelijk geen manier hebt om je te oriënteren. Hier had je altijd de torens van de hoeken in zich, waardoor je de illusie had dat je wist waar je naartoe ging! 😉

Na het bereiken van de 2e toren begon het helaas te spetteren en hebben we gebruik gemaakt van een van de vele ‘nood’-uitgangen om daarna in het restaurant nog even te lunchen. Op de tafels stonden nog allerlei houten puzzels, waarbij wij ons bij een van de puzzels zo gefrustreerd voelden dat we uiteindelijk aan een medewerkster om uitleg hebben gevraagd. Het ging om een stukje hout met een touwtje eraan en 2 lussen met 2 kralen. Te opdracht was om de 2 kralen op een van de lussen te laten eindigen. Het zag er super simpel uit, maar het zowel Angelica als ik kregen het niet voor elkaar! (het leek erg op de volgende truc met touw).

Na deze leuke ochtend zijn we nog even naar de bekende Wanaka Tree gereden. Dit is een boompje dat in zijn eentje in het grote meer bij Wanaka staat, waardoor het een mooie foto oplevert met de bergen die aan de andere kant van het meer staan. Natuurlijk is dit ook gelijk erg toeristisch en is het bijna lachwekkend hoeveel mensen hier zich staan te verdringen om een foto van deze boom te maken. Vanaf de tree zijn we nog een stukje verder langs het meer omhoog gereden. Op een gegeven moment reden we over een stuk prive terrein waar schapen en herten los liepen en ging de weg van gravel over op rotsachtige stenen. Dit vonden we zelf met onze 4-wielaangedreven auto toch net iets te gortig worden, waardoor we besloten naar ons volgende AirBNB-huisje te rijden.

Dit huisje ligt in het plaatsje Tarras, tussen Wanaka en Queenstown in. Het plaatsje stelt echt niets voor en het huisje was dan ook onderdeel van een boerderij. De weg naar het huisje toe bestond ook uit een gravel pad met aan beide kanten balen hooi opgerold die net van de weilanden waren gehaald. Maar het huisje zelf was volledig opgeknapt en gemoderniseerd, waardoor het eigenlijk een heerlijk rustig huisje was met alle hedendaagse luxe die we nodig hadden. We hebben daarom ook besloten om de volgende dag (vrijdag 08 maart) lekker rustig aan te doen in dit huisje en verder niet op pad te gaan. Het enige wat we daar nog wel gedaan hebben is ’s-avonds naar de sterren gekeken. Doordat er in de wijde omgeving geen huizen en wegen waren, was er weinig lichtvervuiling en zag je enorm veel sterren. Het was zo’n heldere nacht dat we ook een heel stuk van de melkweg konden zien en met wat moeite kregen we die zelfs ook op de foto!

Zaterdag (9 maart) hebben we de koeien die letterlijk aan het hek van onze achtertuin stonden gedag gezegd en zijn we vertrokken richting Queenstown. Hier hebben we eerst een stop gemaakt bij The Warehouse (een soort Makro) om wat spullen te kopen. Er bleek een fundraiser voor de organisatie Plunket bij de ingang gehouden te worden. Deze organisatie blijkt sterk te lijken op wat wij in Nederland het consultatiebureau noemen en er waren dus allerlei activiteiten georganiseerd voor kinderen. Zo was er een klein springkussen en kon Fabiënne meedoen aan een kleurwedstrijd en kon ze geschminkt worden. Alles deed ze vol overgave en toen de mevrouw die haar schminkte ook nog een my-little-pony van haar gezicht kon maken, kon de lol niet meer op! Haar gezicht was een klein kunstwerkje geworden met veel roze en vooral heel veel glitters. 😊

Met alle glitters op haar gezicht en na gewinkeld te hebben en na gewinkeld te hebben, zijn we doorgereden naar de Queenstown Skyline. Net als in Rotorua was dit een kabelbaan met boven aan een rodelbaan. Deze kabelbaan ging echter een flink stuk hoger dan in Rotorua en gaf daardoor ook werkelijk een prachtig uitzicht over Queenstown en het meer en de bergen rondom dit meer. Fabiënne vond de rodelbaan die we daarna deden zo leuk dat het meisje voor ons (dat een stuk voorzichtiger en dus langzamer ging) na een tijdje verbaasd omkeek waar al die harde “jippie!” en “woehoe!” toch vandaan kwamen. 😊 Eenmaal aan het einde van rodelbaan moest Fabiënne zelfs een traantje wegpinken toen ze hoorde dat we maar 1x mochten en dat dit dus voorlopig even het laatste ritje in een rodelbaan was.

Vanuit Queenstown zijn we hierna doorgereden naar het zuiden, naar het plaatsje Winton. Ook hier hadden we een AirBNB gehuurd, welke er op de foto’s erg mooi uit zag. In het echt bleek hij bijna nog mooier te zijn, want het gehele huis inclusief alle inrichting was spiksplinternieuw. We hadden een mega grote woonkamer met een grote zithoek, een eetkamer tafel en een grote keuken. Daarnaast hadden we 2 ruime slaapkamers en een mooie badkamer. Werkelijk alles glom en blonk. De muren waren strak wit gestukt en op de glazen salontafel lagen allerlei boeken met professionele foto’s van Nieuw Zeeland. We moesten voor ons gevoel dan ook haast voorzichtig zijn met wat we in dit huis deden. Fabiënne een boterham met pasta op de nieuwe bank laten eten, leek opeens niet meer zo’n goed idee. En dan had ze ook nog eens een gezicht vol schmink en glitters!

Ondanks het mooie huis en nieuwe bedden hebben Angelica en ik allebei niet zo lekker geslapen. Fabiënne heeft hier (nagenoeg de hele vakantie al) gelukkig geen enkel probleem mee. Maar hierdoor vertrokken we vanmorgen (zondag 10 maart) wat later dan we hadden gepland. We rijden vandaag door naar Kaka Point (oostkust van het Zuidereiland) en maken een tussenstop bij de Cathedral Caves. Deze grotten zijn alleen bij laagwater te bezichtigen/bereiken en op de website staat daarom ook een getijdenschema. De carpark wordt gerund door een Maori organisatie, waardoor je $5 per volwassene moet betalen om daar te parkeren. Waar we echter even geen rekening mee hadden gehouden is dat je hier niet kunt betalen met een creditcard, maar alleen met cash geld. We hebben deze vakantie maar een keer geld gepind en dat was ondertussen op. Na heel onschuldige de domme toerist uitgehangen te hebben, mochten we dan toch parkeren, als we beloofden na afloop naar het nabijgelegen restaurantje te gaan en daar alsnog $10 te betalen. Vanaf de parkeerplaats liepen we over een bospad redelijk steil naar beneden, waarbij Fabiënne er tegenwoordig een wedstrijdje van maakt om aan mijn hand naar beneden te rennen en zo ‘te winnen’ van mamma. 😊 Het pad was ongeveer een kilometer lang ( steil afdalen) waardoor we redelijk snel bij het strand aankwamen. Over het strand was het daarna nog een paar minuten lopen tot je bij een flinke rotswand uitkwam. In deze rotswand waren 2 grotten gemaakt door de zee, welke beide 100 meter diep waren en aan het uiteinde met elkaar verbonden zijn. Je kon dus via de ene grot naar binnen en via de andere eruit. Op zijn hoogst is de grot bijna 30 meter hoog en ook zo’n 30 meter breed een flinke grot dus! Erg imposant om te bedenken dat de zee dit in zo’n 160 miljoen jaar heeft weggeslepen. Op de grond voor deze grotten lagen ook nog 2 stukken zeewier. Nu denk je misschien aan kleine groen plantjes, maar dit waren planten van meer dan 2 meter lang waarvan de bladeren haast als rubber aanvoelden. Erg onwerkelijk om dit zo op het strand te zien liggen. Het leken wel planten van een andere planeet. Angelica had wel wat moeite met de wandeling omdat ze, door de inspanning van het naar beneden lopen, leek te wankelen. De weg terug omhoog naar de carpark was een stuk moeizamer dan de weg naar beneden. Fabiënne vond het nu geen wedstrijdje meer om omhoog te rennen en was het na zo’n 100 meter al goed zat. Ze ging daarom maar verder in de draagzak op mijn rug. Angelica voelde door de slechte nachtrust en de steile klim ook goed de spieren in haar knieën en bekken. Maar na zo’n 3 kwartier klimmen waren dan gelukkig toch weer terug bij de carpark. Deze bleek inmiddels afgesloten te zijn voor bezoekers, omdat het laagwater al weer voorbij was. (netjes dat ze zo goed op de veiligheid van de bezoekers letten).

Nette toeristen die wij zijn, zijn we daarna inderdaad naar het restaurant net voorbij de carpark gereden. Dit bleek aan/achter de receptie van een vakantiepark/camping te zitten. Aangezien het toch bijna half één was, vonden we het wel een goed plan om hier ook gelijk wat te eten. Angelica koos een “award winning pie” en ik ging voor pizza uit de steenoven. Beiden bleken erg lekker te zijn, zelfs zo lekker dat we daarna ook nog wel de toetjes van de menukaart wilden proberen. Angelica nam een Sticky-Date-pudding (een kleverige dadeltaart) en ik nam de Cheesecake. Ook hier smaakten de gerechten ons weer uitstekend. Ik weet niet of het kwam door de inspanning of dat dit gewoon echt een goede kok was, maar we hebben hier echt heerlijk gegeten!

Vanuit het restaurant zijn we daarna doorgereden naar ons AirBNB huisje in Kaka Point. De weg hier naartoe was een flink stuk door de bergen langs de kust heen en daardoor vol met bochten. Nu zijn we dat ondertussen wel gewend in Nieuw Zeeland, maar wat mij hier opeens flink tegenviel was dat er maar weinig snelheidsbordjes voor de bochten waren geplaatst. In Nieuw Zeeland is het gebruikelijk dat er voor een bocht een snelheidsindicatie wordt gegeven en de richting van de bocht. Als deze er niet staat, kun je er vanuit gaan dat je de bocht met 100 kilometer per uur kunt nemen (de toegestane snelheid buiten de bebouwde kom). Op deze wegen bleek dit echter niet te kloppen. Een van de bochten bleek zelfs bijna haaks de zijn, waardoor ik flink in de ankers moest. Daarna hebben ik het dus maar even wat rustiger aan gedaan.

Uiteindelijk kwamen we rond 4 uur aan in Kaka Point. We moesten ons deze keer melden bij een klein kantoortje in Kaka Point vanaf waar een mevrouw in haar auto voor ons uit reed naar het huisje waar we gaan overnachten. Het huisje blijkt echt recht uit te kijken op de zee en alleen de flinke voortuin en de weg scheiden ons nog van het strand. Het waait hier ook enorm, zelfs zo hard dat het binnen koud aanvoelt. Zo koud dat we besloten hebben de openhaard in dit huisje aan te steken. Ik zit nu dus aan de eetkamertafel voor de openhaard deze blog te schrijven terwijl ik buiten de zee en de wind hoor. Als ik in Nederland zo’n huisje kon krijgen…

Wist je dat:

  • Angelica alpaca’s echt geweldig vind?
  • Maar ze na het zien van de tanden van deze lieve beesten ze toch maar niet durfde te aaien?
  • Alpaca’s mensen weinig interessant leken te vinden?
  • Maar voor Jet (de paarse knuffel van Fabiënne) opeens wel nieuwsgierig naar ons toe kwamen?
  • Fabiënne dol is op tractors? Vooral als ze paars zijn?
  • Fabiënne enthousiast geroken en gevoelt heeft aan elke bloem op de Lavendel Farm?
  • Dat haar favoriete My Little Pony “Pinky Pie” is, maar door haar steevast “Pinky Fy” wordt genoemd?
  • Fabiënne in het huisje op de boerderij zelfs een tekening ging maken voor de koeien?
  • Ze nu, net als mama, met verf spettert op haar blaadje om deze te versieren?
  • Queenstown volgens ons een heel andere sfeer heeft dan Wanaka?
  • Het in Queenstown echt om de activiteiten/thrills lijkt te draaien?
  • Dit een veel jonger publiek aantrekt dan bijvoorbeeld Wanaka?
  • Fabiënne het (nog steeds) moeilijk heeft met het uitspreken van de ‘j’?
  • En het hierdoor steeds heeft over “lullie” en “lellow”? (jullie en yellow)
  • Ze tegen ons nu regelmatig roept “kom-op meiden”?
  • We vermoeden dat dit iets is wat door de leidsters van de creche wordt gezegd?

Nog geen reacties op “Lavendel, puzzels, sterren, nieuwbouw en kathedralen”


  • WERELD TRIP 2019

Goud, rots, ijs en paua

Lake Hawea

2-3-2019 Hokitika en Shantytown

Vanmorgen eerst even rustig aan gedaan. We hebben een onrustige nacht gehad. Het bed lag niet super maar daarbij ligt de slaapkamer van dit huisje zo’n 2 meter van de treinrails vandaan en komt er dus ’s nachts een vrachtrein voorbij! We wisten wel dat er een trein langskwam maar niet dat dat midden in de nacht zou zijn…

Fabiënne had weer Netflix in dit huisje dus die heeft lekker televisie gekeken terwijl wij konden douchen en nog wat lezen. Tegen twaalven gingen we maar eens op pad. Eerst langs “Bonz ’N Stonz”. Een zaakje waar je Pouname (Jade) juwelen kunt kopen maar ook zelf kunt slijpen. Dit had ik op internet gezien en dat leek me wel heel erg gaaf. We gingen hier dus even langs om te vragen of ik daar morgen (zondag) nog een workshop zou kunnen volgen. Gelukkig bleek dit geen probleem. Ik moet alleen even kiezen tussen wat ik wil slijpen: bot, Jade of Paua schelp. Bot valt voor mij gelijk af. Maar tussen de andere twee twijfel ik nog erg. Ik mag het morgen doorgeven dus ik heb nog even de tijd om hierover na te denken.

Hierna gaan we verder op pad. We gaan naar het plaatsje Greymouth een klein half uurtje terug op de route om naar Shantytown te gaan. Shantytown is eigenlijk een open lucht museum(-pje) over de ‘early settlers’ die er kwamen wonen en over de goudkoorts die ook hier in Nieuw Zeeland had toegeslagen. Het was leuk opgezet met een echt oud stadje incl. kerk een beetje in de stijl van zo’n oud cowboy stadje wat je weleens in films ziet. Ook reed er een oude trein waarmee je een ritje kon maken. Fabiënne zag dat natuurlijk alweer helemaal zitten. Die vindt het geweldig om in treintjes en dat soort spul te zitten. Maar eerst wat eten! Fabiënne natuurlijk weer patatjes want die wil echt niks anders proberen. Alles is “jakkie!”. Rogier neemt eieren en spek op brood en ik neem een panini met kip. Ik heb nog nooit zo’n vreemd smakend broodje op. Het was niet vies ofzo maar er zat zo weinig smaak aan…. Ik was dus best jaloers op Rogier zijn bestelling ha ha ha!

Toen verder kijken in het stadje. Eerst naar de kerk. Dit bleek een kerkje te zijn wat echt gebruikt was geweest sinds 1866 en kwam uit het plaatsje “No Town”. Het is na jarenlange leegstand uiteindelijk afgebroken en hier weer terug opgebouwd. Fabiënne vond het er heel interessant binnen en steeds wanneer we er weer langs liepen in de loop van de middag wilde ze weer even naar binnen.

Er waren nog wat oude memorabilia aanwezig zoals een trouwakte uit 1890 tussen een 40 jarige man en een 19 jarig meisje. Dat zag Rogier ook wel zitten. 😉 Verder in het park was er nog een holografische film vertoning (die Fabiënne natuurlijk weer vreselijk eng vond) en was er o.a. een ziekenhuis, brandweerkazerne en een houtzagerij. Die laatste was bereikbaar met het treintje. Ook vond Fabiënne de houtzagerij erg interessant om te zien. Ik vond het vooral boeiend om te lezen hoe er vroeger geleefd werd wanneer de mannen op de houtzagerij werkten. En natuurlijk gebeurde er ook regelmatig ongelukken. Boomstammen die iemands hoofd verpletterde of je vinger eraf zagen. In dat laatste geval was je na twee dagen weer gewoon aan het werk trouwens. Verderop in het plaatsje kon je nog zelf met een pannetje naar goud zoeken. En waren er oude koetsen te zien. Na een kleine 2 uurtjes waren we wel uitgekeken en heeft Fabiënne nog even in het speeltuintje wat erbij was gespeeld. Daar zagen Rogier en ik nog Weka kuikens. Lekker fluffy waren ze.

Eenmaal terug een lekker pastaatje gegeten waarna Rogier nog naar de zonsondergang wilde kijken aan het strand van Hokitika. Ik bleef met Fabiënne in het huisje om wat te knutselen. Rogier heeft mooie foto’s gemaakt met een bekende fotoplek van Hokitika.

3-3-2019 Punakaiki en Bonz ’N Stonz

Na weer een onrustige nacht waarbij de trein dit keer rond 2 uur ’s nachts voorbij kwam en Fabiënne een paar keer wakker was geweest gingen we vroeg op pad. We wilden graag op tijd bij Punakaiki zijn zodat we met hoogwater bij de blowholes konden kijken. Aangezien het om half 10 hoogwater was en het een uurtje rijden was moesten we enigszins op tijd weg.

De loopwalk langs de pancakerocks was nog even leuk als ik me herinnerde. Het blijft een bijzonder gezicht om al die opgestapelde laagjes stenen te zien die lijken op stapels pannenkoeken. Fabiënne liet haar fantasie de vrije loop en had ineens wel trek in pannenkoeken. En deze hadden natuurlijk nog wel stroop nodig zodat we ze lekker op konden eten. (zal lekker crunchy zijn…) Ook zijn hier de blowholes. Ondanks dat we ze wel hoorden, wat wel een machtig geluid is, vonden we het zicht erop wat tegenvallen. Je verwacht dan hoge golven die er tegen aan slaan en omhoog komen maar dat viel erg mee. We waren hier dus redelijk snel weer uitgekeken en waren om half 11 weer terug in Hokitika. Precies op tijd om nog even een boodschapje te doen en wat te eten voordat ik om 13.00 uur aan mijn workshop begon.

Ik was er inmiddels wel over uit dat ik Paua schelp wilde gaan gebruiken. Ik had eerder op reis al zo’n schelp gekocht omdat ze ontzettend mooi zijn met allerlei kleuren en een hoge glans. Ik vind dat een mooi souvenir van onze reis. Paua is trouwens ook bekend onder de naam Abalone en wordt zowel hier als in Aziatische landen veel gegeten. Eigenlijk is het een zeeslak en als je er plaatjes van gezien hebt zien ze er nu niet zo aantrekkelijk uit om te eten. Ik had gisteravond al een ontwerpje getekend dus ik kon gelijk aan de slag. Ook had ik bedacht/ gehoopt dat ik er nog een klein hartje voor Fabiënne uit kon halen zodat ze die aan een kettinkje kon hangen. De eigenaar van de studio, Steve, deed daar helemaal niet moeilijk over. Ik kreeg gewoon een extra stukje schelp en hoefde er niet extra voor te betalen. Om te starten moest ik eerst mijn ontwerpje laten zien om te kijken of het wel mogelijk was dit te slijpen. Ik had een mooi plaatje gezien van een scheef hartje wat ik wel leuk vond en dit was ook geen probleem. Aan de slag! Eerst mijn ontwerpje omtrekken met potlood en daarna met watervaste stift op de schelp. De grove vorm werd eraan gegeven door hem te slijpen op een grote slijpmachine en de fijnere contouren met een klein slijpmachientje. En soort Dremel. Allemaal watergekoeld trouwens wat de Paua werd wel heet door het slijpen. Zeker met het kleine machientje ben ik echt een tijdje bezig geweest. Ik ben een pietje precies en omdat ik een conisch slijpertje had gebeurde het steeds dat ik een stukje te ver ging waardoor mijn vormpje niet meer mooi rond was. Na een flinke tijd was ik dan toch tevreden. Vervolgens moest ik de binnenkant polijsten en daarna de buitenkant. Polijsten deed ik buiten aan een picknicktafel. Er waren ook nog twee meiden uit Singapore aan het slijpen. (Zij hadden Steve ver van te voren al gevraagd of hij aan zwarte Jade kon komen zodat ze daar ringen van konden slijpen. Heel gaaf.) En terwijl we allemaal aan het polijsten waren hebben we leuk met elkaar gepraat. Niet alleen over waar we vandaan kwamen maar ook over Trump en over homorechten in onze landen. Die twee meiden waren lesbisch dus het was wel heel interessant om het daarover te hebben. (dit kwam trouwens omdat Steve had verteld over één van de shop eigenaars in Hokitika die eigenlijk transgender was. Ik weet nog steeds niet waarom hij daar zomaar over begon.) Later werd er nog wat lekkers uitgedeeld. Grappig: het was “gewoon” een grote appelflap. Maar voor Steve was het nieuw dat we die in Nederland ook hadden en die meiden hadden het nog nooit gegeten.

Toen ik klaar was met polijsten mocht ik hem gaan ‘buffen’. Polijsten op een machine met een zachte borstel en polijstmiddel. Dit was helemaal gaaf om te zien. Ik dacht dat hij al mooi glom door al het polijsten maar hier werd hij echt super glad van! En precies bij de allerlaatste keer, ik dacht hem er nog één keer tegen aan te houden, zei mijn hangertje “PATS!”. Ik riep keihard “SHIT!” waardoor iedereen al wist hoe laat het was. Ik had mijn mooie hangertje in tweeën gebroken. Balen! Steve kon er wel om lachen. Hij had het al een beetje verwacht omdat het hangertje best dun was geworden door het vele slijpen. Dus mocht ik weer opnieuw beginnen. Ik kreeg weer een nieuw stuk schelp en had gelukkig mijn ontwerpje nog in mijn zak. Steve verzekerde me dat het nu veel sneller zou gaan. Nou, dat was ook zo. Nu mocht ik op een andere slijpmachine, want die was beter zei Steve. Toen had ik binnen 5 tellen de grootste vorm geslepen. Daarna met een ander, gewoon rond, kleiner slijpertje aan de slag en binnen 20 minuten was ik klaar met slijpen. Waar ik over de vorige wel anderhalf uur had gedaan. Natuurlijk weer polijsten en daarna bufferen (wat nu wel spannend was) en nu ging het wel goed. In die van Fabiënne werd een gaatje geboord zodat er een ringetje aangezet kon worden en daarna gingen er aan allebei de hangertjes een touwtje. Thuis koop ik er zilveren kettinkjes voor. Het was echt een hele leuke workshop en het was ook allemaal heel ongedwongen en gezellig. Zeker de moeite waard. En stiekem voor mij ook een overwinning dat ik hier alleen naartoe ben gegaan.

Toen ik weer bij het huisje kwam, kwam Fabiënne gelijk op me afrennen om te vragen of ik een mooie ketting voor haar gemaakt had. Ze vond hem heel mooi en “shiny”. Ik was zelf wel helemaal versleten hoor. Je staat toch in allerlei houdingen die je niet gewend bent. Ik heb er dus best wel last van gehad (vooral van mijn schouders en armen) maar het was het wel waard!

’s Avonds heb ik nog een tijdje zitten knutselen aan tafel terwijl Rogier foto’s heeft bijgewerkt.

4-3-2019 Franz Josef Glacier en Haast

We waren allemaal vroeg wakker dus zaten we om 9 uur in de auto om naar onze volgende bestemming te gaan. De Franz Josef Gletsjer. De vorige keer hebben we vanuit Fox Glacier een helikoptervlucht gedaan over de gletsjers heen. Dat gaan we deze keer niet doen maar je kan wel enigszins in de buurt van de gletsjer komen vanuit Franz Josef. Rogier wilde daar graag naartoe.

De weg er naartoe was weer heel mooi. En bij Franz Josef aangekomen zag je de gletsjer al tussen de bergen door liggen. Hij is door de klimaatveranderingen heel ver teruggetrokken dus je kunt er niet meer zo bij komen als 10 jaar geleden. Wel zijn er verschillende tracks die je kan lopen van verschillende lengtes die je in de buurt brengen. Omdat Fabiënne en ik niet mee gingen lopen zou Rogier de korte, 30 minuten route lopen. Na 10 minuten was hij alweer terug met de foto’s. Er staat hier vaak een tijd bij de tracks maar over het algemeen loop je ze wat sneller dan er staat. Inmiddels was het wel lunchtijd. In Franz Josef is amper wat te vinden dus zijn we naar Fox Glacier gereden. Daar zijn wat meer restaurantjes waar we even lekker geluncht hebben.

Daarna door naar Haast voor onze overnachtingsplek. Het was nog best een eindje rijden maar gelukkig zijn de uitzichten allemaal even mooi.

In Haast aangekomen schrikken we ervan hoe klein het plaatsje is. We wisten nog van de vorige keer dat er niks was maar dit hadden we niet onthouden. Ook het motel viel erg tegen. Jammer genoeg waren er hier geen Airbnb’s (logisch met maar 6 huizen ofzo) dus kozen we maar voor een motel met 3 bedden op de kamer. Dat viel allemaal een beetje tegen. Te bedenken dat we zo’n 120 euro voor de nacht moesten betalen en het echt oude meuk was…. In Nederland zit je voor dat geld in een van der Valk. Maar goed, het was maar voor een nachtje.

Fabiënne had de speeltuin gespot dus daar maar even naartoe gewandeld. Fabiënne heeft heerlijk gespeeld maar ik werd opgevreten door de sandflies. En dat terwijl de oude plekjes eindelijk bijna over waren. Ik ben gelijk in het winkeltje anti-sandfly spul gaan kopen al schijnt dat ook niet echt te helpen. Dat die sandflies bijten vind ik tot daaraan toe maar man, wat kan ik er slecht tegen, dat gejeuk de hele tijd. Bij mij worden het ook mooie grote plekken terwijl Rogier maar een paar kleine plekjes heeft. Fabiënne wordt gelukkig helemaal niet gebeten. Geen idee hoe dat kan…

Nou ja, je begrijpt, die speeltuin hadden we ook snel gezien. Na een killingspree op de sandflies in onze kamer zijn we op zoek gegaan naar de accommodatie voor morgen. Gelukkig vonden we na lang zoeken een hele mooie Airbnb waar we twee dagen gaan blijven. Zo kunnen we een beetje in Wanaka rondkijken. Uiteindelijk maar tegelijk met Fabiënne in bed gekropen en allebei nog wat liggen lezen terwijl we letterlijk de gesprekken van de buren konden horen door de “muren” heen.

5-3-2019 Wanaka

Alle spullen weer in de auto en, in de regen en 13 graden, weg van deze plek. Mochten we ooit weer in Nieuw Zeeland komen dan zullen we Haast zeker met grote vaart voorbij gaan!

We rijden over de Haast Pass naar Wanaka. Een hele mooie route tussen de bergen door, langs rivieren, watervallen en uiteindelijk de grote meren: “Lake Wanaka” en “Lake Hawea”.

Bij Wanaka in de buurt konden we een wandeling doen naar de “blue pools”. Ik had op internet gelezen dat het een makkelijke wandeling was en dat het, ondanks dat het er erg druk was, wel de moeite waard was. Daar gingen we dus naartoe. De auto parkeren en daarna het bos in. Een mooie wandeling die we voor Fabiënne nog leuker maakten door steeds een spelletje te spelen wie het eerste bij het volgende heuveltje was. Na 10 minuten waren we aan het eind van het bospad en kwamen we uit op een parkeerplaats. We hadden te vroeg geparkeerd, hier hadden we eigenlijk moeten zijn. En vanaf hier was het dus nog de wandeling naar de blue pools. Fabiënne moest inmiddels plassen (en geen wc en geen papier bij ons) dus maar weer terug naar de auto waar wel een wc op de parkeerplaats was. We hebben de blue pools maar even gelaten voor wat het was en zijn door gereden naar Wanaka voor de lunch.

We konden ons Wanaka nog goed herinneren van de vorige keer. Een leuk plaatsje aan een groot meer met een heel relaxte sfeer. Het Wanaka uit onze herinnering was alleen iets kleiner dan wat het nu was. In anderhalf jaar is er hier heel veel bijgebouwd en wordt er ook nog druk gebouwd. Fabiënne was in d’r nopjes want er stond een nieuwe grote speeltuin waar ze natuurlijk in heeft gespeeld. We hebben hier heerlijk geluncht met oa. Eggs Benedict voor Rogier en een groenten tajine met couscous voor mij. (voor Fabiënne kunnen jullie het wel raden denk ik)

We wilden eigenlijk nog naar een lavendelfarm gaan maar omdat het na het spelen in de speeltuin (bij een temperatuur van nu 27 graden) voor ons allemaal wel klaar was zijn we doorgereden naar de Airbnb in een dorpje 20 minuten verder op (Cordrona).

Gelukkig hebben we het weer super uitgezocht! Het is een prachtig appartement met (eindelijk) een groot kingsize bed voor ons, twee badkamers een mooie woonkamer en een goed uitgeruste keuken. Op de veranda een hangstoel waar Fabiënne gelijk in ging zitten met de iPad en M&M’s. Die hoorden we het eerste half uur niet meer. Lekker even bijkomen hier, de blogs bijwerken, hopelijk lekker slapen en morgen maar eens kijken bij de lavendelfarm en misschien bij het zwembad wat bij dit complex hoort.

Wist je dat:

  • Ze in Hokitika een een edelsteen hebben gevonden die ook alleen in Hokitika voorkomt?
  • Dat deze edelsteen Ruby Rock heet en bestaat uit jade, robijn en enkele andere soort edelsteen?
  • Dat deze Ruby Rock zeldzamer is dan opaal?
  • Dat Angelica deze Roby Rock heeeeeeel erg mooi vind?
  • Fabiënne zich afvraagt of oma wel goed voor haar baby-born zorgt die we in Nederland hebben achtergelaten?
  • Het enige restaurant in Haast gesloten was?
  • De enige andere plek waar je ‘gezellig’ kon eten, een campingtafel in de supermarkt was?
  • Sandflies bijten i.p.v. prikken, maar wel gif inspuiten?
  • Sandflies niet groter zijn dan onze fruitvliegjes?
  • Wij hierdoor waarschijnlijk in Nederland een fobie overhouden voor fruitvliegjes?
  • We een alien in de koelkast in dit huisje hebben?
  • Deze koelkast allerlei geluiden maakt en spontaan tot leven komt?
  • We voor deze AirBNB geen adres hadden gekregen?
  • We alleen de aanwijzing naast het ‘bekende’ Cardrona hotel hadden gekregen?
  • Google Maps hier gelukkig wel een route naartoe wist te vinden?
  • En we onderweg hier naartoe langs een bra-fence zijn gereden?
  • Dat dit hek vol met bh’s bedoeld is om borstkanker onder de aandacht te brengen?

Nog geen reacties op “Goud, rots, ijs en paua”