Voorbereidingen China

China is niet een land waar je heen kunt gaan zonder de nodige voorbereidingen. Zelfs al ga je met een georganiseerde groepsreis mee, dan blijven er altijd nog dingen over die je zelf moet regelen. De belangrijkste daarvan is toch wel de inentingen die je nodig hebt: DTP, Hepatitus A en buiktyfus. Nu ben ik anderhalf jaar geleden al ingeënt voor de eerste 2, dus ik heb alleen nog maar een prik hoeven halen voor de buiktyfus. Toen ik bij het inentingscentrum liet zien waar ik precies naartoe ging, kwam daar nog een leuk gevaar bij: hoogteziekte. Dit was iets waar ik nog helemaal niet aan had gedacht, maar de plaatsen die ik in Tibet ga bezoeken liggen allemaal (ver) boven de 3000 meter, met de hoogste zelfs op 4400 meter! Vanaf zo’n 2500 meter kun je last krijgen van hoogteziekte en bij te grote stijgingen kan het zelfs dodelijk zijn. Gelukkig zijn er medicijnen voor die je in kunt nemen bij de eerste verschijnselen. Hiervoor heb ik een receptje mee gekregen, welke ik vorige week heb opgehaald bij de apotheek. Ik zal jullie alle details besparen, maar na het lezen van de bijsluiter hoop ik dat ik die pillen niet nodig ga hebben; de waslijst van mogelijke bijwerkingen klinkt veel vervelender dan de hoogteziekte! Het stomme van hoogteziekte is echter dat je niet kunt voorspellen of je er last van gaat krijgen. Zelfs ervaren bergwandelaars kunnen opeens last krijgen van hoogteziekte als ze een bepaalde hoogte passeren. Het advies is dus ook vooral om rustig te stijgen (max 300 meter per dag), veel water te drinken en goed naar je eigen lichaam te luisteren.

Een heel andere uitdaging is het aanvragen van een visum voor China en voor Tibet. Gelukkig regelt mijn reisorganisatie nagenoeg alles voor mij. Het enige wat ik zelf moest invullen was een inlichtingenformulier waarin ze van alles wilden weten, natuurlijk mijn naam en geboortedatum, maar ook bijv mijn werkgever (inclusief telefoonnummer en adres). Geen idee wat ze met die informatie van plan zijn, maar ik heb geen geheimen. Gelukkig was het formulier in 2 talen geschreven, Chinees en Engels, want met alleen de Chinese variant was ik echt niet ver gekomen:
Om de hele visumaanvraag goed te kunnen regelen, moest ik mijn paspoort met de post opsturen (aangetekend natuurlijk!) naar Fox. Als alles goed gaat, krijg ik die op de dag dat ik vertrek op Schiphol weer terug!?! Spannend!

Tijd voor een nieuwe reis: China

Het is al weer bijna ander half jaar geleden dat ik voor het laatst op een verre reis ben geweest; de hoogste tijd voor een mooie nieuwe bestemming dus: China!
Op vrijdag 10 september vertrek ik voor een 18 daagse rondreis door China, georganiseerd door Fox Reizen. De rondreis heet 18-daagse singlerondreis Gebedsmolens van China & Tibet en doet zowel China als Tibet aan. De groep waar ik mee op pad ga, bestaat uit 16 mensen: 9 mannen (waar ik er dus 1 van ben) en 7 vrouwen. Het leuke van de website van Fox is dat je ook de leeftijdscategorieen te zien krijgt, en bij deze reis staan momenteel 9 andere mensen met dezelfde leeftijdscategorie als ik ingeschreven (van 26 tot 40 jaar).

De rondreis begint in Chengdu, gaat daarna door naar Lhasa (Tibet), dan met de trein naar Xi’an (China) en als laatste naar Beijing. Onderweg staan vele mooie bezichtigingen op het programma, zoals: een overnachting in een klooster, een bezoek aan het onderzoekscentrum voor reuzenpanda’s, een bezoek aan het klooster waar de Panchen Lama verblijft, een bezoek aan het Terracotta leger dat de graven van de oude keizers van China bewaakt, en natuurlijk een bezoek aan de Grote Muur. Een vol programma, maar volgens mij ook een hele mooie!

Zoals voorgaande jaren, ga ik weer proberen dit reisblog bij te houden, zodat jullie kunnen lezen wat ik daar allemaal meemaak en ik later terug kan lezen wat een (hopelijk) heerlijke reis ik heb gemaakt.

Alvast veel leesplezier allemaal!

Adios (11-03-2009)

Onze vakantie zit er helaas alweer op. Dinsdagavond zijn we om kwart voor 9 (met ruim 2 uur vertraging) vertrokken uit Mexico en rond 13 uur woensdagmiddag zijn we in Nederland geland.Vlag van Mexico in haven Cozumel
Iedereen bedankt voor het lezen van ons blog en voor het reageren. Als je meer foto’s wilt zien, ben je natuurlijk altijd welkom!

En wij gaan nu even bijkomen van de vlucht en kunnen nog de rest van de week rustig aan doen, voordat we weer aan het werk moeten.

Cozumel (09-03-2009)

Na gisteren nog een dagje rustig aan gedaan te hebben, was het vandaag dan tijd voor onze laatste excursie: een volle dag naar het eiland Cozumel en daar met een jeep rondrijden.

Om 8:50 zouden we opgehaald worden bij de lobby van ons hotel. Terwijl we daar stonden te wachten werd al meerdere keren de grap gemaakt dat dit een Mexicaanse tijd was (wat dus betekend dat Mexicanen bijna nooit op tijd komen). Tot nu toe hadden we nog geen last gehad van deze ‘Mexicaanse tijden’, maar vandaag kwam het busje toch echt 25 minuten te laat. Het weer zat ook al niet mee, we zagen alleen maar regenwolken en toen we naar de lobby hadden gelopen, was het zelfs begonnen met miezeren! (en dat in de droogste maand van het jaar!)

Met het busje werden we naar de haven van Playa del Carmen gebracht, vanwaar we met een passagiersschip naar Cozumel gebracht werden. De overtocht duurt zo´n 30 minuten, niet zo ver dus, maar schijnbaar wel ver genoeg om de regenwolken kwijt te raken! Want toen we eenmaal aan land stonden, brak de zon zelfs weer tussen de wolken door. Jeep op CozumelVanaf de haven van het eiland Cozumel moesten we 5 straten lopen om bij de parkeerplaats te komen waar onze jeeps geparkeerd stonden. Toen we de reis boekten kregen we te horen dat we de jeep zouden moeten delen met 2 andere mensen, maar doordat er maar 14 mensen waren, kregen wij precies een eigen jeep! (misschien had het er ook nog wel iets mee te maken dat ik een van de weinige was die wist hoe je met een ´stickshift´ moest rijden, want de meeste andere toeristen waren Amerikanen die natuurlijk een automaat waren gewend).

Vanaf de haven zijn we eerst in colonne naar het strand aan de noordkant van het eiland gereden. Een ritje van ongeveer een half uurtje over een rechte asfaltweg, niet erg spannend dus. We parkeerden op een parkeerplaats van een natuurpark, waar we een uurtje gingen snorkelen. Dit was een erg mooie locatie, want recht aan het strand had je koraal en dus ook veel grote gekleurde vissen! Ook hadden ze nog 2 standbeelden onder water geplaatst, dus dat leverde ook nog wel een leuk gezicht op met alle die vissen er omheen. Maya vuurtoren Cozumel
Nadat iedereen zich gedoucht had en weer een beetje droog was, zijn we met de jeeps doorgereden naar een van de 2 Maya-tempels op het eiland. Het was een soort vuurtoren geweest, maar stak nog maar 1,5 meter boven de grond uit. In vergelijking met onze Maya-toer stelde dat dus niet zoveel voor, maar het was leuk om even te zien.

Vlak bij die tempel lag een watergebied, waarin krokodillen leven. Om er een beetje veilig en makkelijk rond te kunnen lopen, hebben ze er een houten loopbrug met een uitkijktorentje aangelegd. Zodoende konden we 1 (kleine) krokodil van redelijk dichtbij bekijken, die lag te zonnen in het water. Het blijven machtig mooie beesten! (de gids vertelde overigens niets wat we niet al eens in Australie gehoord hadden, maar ja, dat is het ‘probleem’ als je al wat meer excursies hebt gedaan! ;-)). Krokodil op Cozumel
Na de krokodillen zijn we doorgereden naar de vuurtoren van het eiland. Deze was wederom niet heel bijzonder, maar de wilde zee aan die kant van de kust was wel erg indrukwekkend. De golven spatten namelijk enkele meters hoog de lucht in zodra ze stuk sloegen op de rotsen!

Vanaf de vuurtoren zijn we via een stoffig zandweggetje doorgereden naar een paviljoentje midden op het strand, waar we hebben geluncht. Dit was eigenlijk het enige stukje waar de jeep enigszins van pas kwam. Maar eenmaal bij het paviljoentje aangekomen, zagen we ook enkele personenauto´s staan, dus zo erg was de weg nu ook weer niet geweest.

Na de lunch, pas om 15:00 (!!), zijn we teruggereden naar de haven. Vanaf daar kregen we nog een goed uur de tijd om in het erg toeristische centrum wat te shoppen. Niet bepaald ons ding, maar we hebben de tijd toch maar gebruikt om enkele souvenirs te kopen. Om 18:00 vertrok uiteindelijk de boot terug richting Playa del Carmen en om 19:30 stonden we weer bij de lobby van ons hotel. We waren dus bijna 11 uur in de weer geweest! Iets te lang voor een excursie wat mij betreft, maar wel een leuke afsluiter van onze vakantie.

Cenotes (07-03-2009)

Toen we Mexico geboekt hadden leek het ons leuk om in ieder geval een keer in een cenote te zwemmen. Dat is een soort grot. Je hebt ze in twee vormen: een gesloten (dus ondergronds) en open (dus gewoon de zon die boven je schijnt en je kan de natuur erom heen gewoon zien). Bij Chichen Itza hadden we al een indrukwekkende open cenote van bovenaf bekeken. Die gingen we vandaag niet evenaren, maar we hebben wel een leuke dag gehad.

We werden om half 9 bij ons hotel opgehaald met een busje. Onze groep bestond uit 12 mensen (een heel minibusje vol), maar er waren ook andere busjes die exact hetzelfde deden, dus hier en daar was het een beetje dringen. Ya-Kul lagoon
Onze eerste stop was bij de Ya-Kul lagoon. In deze zijarm van de oceaan hebben we ruim een uur gesnorkeld. We hebben mooie vissen gespot. Wat verder naar de oceaan toe werd het water ruwer en waren er minder vissen te zien, of ik heb ze gemist 😉 We hebben in ieder geval onze spieren om tegen de stroom in te zwemmen vandaag goed gebruikt.

De tweede stop was bij de gesloten cenote, waar ik me het meest op verheugde. Eigenlijk hoefde ik niet persé te snorkelen, dat wilden we eventueel later wel doen. Het ging mij om het zwemmen in een cenote en dit was de enige tour die in ons hotel werd aangeboden. De gesloten cenote dus: errug koud!! Maar ook erg mooi. Af en toe moest je wel oppassen waar je zwom of stond in verband met de rotsen, maar wat een gaaf gezicht (natuurlijk waren er lampen binnen zodat je toch nog wat kon zien). Er zwommen een paar kleine visjes, maar om die te compenseren vlogen er vleermuizen door de cenote!Ondergrondse cenote
Na de lunch was het tijd voor de open cenote. Die hadden ze erg toeristisch ingericht. Je kon er vanaf een rots naar beneden springen of aan een kabelbaan het water in. De omgeving was wel erg mooi, maar minder indrukwekkend dus als bij Chichen Itza.

Toen het begon te regenen (ja echt!!) was het tijd om weer terug te gaan naar het hotel. Hier zagen we dat we allebei toch nog wel verbrand zijn, ondanks de biologische zonnebrand. Biologisch? Ja, in dit soort wateren mag je alleen biologisch afbreekbare zonnebrand en anti-muggenspul gebruiken. Gelukkig hadden we dat van te voren al gehoord en hadden we dus al speciale zonnebrand mee (thanks Sanne!). Maar nu is het wel even tijd om af te koelen en vooral ook weer uit te rusten, want eigenlijk was deze tour toch wat inspannender dan we hadden gedacht 😉

Rustdag (06-03-2009)

Vandaag hebben we dan toch écht eindelijk helemaal niets gedaan. We hebben vanmorgen even lekker uitgeslapen, zijn op ons dooie gemak naar de ontbijtzaal gelopen en hebben daar lekker gegeten. Daarna terug naar onze kamer, een boekje gehaald en doorgelopen naar het strand. Daar zijn we op een strandstoel neergeploft en hebben daar even lekker tot de lunch gezeten. Even lunchen bij het Italiaanse restaurant (met natuurlijk een stukje pizza) en daarna op de kamer (in de airco) een spelletje gespeeld en weer een boekje gelezen. Daarna was het al weer tijd voor het diner. Aangezien we vanmorgen niet op tijd wakker waren om voor een van de a-la-carte restaurants te reserveren, zijn we ‘weer’ naar het Mexicaanse buffet gegaan. Na verschillende tortilla’s en een paar stukjes gestoofd biefstuk, was het tijd voor het toetje: brownie-chocolade-taart! (nu al mijn persoonlijke favoriet van deze vakantie). Vol en voldaan liepen we terug naar onze kamer, toen we onderweg nog een paar stokstaartjes tegenkwamen die om eten liepen te bedelen bij de toeristen. Niet bepaald zoals ze in de natuur leven, maar wel even leuk om te zien. Wat dat betreft hebben ze in dit resort wel meerdere dieren los rondlopen, zo staan er naast de ingang 2 ezels, lopen er katten rond, hebben ze een riviertje met daarin schildpadden en is er ook nog een kleine volière met een paar vogels.Stokstaartjes bedelen om etenMaar kortom, we hebben deze dag eigenlijk niets zinnigs gedaan, héérlijk! Maar wees gerust, de rest van dit blog gaat niet alleen maar gevuld worden met ‘heerlijke rustdagen’, want we hebben vandaag ook nog kans gezien om 2 excursies te boeken: een zwem/snorkel toer in cenotes en een jeep-tour over Cozumel. Morgen gaan we al zwemmen en snorkelen, dus dan kunnen jullie ook lezen wat cenotes zijn. 😉

Playa del Carmen (05-03-2009)

Ons hotel ligt 8,5 kilometer van Playa del Carmen. Vanaf ons hotel gaat er een paar keer per dag een gratis touringbus naartoe. Eigenlijk waren we van plan om vandaag helemaal niets en nog eens niets te doen, omdat we toch echt wel bij moesten komen van de vermoeiende rondreis (overigens wel een aanrader, maar je moet er wel enige conditie of anders doorzettingsvermogen –zoals ik- voor hebben). Maar we hadden nog wat boodschapjes nodig (zoals zeep om onze kleren mee te wassen, want we zweten wat af) en daarnaast waren we ook wel gewoon nieuwsgierig hoe Playa del Carmen eruit zou zien.

Na het ontbijt hebben we dus de bus naar deze badplaats genomen. Het strand daar is echt supermooi. Breder dan in Cancun en ook wat fijner zand zo lijkt het. De zee is wel net zo mooi. 🙂 Stiekem zijn we een beetje jaloers op de mensen die echt in Playa zitten, want ons strand is wat minder mooi (veel bijgeplante cocosnootbomen… wel fijn voor de schaduw, en ze hebben kunstmatige golfbrekers in het water gelegd. Daardoor wordt de zee aan het strand wel rustiger, maar het ziet er lelijk uit). Maar ons hoor je niet klagen hoor, we zijn allang blij dat we zo dicht aan het strand zitten!! Maar goed, terug naar Playa. Het leukste is al die winkeltjes daar. Wel allemaal toeristisch ingesteld natuurlijk, maar who cares. Alhoewel het ook wel fijn is om gewoon een paar meter te kunnen lopen zonder aangesproken te worden door iemand die een tour wil aansmeren. Negeren is de beste remedie. In het begin zei ik nog wel eens ‘No’, maar daar ben ik maar mee gestopt; geen beginnen aan 😉

Een bezoek van een paar uurtjes aan Playa was vandaag ons hoogtepunt (hahaha, erg hè!?!), de rest van de dag hebben we lekker in de schaduw gezeten en een boek gelezen.

Tulum en hotel-paradijs (04-03-2009)

Vandaag mochten we enigszins uitslapen, we moesten namelijk ‘pas’ om 7:00 aan het ontbijt zitten. Gelukkig hadden we allebei lekker geslapen in onze luxe bedden, dus konden we uitgerust aan onze laatste dag van de rondreis beginnen.TulumVandaag stond alleen nog een bezoek aan Tulum op het programma. Dit bleek een mooie laatste keuze, want Tulum ligt als enige Maya tempel aan de zee. Dit levert een aantal prachtige uitzichten op, waarbij de grijze stenen van de tempel mooi afsteken tegen de azuur blauwe zee! Ook heeft Tulum op veel plaatsen doorkijkjes richting de zon, welke maar 2 dagen in het jaar daadwerkelijk verlicht worden. Hiermee konden de Maya’s hun kalenderindeling maken. Deze combinatie van gebouwen en stand van zon kwam in meerdere tempels tijdens de rondreis terug, maar van Tulum had onze reisleider een aantal foto’s bij zich, waarop die specifieke locaties verlicht waren. Erg mooi om te zien! (voor de geïnteresseerden, de zon bereikt zijn verste stand op 21 maart en 22 september) Tulum ligt aan zeeJammer genoeg ligt Tulum aardig dicht bij Playa del Carmen, waardoor het voor alle ‘strand’-toeristen een gewilde dagexcursie is. Dit was goed te zien aan de enorme rijen voor de kassa en de heuse mierenhoop die zich om de tempel heen bevond! Ik heb deze dag letterlijk meer toeristen gezien dan de afgelopen 5 dagen bij elkaar. Maar goed, dat deed niets af aan het feit dat deze tempel, vooral door zijn ligging, toch ook wel iets speciaals had.

Na een rondleiding van onze reisleider van ongeveer drie kwartier mochten we zelf nog een uurtje rondlopen. Aangezien we de zon al aardig voelde branden, hebben we alleen nog even een kijkje genomen aan de zeekant en zijn daarna teruggelopen naar de hoofdingang. We bleken niet de enige van onze groep die dit idee hadden, want al wandelend naar de ingang (zo’n 400 meter die je ook met een betaald treintje af zou kunnen leggen) kwamen we de complete groep weer tegen. Eenmaal aangekomen bij de ingang werd ons gevoel dat Tulum aardig toeristisch ingesteld is bevestigd door het feit dat we daar voor de eerste keer in Mexico een Subway (onze favoriete middagrestaurant uit onze rondreizen in Amerika) tegenkwamen. We hebben ons daar dus direct tegoed gedaan aan een Subway Club en zijn daarna rustig teruggelopen naar onze bus.

De bus reed daarna eigenlijk alleen nog maar verder om iedereen bij zijn eigen hotel voor de rest van de vakantie af te zetten. Wij waren als vierde aan de beurt om uit te stappen, dus zodoende hebben we ook nog even een glimp op kunnen vangen van de verschillende hotels in en om Playa del Carmen. Wij hadden gekozen voor het hotel Sandos Caracol Beach Resort & Spa en daar hebben we nu echt helemaal géén spijt van! Ons hotel bestaat uit allemaal kleinschalige appartementcomplexjes van max 12 appartementen. Het resort is flink groot, want ze hebben 78 van deze complexjes! Daarnaast hebben ze dan 4 zwembaden, 9 verschillende restaurants, een eigen discotheek, verspreid over het terrein 10 bars, een eigen winkelcentrum, een theater/bioscoop, een spa-centrum en natuurlijk een flink stuk strand. Het leukste is nog dat wij bij aankomst een gratis upgrade kregen naar de ‘Sandos Select Club’, waardoor we met een beperkt aantal mensen een eigen zwembad en een eigen stukje op het strand hebben. Onze kamer is ook niet verkeerd, we hebben een jacuzzi, een gigantisch kingsize bed en een eigen minibar die dagelijks wordt bijgevuld en we gratis leeg mogen drinken! Jacuzzi in Sandos Caracol Beach ResortIk vermoed dat we de komende dagen dus niet zo heel vaak meer buiten het resort zullen komen, maar eens even lekker uit gaan rusten en genieten van het prachtige weer.

Xunantunich in Belize (03-03-2009)

Vandaag dus op tijd eruit om de grens met Belize over te gaan. Ditmaal geen avontuur in een bootje, maar gewoon uit de bus stappen, stempels in je paspoort laten zetten, door de douane en dan weer de bus in. Geen moeilijk gedoe. Maar het is hier maar net hoe de pet staat. En die stempels zijn wel erg belangrijk, als ze die ‘vergeten’ en er geen datum bij schrijven, ben je de klos en moet je als je het land uit wilt een boete betalen… Sommige ambtenaren doen dat hier expres en dan wordt de ‘winst’ gedeeld.

In Belize is duidelijk te merken dat het welvarender is dan Guatemala. De huizen zijn ook hier niet allemaal van steen (groot deel is nog van hout), maar het is allemaal wel groter. Er wordt minder gebedeld en er wordt gewoon Engels gesproken (hoera!!). Kinderen zijn hier allemaal verplicht om naar school te gaan (in uniform), er staat een boete op van 250 dollar als er controle komt. De natuur is hier, net als in het zuiden van Mexico en in Guatemala erg mooi groen. Het bergachtige is er wel een beetje vanaf. De wegen zijn hier nog niet allemaal geasfalteerd (net als in Guatemala) en dat leidt ertoe dat we achter onze bus een flinke stofwolk meenemen. Op sommige plekken was het overigens zo zanderig en stoffig dat onze bus binnenin ook helemaal onder het stof/zand zat. Waarschijnlijk kwam het door de kieren van de deur naar binnen. Kan je nagaan wat er gebeurt als mensen gewoon langs de kant van de weg staan (bewoners hier lijken er niet mee te zitten) en wat dacht je dan van de schone was die aan het drogen is???! De vrouwen kunnen wel weer opnieuw beginnen.XunantunichIn Belize hebben we Xunantunich bezocht. Om bij dit tempelcomplex te komen moesten we met een veerpont oversteken en werden we daarna in twee groepen in een ‘A-Team’-busje de berg opgereden. Wees gerust, we moesten daarna ook nog een heel stuk heuvel oplopen, dus beweging hebben we ook weer genoeg gekregen vandaag. In Xunantunich mochten we ook de tempel beklimmen en dat hebben we natuurlijk gedaan. Zeventig meter hoog was ie en het uitzicht was fantastisch! De ‘trap’ naar boven was echter wat minder. Slechte keien als trap, zonder leuning uiteraard, dus je moest je aan de muur er naast proberen vast te houden en sowieso niet te ver van de muur vandaan komen en zeker niet naar beneden kijken. Ja, het blijft spannend, elke keer weer! Na Tikal was deze tempel wel minder (volgens de gids is Tikal het hoogtepunt van de reis en dat vonden wij eigenlijk ook wel, snel gevolgd door Palenque), maar het was nog steeds de moeite waard.

Na de tempel en de lunch was het tijd om Belize te verlaten en weer terug te keren naar Mexico. Weer hebben we ons erover verbaasd hoe dat allemaal gaat bij de grens. Sowieso errug laaaaangzaam en verder willen de beambten veel stempels zetten en geld ontvangen. We hebben nu dankzij deze reis in ons nieuwe paspoort al zes (!!!) stempels per persoon.

In Mexico zijn we aan het eind van de middag aangekomen in Chetumal. Daar hebben we het museum van de Maya-cultuur bezocht. Er stonden allerlei maquettes (mooi op schaal) van de Maya tempels. Leuk om degene die we hebben bezocht zo nog even te bekijken. Verder ook wat muurschilderingen gezien, de Maya telling, en nog meer things you have to know about the Maya’s. Tegen deze rondreis kan echt geen enkele geschiedenisles op! 😉

In Chetumal gaan we ook de laatste nacht slapen van deze rondreis. We slapen in een asosociaal luxe hotel: Los Cocos. De hele groep logeert in het vip-gedeelte. Niet dat we daar veel van zullen zien, want we zijn allemaal erg moe en willen vooral graag douchen, eten en slapen. In het restaurant hier hebben we nog even de Mexicaanse keuken kunnen proeven. Tijdens de hele rondreis is dat er niet echt van gekomen. Meestal kwamen we laat aan en dan wil je eigenlijk niet meer als het buiten donker is een stukje stad verkennen (in ieder geval niet in bepaalde plaatsen hier). Dus meestal hebben we in het hotelrestaurant gegeten (met de rest van de groep). Natuurlijk is al het eten wel Mexicaans bereid (koken kunnen ze erg goed), maar we willen natuurlijk ook taco’s en burrito’s 😉 En dus bestelde ik Burritas. Fout! Hahaha, het was een soort tosti. Gewoon alleen met ham en kaas ertussen. Toch niet helemaal wat ik me er bij voor had gesteld 😉 Rogier bestelde iets met chorizo en ei en natuurlijk zwarte bonen-saus! Dat was wel erg lekker en speciaal.