Tulum en hotel-paradijs (04-03-2009)

Vandaag mochten we enigszins uitslapen, we moesten namelijk ‘pas’ om 7:00 aan het ontbijt zitten. Gelukkig hadden we allebei lekker geslapen in onze luxe bedden, dus konden we uitgerust aan onze laatste dag van de rondreis beginnen.TulumVandaag stond alleen nog een bezoek aan Tulum op het programma. Dit bleek een mooie laatste keuze, want Tulum ligt als enige Maya tempel aan de zee. Dit levert een aantal prachtige uitzichten op, waarbij de grijze stenen van de tempel mooi afsteken tegen de azuur blauwe zee! Ook heeft Tulum op veel plaatsen doorkijkjes richting de zon, welke maar 2 dagen in het jaar daadwerkelijk verlicht worden. Hiermee konden de Maya’s hun kalenderindeling maken. Deze combinatie van gebouwen en stand van zon kwam in meerdere tempels tijdens de rondreis terug, maar van Tulum had onze reisleider een aantal foto’s bij zich, waarop die specifieke locaties verlicht waren. Erg mooi om te zien! (voor de geïnteresseerden, de zon bereikt zijn verste stand op 21 maart en 22 september) Tulum ligt aan zeeJammer genoeg ligt Tulum aardig dicht bij Playa del Carmen, waardoor het voor alle ‘strand’-toeristen een gewilde dagexcursie is. Dit was goed te zien aan de enorme rijen voor de kassa en de heuse mierenhoop die zich om de tempel heen bevond! Ik heb deze dag letterlijk meer toeristen gezien dan de afgelopen 5 dagen bij elkaar. Maar goed, dat deed niets af aan het feit dat deze tempel, vooral door zijn ligging, toch ook wel iets speciaals had.

Na een rondleiding van onze reisleider van ongeveer drie kwartier mochten we zelf nog een uurtje rondlopen. Aangezien we de zon al aardig voelde branden, hebben we alleen nog even een kijkje genomen aan de zeekant en zijn daarna teruggelopen naar de hoofdingang. We bleken niet de enige van onze groep die dit idee hadden, want al wandelend naar de ingang (zo’n 400 meter die je ook met een betaald treintje af zou kunnen leggen) kwamen we de complete groep weer tegen. Eenmaal aangekomen bij de ingang werd ons gevoel dat Tulum aardig toeristisch ingesteld is bevestigd door het feit dat we daar voor de eerste keer in Mexico een Subway (onze favoriete middagrestaurant uit onze rondreizen in Amerika) tegenkwamen. We hebben ons daar dus direct tegoed gedaan aan een Subway Club en zijn daarna rustig teruggelopen naar onze bus.

De bus reed daarna eigenlijk alleen nog maar verder om iedereen bij zijn eigen hotel voor de rest van de vakantie af te zetten. Wij waren als vierde aan de beurt om uit te stappen, dus zodoende hebben we ook nog even een glimp op kunnen vangen van de verschillende hotels in en om Playa del Carmen. Wij hadden gekozen voor het hotel Sandos Caracol Beach Resort & Spa en daar hebben we nu echt helemaal géén spijt van! Ons hotel bestaat uit allemaal kleinschalige appartementcomplexjes van max 12 appartementen. Het resort is flink groot, want ze hebben 78 van deze complexjes! Daarnaast hebben ze dan 4 zwembaden, 9 verschillende restaurants, een eigen discotheek, verspreid over het terrein 10 bars, een eigen winkelcentrum, een theater/bioscoop, een spa-centrum en natuurlijk een flink stuk strand. Het leukste is nog dat wij bij aankomst een gratis upgrade kregen naar de ‘Sandos Select Club’, waardoor we met een beperkt aantal mensen een eigen zwembad en een eigen stukje op het strand hebben. Onze kamer is ook niet verkeerd, we hebben een jacuzzi, een gigantisch kingsize bed en een eigen minibar die dagelijks wordt bijgevuld en we gratis leeg mogen drinken! Jacuzzi in Sandos Caracol Beach ResortIk vermoed dat we de komende dagen dus niet zo heel vaak meer buiten het resort zullen komen, maar eens even lekker uit gaan rusten en genieten van het prachtige weer.

Xunantunich in Belize (03-03-2009)

Vandaag dus op tijd eruit om de grens met Belize over te gaan. Ditmaal geen avontuur in een bootje, maar gewoon uit de bus stappen, stempels in je paspoort laten zetten, door de douane en dan weer de bus in. Geen moeilijk gedoe. Maar het is hier maar net hoe de pet staat. En die stempels zijn wel erg belangrijk, als ze die ‘vergeten’ en er geen datum bij schrijven, ben je de klos en moet je als je het land uit wilt een boete betalen… Sommige ambtenaren doen dat hier expres en dan wordt de ‘winst’ gedeeld.

In Belize is duidelijk te merken dat het welvarender is dan Guatemala. De huizen zijn ook hier niet allemaal van steen (groot deel is nog van hout), maar het is allemaal wel groter. Er wordt minder gebedeld en er wordt gewoon Engels gesproken (hoera!!). Kinderen zijn hier allemaal verplicht om naar school te gaan (in uniform), er staat een boete op van 250 dollar als er controle komt. De natuur is hier, net als in het zuiden van Mexico en in Guatemala erg mooi groen. Het bergachtige is er wel een beetje vanaf. De wegen zijn hier nog niet allemaal geasfalteerd (net als in Guatemala) en dat leidt ertoe dat we achter onze bus een flinke stofwolk meenemen. Op sommige plekken was het overigens zo zanderig en stoffig dat onze bus binnenin ook helemaal onder het stof/zand zat. Waarschijnlijk kwam het door de kieren van de deur naar binnen. Kan je nagaan wat er gebeurt als mensen gewoon langs de kant van de weg staan (bewoners hier lijken er niet mee te zitten) en wat dacht je dan van de schone was die aan het drogen is???! De vrouwen kunnen wel weer opnieuw beginnen.XunantunichIn Belize hebben we Xunantunich bezocht. Om bij dit tempelcomplex te komen moesten we met een veerpont oversteken en werden we daarna in twee groepen in een ‘A-Team’-busje de berg opgereden. Wees gerust, we moesten daarna ook nog een heel stuk heuvel oplopen, dus beweging hebben we ook weer genoeg gekregen vandaag. In Xunantunich mochten we ook de tempel beklimmen en dat hebben we natuurlijk gedaan. Zeventig meter hoog was ie en het uitzicht was fantastisch! De ‘trap’ naar boven was echter wat minder. Slechte keien als trap, zonder leuning uiteraard, dus je moest je aan de muur er naast proberen vast te houden en sowieso niet te ver van de muur vandaan komen en zeker niet naar beneden kijken. Ja, het blijft spannend, elke keer weer! Na Tikal was deze tempel wel minder (volgens de gids is Tikal het hoogtepunt van de reis en dat vonden wij eigenlijk ook wel, snel gevolgd door Palenque), maar het was nog steeds de moeite waard.

Na de tempel en de lunch was het tijd om Belize te verlaten en weer terug te keren naar Mexico. Weer hebben we ons erover verbaasd hoe dat allemaal gaat bij de grens. Sowieso errug laaaaangzaam en verder willen de beambten veel stempels zetten en geld ontvangen. We hebben nu dankzij deze reis in ons nieuwe paspoort al zes (!!!) stempels per persoon.

In Mexico zijn we aan het eind van de middag aangekomen in Chetumal. Daar hebben we het museum van de Maya-cultuur bezocht. Er stonden allerlei maquettes (mooi op schaal) van de Maya tempels. Leuk om degene die we hebben bezocht zo nog even te bekijken. Verder ook wat muurschilderingen gezien, de Maya telling, en nog meer things you have to know about the Maya’s. Tegen deze rondreis kan echt geen enkele geschiedenisles op! 😉

In Chetumal gaan we ook de laatste nacht slapen van deze rondreis. We slapen in een asosociaal luxe hotel: Los Cocos. De hele groep logeert in het vip-gedeelte. Niet dat we daar veel van zullen zien, want we zijn allemaal erg moe en willen vooral graag douchen, eten en slapen. In het restaurant hier hebben we nog even de Mexicaanse keuken kunnen proeven. Tijdens de hele rondreis is dat er niet echt van gekomen. Meestal kwamen we laat aan en dan wil je eigenlijk niet meer als het buiten donker is een stukje stad verkennen (in ieder geval niet in bepaalde plaatsen hier). Dus meestal hebben we in het hotelrestaurant gegeten (met de rest van de groep). Natuurlijk is al het eten wel Mexicaans bereid (koken kunnen ze erg goed), maar we willen natuurlijk ook taco’s en burrito’s 😉 En dus bestelde ik Burritas. Fout! Hahaha, het was een soort tosti. Gewoon alleen met ham en kaas ertussen. Toch niet helemaal wat ik me er bij voor had gesteld 😉 Rogier bestelde iets met chorizo en ei en natuurlijk zwarte bonen-saus! Dat was wel erg lekker en speciaal.

Palenque en naar Guatemala ( 01-03-2009)

Vanmorgen dachten we even terug aan het Nederlandse weer. Het begon hier namelijk even te regenen. Hoe meer we naar het zuiden rijden, hoe groener het is en dus betekent het dat er hier meer regen valt en dat is meteen te merken. Toen we aankwamen bij Palenque, één van de beroemdste ceremoniële centra uit de Maya stad, stonden er dus ook meteen mensen poncho’s te verkopen waar we dankbaar gebruik van maakten. Palenque is een nog meer uitgestrektere ‘stad’ en qua ligging (in het woud) supermooi. Natuurlijk hebben we ook nog een tempel (de hoogste) beklommen, en wel die van de hemel. Daarnaast staan de tempels van de aarde (lagere tempel dan de hemel) en de onderwereld (de laagste tempel). We voelen inmiddels wel aardig onze knieën en benen, maar het uitzicht vanaf de tempel was erg mooi. Al blijft het ook nog wel: verstand en gedachten op nul als je de steile trede van de tempels op en af gaat. Het is maar goed dat sommige tempels niet meer voor publiek toegankelijk zijn, want het is een ‘gevaarlijke sport’. PalenqueNa een flinke wandeling was het weer tijd voor een lange busreis. We gingen de grens met Guatemala over! Maar voor die tijd moesten we nog wel even een stukje door Mexico. De stenen huisjes werden al minder en nu zijn het vooral houten huisjes en staan de vrouwen in het riviertje naast hun huisje de was te doen. Als onze bus voorbij komt, houdt iedereen even op en wordt er meestal gezwaaid door de kinderen.

Onze grensoversteekplaats was een bijzondere. We gingen namelijk niet met de bus de grens over, maar met een bootje! Het voelde wel een beetje illegaal! Deze waterroute wordt ook écht door illegalen gebruikt. Maar wij hebben er netjes voor betaald. Onze koffers werden in de bootjes geladen en per overdekt bootje konden er nog 8 mensen bij en dan mocht je niet van plek veranderen, want anders kon het gebeuren dat het bootje omsloeg… en de koffers erbij…. Dat wilden we natuurlijk niet 😉 Het tochtje duurde een half uur en het was erg leuk om te doen. Mooie omgeving ook. Boottocht naar GuatemalaIn Guatemala stonden jongens ons op te wachten om ons en onze koffers te ontvangen. Daar werden we even met onze neus op de armoede gedrukt. Een jongetje dat zeker niet ouder was dan mijn broertje (8 jaar) liep met onze koffer van zo’n 20 kilo de heuvel op naar de volgende bus. Hij verdient er zijn centjes mee, maar het stond me wel erg tegen; liever had ik zelf mijn zware koffer omhoog gesjouwd en hem geld gegeven! Maar ja, dan kan je wel bezig blijven (er liepen namelijk nog meer kids te sjouwen). Alle kinderen die dit werk deden kwamen toen ze klaar waren ook bedelen om eten en drinken. Dat is wel even slikken. Kinderen tot 12 jaar moeten hier naar school, maar dat is niet verplicht. Ik denk dan ook niet dat veel kinderen hier echt naar school gaan.

De huisjes hier stellen ook niet veel voor. Opvallend is wel dat er veel varkens rondlopen! Daarnaast ook veel kippen en hier en daar staat een paard in de tuin, als vervoersmiddel. De weg was in het begin niet erg goed en we waren dus bang voor een 3 uur durende hobbel-de-bobbel-weg, maar dat viel mee! Na een uur shaken (en ondertussen nog even een stop bij de douane) kwamen we op asfalt terecht. De hoofdweg door het land is inmiddels grotendeels geasfalteerd. Maar verder lopen ze nog dik achter. We overnachten vandaag in Flores. Deze stad – met recht stad, want hier zijn we de eerste ‘winkels’ tegengekomen’ – heeft sinds anderhalve jaar riolering. We hebben vandaag goed beseft hoe goed we het eigenlijk hebben. Dat is volgens mij voor elke Nederlander die voor het eerst naar een minder ontwikkeld land gaat een eye-opener.

Goed, vanavond en morgen slapen we dus in Guatemala. Het land waar malariamuggen actief zijn (aaaaaaaaaaah) dus wij slapen vannacht (die malariamuggen zijn actief tussen zonsondergang en zonsopkomst) heel knus onder een klamboe en smeren ons helemaal in met anti-muggen-spul! We verblijven trouwens wel in goede (relatief goede) hotels. De ligging van deze is ook super; aan een groot meer!

Uxmal en lang rijden (28-02-2009)

Aangezien Nathalie zich niet zo heel lekker voelde, hebben we gisteravond weinig meer van de stad Merida kunnen zien. Dit is eigenlijk ook helemaal niet zo erg, want we moesten vandaag al om 7:00 aan het ontbijt zitten, aangezien de bus om 7:30 vertrok. Na onze spieren wat gestrekt te hebben (de matrassen van de bedden waren net planken!), en dus even snel een simpel ontbijtje naar binnen gewerkt te hebben, stond vandaag het Maya tempelcomplex Uxmal op het programma. Dit was vanuit Merida maar een klein uurtje rijden, dus we stonden al om 8:30 bij de tempel. Dit bleek eigenlijk best een goede tijd, want het is nog rustig op en rond de tempel en de temperatuur is een stuk aangenamer dan midden op de dag!UxmalUxmal is een erg mooi locatie, omdat er nog heel veel gebouwen intact zijn. Je kan bijna overal in en op, waardoor je een hele goede indruk krijgt van de verschillende sociale klasse die ze in die tijd hanteerde. Hoe hoger je sociale klasse was, hoe hoger namelijk het gebouw stond waarin je mocht komen. Onderaan had je dus de boeren, in het midden de wapensmeden en handelaren, en bovenaan de priesters. De top van de piramides was dus ook alleen bedoeld voor de priesters en de offers die ze daar brachten. Dit deden ze het liefst zo dicht mogelijk bij de goden in de hemel, waardoor de piramides meestal ook een mooi uitzicht over de omgeving hebben. In Uxmal mochten wij voor het eerst naar de top van zo’n piramide klimmen, en ik moet zeggen dat dat absoluut de moeite waard is! Vanaf de top van de piramide heb je een prachtig overzicht over het hele complex en ook kijk je uit over de weide omgeving. Alleen moet je daarna weer naar beneden lopen, en dan kom je er pas echt achter hoe stijl (en dus ook gevaarlijk) die trappen werkelijk zijn! Nu ik van zo’n trap afgelopen ben, kan ik mij goed voorstellen dat als de treden nog wat smaller zijn (zoals ze in Chichen Itza zijn), dat er dan besloten wordt om maar helemaal geen toeristen meer op de piramides toe te laten.

Maar rond 12:30 waren we klaar in Uxmal en vertrokken we naar een nabijgelegen restaurant om wat te eten. Het eten werd daar op een hele speciale (Maya)manier klaargemaakt, het werd namelijk gestoofd door een kuil in de grond te graven en daar hete kolen in te gooien en daar dan het eten bovenop te leggen en dan de kuil met een ijzeren plaat af te dekken. Daar bleef het eten dan zo’n 2 a 3 uur liggen, voordat het weer uit de kuil werd gehaald en het dus gaar was. Op de heenreis naar Uxmal had de reisleider al even snel gevraagd wie wat wilde eten, waardoor ons eten dus al klaar was toen we aankwamen met de bus. We konden nog net zien hoe ze het uit de grond haalde en even later zaten we er heerlijk van te eten. We hadden allebei voor de kip schotel gekozen en deze was zo heerlijk zacht, dat hij van het bot afviel zodra je er met je mes of je vork naar wees! 🙂 Koken in de grondAls toetje kregen we nog een echt Mexicaans shotje (tequila met nog wat erdoor), waarbij iedereen een grote Mexicaanse sombrero op kreeg om vervolgens het shotje achterover te slaan. Het zag er in ieder geval erg grappig uit en het smaakte goed.

Daarna begon we aan de langste rit van onze rondreis, van Uxmal in 1 keer naar Palenque, zo’n 370km waar de bus zo’n 5 uur (non-stop) voor nodig heeft. We vertrokken dus rond 13:30, en omdat je met 20 mensen natuurlijk niet in 1 keer door kunt rijden, kwamen we pas rond 20:30 in Palenque aan. Onderweg hebben we nog wel even onze Maya kennis bij kunnen schaven, door de film Apocalypto te kijken van Mel Gibson. Een erg bloederige film, maar als je eenmaal bij een tempel bent geweest, dan kijk je toch met heel andere ogen naar deze film.

In Palenque hebben we nu een kamer in het Hotel Palenque Villas Kin Ha, een hotel dat voor een gedeelte nog in aanbouw is, maar allemaal kleine huisjes in een prachtige tuin heeft staan. Erg idyllisch gelegen en deze keer gelukkig ook een lekker zacht bed. Alleen jammer dat hij qua lengte iets meer berekend was voor de korte Mexicanen! 😉