Grand Canyon

Vanmorgen bijtijds opgestaan voor de rit van ruim een uur naar de Grand Canyon. Bij de Canyon is een bezoekerscentrum waar je kan eten (zoals wij bij de Mexicaan voor een ontbijt van ei en bacon/ham), er zitten wat motels en het National Geographic bezoekerscentrum.
Na ons ontbijt bij de laatste begonnen. Voor onze bruiloft hebben wij van iedereen een film pakket gekregen met een filmtip. Een van die tips kwam van Tim (een collega van Rogier). De tip was om de film in het bezoekerscentrum te bekijken. Deze film is in IMAX formaat en laat de geschiedenis van de Grand Canyon zien. Heel mooi in beeld gebracht. De beelden vanuit een helikopter waren zo echt dat ik er een beetje misselijk van werd haha! (reden genoeg voor mij, met mijn lichte hoogtevrees, om geen helikoptervlucht te boeken…) Hierna nog even rondgekeken in de souvenierswinkel ernaast. Je kan hier hele mooie boeken kopen over de Grand Canyon voor een redelijke prijs. Waar je bij ons voor zo’n boek al snel €30,- zou betalen kost het hier zo’n $20,- (omgerekend €15,-!) De verleiding was groot maar na onszelf de vraag gesteld te hebben of we er na deze reis ooit nog in zullen lezen, besloten niets te kopen.
20130828-002631.jpg
Door naar de Canyon. Overal zijn er ‘view points’ vanwaar je over en in de Canyon kunt kijken. Bij de eerste hadden we redelijk zicht al was het wel erg bewolkt. Hierdoor kwam de rode kleur van het gesteente niet goed tot zijn recht, wat we wel een beetje jammer vonden. Toch een hoop foto’s gemaakt. Ook van alle eekhoorntjes die hier leven. Wat grijzer van kleur en groter dan die bij ons maar wat zij ze leuk! Ze hebben feilloos in de gaten dat waar mensen zijn er ook eten zal zijn dus ze zijn absoluut niet bang om dichter bij te komen. We hadden er zelfs bijna eentje als verstekeling meegenomen omdat deze nog net niet in Rogier zijn tas, die op de grond stond, was gekropen.
In de tussentijd nam de bewolking in zeer snel tempo toe. Dat was echt onvoorstelbaar. Binnen 5 minuten was er van de canyon niets meer te zien behalve een dikke witte mist! Daarbij begon het ook nog zachtjes te druppelen.
20130828-002601.jpg
Aangezien de eigenaresse van ons motel ons een leuke route had meegegeven toch besloten deze route uit te rijden. De eerste paar viewing points hebben we nog bekeken, althans de mist gezien, maar al snel begon het heel hard te regenen (zeg: wolkbreuk incl. onweer) waarna we besloten de route af te rijden naar Flagstaff waar we ook wat boodschappen zouden kunnen doen. Wat een noodweer hebben wij onderweg gehad zeg! Je zag geen hand voor ogen.

Uiteindelijk aangekomen in Flagstaaf eerst wat boodschapjes gedaan. Omdat we nog moesten eten en ik toch wel heel benieuwd was naar de American Pancakes van Ihop besloten daarheen te gaan. Ik nam de gewone pancakes met boter en maplesirup en Rogier de chocolate chip pancakes. Wat heb ik een spijt gehad. Een droge hap met weinig smaak…daar ga ik in ieder geval niet meer heen. Alhoewel die van Rogier best aardig waren.

In Flagstaff zit ook een groot winkelcentrum dus daar ook nog even gekeken. Uiteindelijk waren we rond 8 uur terug in het motel. Morgen maar weer proberen om naar de Canyon te gaan. Het weerbericht geeft op dat het ’s ochtends vroeg droog is. De zonsopkomst schijnt heel mooi te zijn…

Geslapen: El Rancho motel
Gereden: 314 km
Gegeten bij: een mexicaan (waarvan we de naam snel vergeten zijn) en de Ihop

Hoover dam en Williams

Vanmorgen was het dan toch echt tijd om alle pracht en praal van Las Vegas te verruilen voor de natuur van de Grand Canyon. Omdat de Grand Canyon een flink stuk rijden is, hebben we een hotel uitgezocht dat op de route ligt en nog maar een uurtje van de Grand Canyon ligt, in het plaatsje Williams. Maar voordat we daar aankomen, maken we eerst nog een tussenstop bij de oudste en bekenste dam van Amerika: Hoover dam.
20130825-233443.jpg
De Hoover dam ligt niet ver van Las Vegas, dus binnen een goed half uur rijden en een ontbijt bij de Subway, kwamen we al snel aan bij de controlepost. De Amerikanen zijn nog steeds bang voor aanslagen, dus ook bij zo’n gigantisch stuwmeer staat permanent een security-check. Meer dan een vriendelijke ‘hello’ was niet nodig om ons door te laten rijden naar de parkeerplaatsen. Hier konden we nog kiezen voor een betaalde plaats dicht bij de dam, of een gratis plaats iets verder weg. Aangezien het uitzicht mooier is als je er iets verder vanaf staat zijn we voor de gratis plaats gegaan. Toen we echter naar de dam aan het lopen waren, begonnen we nattigheid te voelen (letterlijk). Tegen de tijd dat we bij de dam zelf aangekomen waren, regende het flink grote druppels. Daarbij waaide het ook nog eens flink, waardoor druppels zelfs langs de damwand omhoog waaide! Na even geschuild te hebben, werd het gelukkig weer snel droog. We zijn na een paar foto’s teruggelopen naar de auto en doorgereden naar de memorial-bridge. Dit is een grote brug die over hetzelfde ravijn loopt als waar de dam in is gebouwd en over deze brug rijdt al het doorgaande verkeer. Maar naast de snelweg is er ook ruimte gemaakt voor een voetgangerspad waar vandaan je prachtig uitzicht hebt op de Hoover dam. Na nog een paar foto’s zijn we weer in de auto gestapt om in een keer door te rijden naar Williams.

Williams is een klein dorpje waar de historische Route 66 doorheen loopt. Het hele centrum van het dorpje staat dan ook in het teken daarvan. Ons motel is echt heel oud. Volgens de eigenaresse uit de jaren ’60. Nou, dat was te zien! Ondanks dat hebben we wel een heel vriendelijke eigenaresse, goede televisie en prima (snel werkend) internet. Op aanraden van ons motel (waar we eerst ingecheckt hebben), zijn we gaan eten bij het Cruisers Cafe 66. Hier hebben we beide een lekkere hamburger gegeten om daarna snel door te lopen naar de ‘shout-out’ die midden op straat werd gedaan door een paar cowboys. Natuurlijk was dit bedoeld om toeristen te trekken, maar stiekem vonden wij de show en het verhaal wel erg grappig.
20130825-233505.jpg
Na nog wat rondgekeken te hebben in een paar souvenierwinkeltjes, zijn we teruggereden naar ons hotel om even lekker languit op het bed ons reisverslag bij te werken en op tijd naar bed te gaan, zodat we morgen fit naar de Grand Canyon kunnen.

Geslapen: El Rancho Motel in Williams
Gegeten: Cruisers Cafe 66
Gereden: 363 km

Las Vegas part 2

Na onze nachtelijke avonturen op de strip gisteravond, vanmorgen eerst eens heerlijk uitgeslapen. Alleen al voor het heerlijke bed kan ik het hotel aanraden! Aangezien “het leven” in Las Vegas pas op gang komt tegen de avond, hebben wij lekker rustig aangedaan.
Om een uur of drie zijn we maar eens naar beneden gegaan om wat te eten. Een gewoon ontbijt is lastig in Amerika, zo ook hier. Daarom, en gezien de tijd, hebben we maar gekozen voor een omelet voor Rogier en een ‘broodje’ voor mij. Uiteraard met een normal size cola, wat voor ons Hollanders zoiets is als een extra extra large. Het duurde ongeveer drie kwartier voor we het eten eindelijk hadden (ik bedoel, kom op! Zo moeilijk is een omelet niet toch?) om na een kwartier af te rekenen en weer de strip op te kunnen.

De strip bij daglicht is wel even wat anders. Sowieso rustiger dan ’s avonds waardoor je beter door kunt lopen maar het is ook minder sfeervol. Alle neon verlichting steekt natuurlijk niet zo lekker af als in het donker. In de hotels/casino’s hangt echter wel het zelfde sfeertje, gokken doen ze hier ook en masse overdag.
20130825-231011.jpg
Het was duidelijk dat we veel meer energie hadden dan gisteren. Het lopen ging een stuk makkelijker. Daarbij ontdekte we dat er een gratis monorail ging tussen ons hotel en die van The Mirage, het hotel naast ons. Scheelde toch al snel zo’n 10 minuten lopen. Dit hotel is, naast zijn vulkaan show, bekend van de tuin met dolfijnen en siberische tijgers. We vonden alleen de toegang van zo’n $20,- pp te veel voor dit kleine dierentuintje. Daarbij waren we net in Sea World geweest, en hadden dus al even genoeg dolfijnen gezien.

Op naar het volgende hotel. We hadden van te voren een lijstje gemaakt welke we absoluut wilden zien. De strip, en alle casino’s, zijn zo groot dat je het gewoon niet redt om in een dag alles te zien. We hebben de volgende hotels gehad; uiteraard The Mirage, The Bellagio, Ceasers Palace met zijn Forum Shops, MGM Grand en Paris. Lijkt niet zoveel maar we hebben uitgerekend dat we er in totaal, incl. shows, zo’n 6 uur over gedaan hebben, zonder pauze. Sommige casino’s zijn zo groot dat je de uitgang niet eens kan vinden!

In de Forum Shoppes (een heel groot winkelcentrum met merken als DKNY, Jimmy Choo, Cartier etc.) hebben ze ronde roltrappen, heel bijzonder. Ook zijn er bewegende beelden en een aquarium. We hebben hier genoten van een proeverij van chocolade incl. mini BBQ om marshmallows boven te roosteren. Moet je niet doen zoals Rogier, die stak ze in brand! Ik had bijna een paar ontzettend leuke Ugg moccasins gekocht van $120,-, een stuk goedkoper dan in Nederland maar ik heb mezelf toch in kunnen houden. Ook nog wat leuke jurkjes gepast, en niet gekocht. Wat wel opvallend is, zowel in restaurants als in winkels stelt het personeel zich aan je voor en is er ook een vast persoon die je helpt. In de kleding winkel vond ik het wel vreemd om door de verkoopster met mijn voornaam aangesproken te worden wanneer ze me vroeg of het naar wens was. Ik geloof dat ik het anonieme “mevrouw” toch prettiger vind.

Bij het Bellagio hebben we genoten van de voorstelling met de fonteinen. Dit is wat mij (ons) betreft een absolute must see! Wat is dat mooi zeg. Echt kippenvel. Ieder kwartier is er weer een show. Elke show is weer anders, maar steeds gaan de fonteinen op de maat van de muziek op en neer. Wij hebben twee shows gezien maar het liefst had ik ze allemaal bekeken. Ik heb ze gefilmd maar kreeg alleen het middenstuk op film. De werkelijke show is zeker drie keer zo breed als het schermpje van mijn camera!
20130825-231034.jpg
Onderweg hadden wij al meerdere mensen gezien die met super grote Margeritha’s rondliepen. Ik vond dat wij die ook wel even konden proberen. Voor $20,- kreeg je een soort beker van anderhalve liter! Eigenlijk was het niets meer dan een grote slush puppy in ons geval met kersen smaak en wodka. Dronken wordt je er in ieder geval niet van. Je doet er wel lekker lang mee, dat is dan weer een meevaller.

Bij de MGM Grand bleek er een monorail te rijden die zo’n beetje alle hotels aandoet. Voor $12,- kun je een dagkaart kopen. Helaas kwamen wij hier te laat achter want het is zeker wel een aanrader als je wel alles wil zien maar geen zere voeten wil krijgen van het slenteren tussen al het publiek.

Als laatste hebben we de show van the Mirage gezien. Voor dit hotel zijn allemaal watervallen aangelegd, met alle palmbomen doet het denken aan een fatamorgana, wat natuurlijk ook de vertaling is van de naam van dit hotel. Een van deze watervallen is een vulkaan welke ieder uur uitbarst. Ook heel mooi!
20130825-231055.jpg
Onderweg zie je naast dit moois ook nog de mooiste auto’s voorbij komen, van mijn favoriet de Camaro tot die van Rogier, een carbon black Lamborghini. En natuurlijk ook veel zeer schaars geklede vrouwen in bunny of showgirl kostuum. Daar stak ik toch een beetje gewoontjes bij af in mijn Steps jurkje met Birkenstocks!

Na al het lopen en onze ogen, weer, te hebben uitgekeken kwamen we om twaalf uur weer terug in ons hotel. Omdat we ook morgen weer een vol programma hebben met een lange auto rit zijn we maar gelijk naar bed gegaan.

Ergens jammer dat we maar twee avonden in Las Vegas hadden. Het is echt zo’n gave stad! Over de top natuurlijk maar alles wel even mooi! Ik had graag de Venetian nog een keer gezien maar hier waren we ’s avonds echt te moe voor. Wat ons betreft was dit wel het allermooiste hotel.
Ik merk ook dat dit stukje schrijven best lastig is. We hebben zoveel gezien, zoveel indrukken opgedaan en zo genoten. Dat is niet op papier uit te drukken. Natuurlijk hebben we veel foto’s gemaakt en veel gefilmd maar eigenlijk moet je dit gewoon met eigen ogen gezien hebben. Voor onze trip was Las Vegas een van de plekke die mij het minste trok. Hier moet ik op terug komen, misschien is Las Vegas wel het gaafste wat we gezien hebben deze vakantie, vooral omdat het allemaal zo groots is.

Geslapen: Treasure Island (daar bekend als TI)
Gegeten: The Coffeeshop (ja, echt)
Gereden km: 0 ( tenzij je de monorail meerekend, dan zo’n 2 km)

USS Midway en Las Vegas

Aangezien de ontbijtruimte tot 9:00 open was, zijn we redelijk op tijd ons bed uit gekomen. Na wederom een goed ontbijt hebben we uitgecheckt en alles weer in de auto geladen. We gaan vandaag voor het eerst een wat langere rit maken, zo’n 450 kilometer naar Las Vegas. Volgens de TomTom doen we hier zo’n 4,5 uur over, dus dan komen we zelfs te vroeg aan bij ons hotel (we mogen pas vanaf 16:00 inchecken, terwijl we al om 10:00 vertrekken). We hebben dus nog wat tijd over.
20130825-212401.jpg
Van Antoon (collega van me) had ik gehoord dat het USS Midway museum een aanrader was in San Diego, en aangezien dit toch op de route naar het noorden lag, hebben we besloten hier ‘even’ te stoppen. USS staat voor United States Ship, en in dit geval gaat het om een vliegdekschip wat uit ‘active duty’ is gehaald en omgebouwd is tot museum. Er is een hele route uitgezet door het schip en overal krijg je extra informatie via de headset die je meekrijgt. Echt heel gaaf om zo’n schip van binnen te zien! Wat een enorme berg ruimte hebben ze in de hangaar; er passen 40 vliegtuigen in! En wat kun je verdwalen in alle ruimtes eronder, er zijn meerdere kantines (gescheiden voor het normale personeel en de officieren), 2 operatie kamers, een tandarts, een kapper, een enorme keuken en natuurlijk ook een gigantische machinekamer. Op dit vliegdekschip werkten 4500 man: van piloot tot kok, van schipper tot kleermaker. Bovenop het dek stonden ook exemplaren van alle vliegtuigen die ooit op dat schip geland/opgestegen zijn. Erg knap als je bedenkt dat zo’n groot vliegtuig op zo’n relatief korte landingsbaan kan landen en opstijgen! Kortom, we hebbben onze ogen uitgekeken, voor het mooie alleen iets te lang, want we vertrokken pas na 13:00 richting Las Vegas.

Het eerste stuk van de route ging nog door de omgeving van San Diego en LA en was nog redelijk druk. Ook werd er relatief veel aan de weg gewerkt, waardoor we er toch wel wat langer over deden dan de TomTom had aangegeven. Maar eenmaal LA voorbij werd de weg een stuk rustiger en kwamen de uitgestrekte berglandschappen in zicht. Hier durfde Angelica het ook aan om achter het stuur te gaan zitten, zodat ik ook even lekker van de omgeving kon genieten.

Rond 20:00 kwam uiteindelijk Las Vegas in zicht. Aangezien het ondertussen al donker was geworden, vielen alle neon-lichten en reclameborden natuurlijk extra op. Angelica keek haar ogen uit en kon er maar niet over uit dat alle hotels zó groot waren. Ik was hier een aantal jaren geleden al eens eerder geweest, maar ook op mij maakte het weer een enorme indruk.

Ons hotel hadden we snel gevonden. Hiervoor hoefden we niet eens over de drukke Strip te rijden, want er blijken gewoon snelwegen met nette afritten parallel aan de Strip te lopen. In de enorme garage van het hotel hadden ze de eerste etage speciaal gereserveerd voor ‘oversized vehicles’ en aangezien deze garage verderop lager was dan die in LA, vonden wij dat wij hier wel mochten parkeren. We hebben meteen alle koffers uit de auto gehaald en zijn toen op zoek gegaan naar de incheckbalie. Dit was nog wel even een speurtocht, want je moet natuurlijk (?!?) eerst door het casino-gedeelte voordat je bij de incheckbalie aankomt. Hier kregen we netjes onze sleutel voor een kamer op de 18e etage. En dan zaten we pas halverwege het gebouw! De kamer zag er erg netjes en ruim uit, en we bleken zelfs ook uitzicht op de Strip te hebben. Geen verkeerde keuze dit hotel!
20130825-212517.jpg
Aangezien het nog ‘vroeg’ was voor Las Vegas begrippen (21:00), besloten we nog even buiten te gaan kijken. Bij de hoofdingang van ons hotel aangekomen, bleek dat we precies op tijd waren voor de show van ons eigen hotel. Er was zelfs een kleine tribune gereserveerd voor hotelgasten, waardoor we extra goed zicht hadden op de show. The show heet ‘Sirens of TI’ en gaat over een schip vol met schaars geklede dames, sirenes, die met hun looks en zang andere schepen in de val lokken. Op een gegeven moment komt er van de andere kant van het hotel een tweede schip aangevaren en ontstaat een vuurgevecht tussen deze twee schepen. Waarbij het tweede schip zelfs grotendeels zinkt! Erg mooi gedaan.

Ons hotel blijkt recht tegenover The Venetian te liggen en aangezien dat het hotel was waar we eigenlijk naar toe wilden gaan (maar wat veel te duur was), zijn we daar eerst maar eens naar binnen gelopen. Wat we toen nog niet wisten, was dat we direct het grootste en meest luxe hotel op de Strip te pakken hadden. Wat een prachtig ingericht hotel! Er loopt een echt kanaal door alle winkelstraatjes waar gondels overheen varen. De plafonds zijn heel hoog en zijn blauw geschilderd, de straten lijken echt betegeld te zijn en overal kom je standbeelden tegen. Het lijkt gewoon echt alsof je buiten door een stad heen loopt!
20130825-212531.jpg
Vanuit de Venetian zijn we uiteindelijk verder de Strip afgelopen richting hotel New York New York. Onderweg natuurlijk meerdere hotels op de foto gezet en ons verbaasd over de enorme hoeveelheid mensen die hier rondlopen. Eenmaal bij New York New York aangekomen, wilden we kaartjes voor een show (Zumanity van Cirque du Soleil) kopen, maar deze show bleek ‘op vakantie’ te zijn. Jammer, maar er was buiten eigenlijk ook wel genoeg te zien om ons nog een dag en avond te vermaken. Allebei voelden we ondertussen onze voeten goed, want we hadden toch al meerdere kilometers gelopen. Daarom besloten we een taxi terug te nemen naar ons hotel. Via de snelweg was dit maar een paar minuten rijden, maar als we het hadden moeten lopen, hadden we er zeker een uur over gedaan. Om 3:00 gingen we uiteindelijk slapen, niet slecht voor onze eerste party-night in Vegas!

Nieuwste ontdekking: M&M’s met peanut butter (oftewel pindakaas smaak)
Gereden kilometers: 534
Gegeten bij: Noodle Asia in Venetian Hotel Las Vegas
Overnacht in: Treasure Island Hotel

Sea World

Vanmorgen eerst eens lekker uitgeslapen. Lang leve de oordopjes! Niks gehoord van het verkeer wat langs rijdt of onze buren met kleintje. Er zou ontbijt bij de overnachting inbegrepen zijn. Volgens Rogier stelt dat hier niet veel voor, alleen een donut of iets dergelijks. We waren dan ook blij verrast met de heerlijke bagels met creamcheese, verse wafels, koffiebroodjes etc. Ik moet zeggen dat de blueberry bagel erg lekker was!

Na het ontbijt hebben we ons op het gemak klaar gemaakt voor onze trip naar Sea World. De rit er naartoe was erg kort, 20 minuten ofzo. Ik begin nu langzaam door te krijgen hoe de TomTom werkt en hoe de bewegwijzering in elkaar zit. Wel zo fijn want het is wel de bedoeling dat ik ook nog ga rijden…
Aangekomen bij Sea World was het al erg druk op de parkeerplaats. Ook de rij was behoorlijk lang. Ik was er een beetje bang voor dat we, net als in Blijdorp op drukke dagen, niets in de bassins zouden zien.

Na de gebruikelijke tassencontrole en kaart check waren we binnen. Ook hier weer een ontzettend verzorgd en schoon park. Roken is ook in dit park niet toegestaan en er was ook nergens een sigarettenpeuk te vinden.
We zijn direct doorgelopen naar de eerste show, Blue Horizons, met dolfijnen, een kleine walvis en vogels. Nou…daar kan het dolfinarium een voorbeeld aan nemen! Wat een mooie show! Er waren zelf schoonspringers en een trapeze-act bij.
20130824-134630.jpg
Na deze show heel snel naar de andere kant van het park gelopen voor de meest bekende show van Sea World, One World. Nog nooit hadden wij orka’s in het echt gezien. Wat een gave beesten zijn dat! Heel groot maar ook heel mooi. Shamu is de meest bekende en is al sinds de opening van het park in 1964 aanwezig. Volgens ons was het gewoon dezelfde als uit Free Willy, want had die ook niet zo’n gebogen rugvin? De 4 orka’s (incl. baby) sprongen net zo uit het water als de dolfijnen. Hoe krijgen ze het voor elkaar om zulke grote dieren dit aan te leren!? De splash zone die ook nu weer aanwezig was deed zijn naam eer aan. De mensen die daar zaten hebben het geweten! Helemaal doorweekt kwamen zij bij de show vandaan. Gelukkig heb ik hier (ondanks de bijna lege batterij) mooie video opnamen van kunnen maken.
20130824-134712.jpg
Na deze show eerst maar eens gegeten, nu het nog rustig was. Het eten was hier in het park ook erg goed. Waar je bij ons in zo’n park vaak niet verder komt dan een patatje met een frikandel kon je hier ook kiezen voor een goede salade. Als toetje hebben we een ‘red velvet cake’ gegeten. Heb ik al zo vaak gezien in kookpogramma’s maar nog nooit gegeten. Eigenlijk was het niets anders dan cake met een rood kleurtje en een topping van roomkaas maar wel heel lekker.

Na het eten tijd voor de volgende show, Sea Lions Live met zeeleeuwen Clyde en Seamore in de hoofdrol. Een erg komische show die al goed begon dankzij de man die het publiek moest opwarmen. Wat hebben wij gelachen om deze vent die allerlei bekende muziek playbackte incl. de juiste, zij het overdreven, danspasjes. Denk aan Grease maar dan met een pruik op waarbij hij aan de ene kant John Travolta en aan de andere kant Olivia Newton John playbackte of aan die beroemde scene van de dansende vrouw die een emmer water over zich heen trekt (Flashdance? Ik ben de titel even kwijt…).

Hierna nog het park rondgestruind om te kijken bij de pinguins (veel soorten!), schildpadden, maar ook Beluga wales (witte walvissen), echt teveel om op te noemen. Ik vond vooral de Batrays (roggen) erg leuk. Veel groter dan die bij ons in het dolfinarium en ook hier mocht je ze aaien. Ze zijn echt verbazingwekkend zacht! Hier hebben we wel een tijdje gekeken. Overal konden we goed bij en hadden we goed zicht op de bassins. Ook wel bijzonder is dat dit park diverse andere attracties heeft zoals een wildwaterbaan en een achtbaan. De nieuwste achtbaan was de Manta, natuurlijk hebben we die even uitgeprobeerd. Leek ons niet zo snel gaan en zag er wat tam uit zo vanaf de grond. Eenmaal in de attractie bleek hij toch wel erg leuk te zijn!

Na nog wat souvenirs gekocht te hebben zijn we weer naar het motel gereden. Hier eerst maar eens even gekeken naar de “brandschade”. Aangezien het vandaag koeler was en er een flinke wind stond vonden we het niet zo nodig om ons in te smeren. Dus vreselijk (vooral ik) verbrand! Je zou toch denken dat we wel geleerd zouden hebben van gisteren, nou, niet dus.
Daarna lekker ontspannen een boekje gelezen en een overnachting in Las Vegas geregeld. (We gaan naar hotel Treasure Island! Ziet er gaaf uit! Morgen meer daarover.)

Rond half 9 vonden we dat we, ondanks dat we niet zo’n honger hadden, nog wel iets moesten gaan eten. Dus, op naar het Black Angus Steakhouse aan de overkant van het hotel. Heerlijke biefstuk gegeten met verse broccolli en heerlijke aardappelpuree. Een toetje wilde we eigenlijk niet meer maar nadat Rogier verteld had dat we op ‘honeymoon’ zijn, kregen we het toetje van het huis. Tja, dan toch maar die lekkere chocolate chip cookie met ijs. We kregen een grote cookie om met zijn tweeën te delen. Heerlijk! Vol maar voldaan weer terug naar het motel. Morgen weer een nieuwe dag, in Las Vegas!

Geslapen: Best Western South Bay Inn
Gegeten: Black Angus Steakhouse
Aantal km gereden: 56,6

Hollywood, Santa Monica Pier en San Diego

Vanmorgen eerst eens lekker uit geslapen. Na een “ontbijt” met een graanreep die we gisteravond nog gekocht hadden bij ‘the 7 eleven’ en een lekkere douche, in de auto gestapt om naar Hollywood te rijden.

In Hollywood aangekomen vonden we al snel een goede parkeerplaats. Valet parking (waar je auto wordt weggezet en voor je wordt opgehaald) voor $10,-, recht onder de Madame Tussauds. Hier voorlangs loopt al de Walk of Fame. Ongeloofelijk lang en er valt geen pijl op te trekken welke beroemdheden waar een ster op de Walk of Fame hebben. We zijn daarom maar rechtstreeks naar het Chinees Theater gelopen. Hier zijn al die bekende tegels waar beroemdheden hun handafdrukken en handtekening in gezet hebben. Natuurlijk moest Rogier even zijn handen vergelijken met die van Sean Connery en Arnold Schwarzenegger. Die van Arnold zijn toch echt groter, en dat terwijl Rogier toch geen kleine handen heeft! Ik heb natuurlijk even mijn handen gelegd op die van Marilyn Monroe, en jawel, ik had kleinere handen. Toch fijn! Hier hebben we even flink wat foto’s gemaakt en goed om ons heen gekeken. Overal kwam je wel beroemdheden tegen; Jack Sparrow, Bumblebee, Spiderman, jammer alleen dat het niet de échte waren….
De sfeer in dit deel van Hollywood deed me erg denken aan een drukbezocht pretpark alleen dan zonder entree te hoeven betalen. Wat een drukte!
Tussendoor hebben we een heerlijke pretzel gegeten en nog wat rondgelopen. In een souvenirwinkel een leuke (echt waar) fotolijst gekocht voor thuis. Je wilt er toch wel iets van mee naar huis nemen. Maar, praktisch als we zijn (ahum), wel iets waar we ook echt wat aan hebben. We hadden ook kunnen kiezen voor een ordinair plastic oscar beeldje met ‘best husband’ ofzo erop, maar dat ging ons wat ver.
Na anderhalf uur besloten we maar weer eens verder te gaan.
20130821-235349.jpg
We hebben even moeten zoeken maar uiteindelijk, na gewoon maar een heuvel opgereden te zijn, was het daar dan eindelijk…het Hollywood sign! Een echte ‘landmark’ hier is de USA die we natuurlijk wel gezien wilden hebben. Gelukkig hebben we beide een goede camera, want we stonden best op afstand. Met een beetje inzoomen hebben we er toch hele mooie foto’s van kunnen maken.

Rogier is al eens eerder in deze omgeving geweest maar wilde nog heel graag naar Santa Monica Beach met de bekende pier. Hier is het tijdens zijn vorige vakantie niet van gekomen.
Nu zou je denken dat een strand, mooi weer en veel te doen, Scheveningse taferelen zou opleveren. Zoals geen parkeerplek te vinden, en een vreselijke drukte. Niets is echter minder waar! Ik snap wel waarom al die mensen uit LA zo dol zijn op deze plaats. Er hangt een hele relaxte sfeer. Parkeerplekken genoeg. En ook op de pier zelf was het qua drukte goed te doen. Op het strand waren veel mensen maar het is hier erg groot en het strand is breed. Er wordt veel gefietst (er zijn zelfs speciale fietspaden), gevolleybalt en natuurlijk zijn er veel mensen die genieten van de attracties op de pier zelf. Deze attracties zijn het best te vergelijken met attracties die je op de kermis vindt. Van een achtbaan(-tje) tot reuzenrad(-je) en allemaal van die tentjes waar je voor een hoop geld een knuffel kunt “winnen”. Wij hebben er een uurtje rondgelopen, dan heb je alles wel gezien. Toch kan ik me voorstellen dat je hier prima een middag door kunt brengen. Het was vandaag erg warm maar hier aan het strand stond een heerlijk koele wind. Natuurlijk ben ik weer verbrand want ja, zonnebrand, daar denk je niet aan als de temperatuur gewoon lekker is….
20130821-235404.jpg
Om 4 uur weer vertrokken van Santa Monica Beach om naar San Diego te rijden waar we een motel geboekt hebben. De rit hier naartoe viel knap tegen. Veel file en een TomTom die info geeft die iets anders op te vatten is als we gewend zijn uit Nederland waardoor Rogier regelmatig de verkeerde afslag nam. Ik ben nog steeds niet gewend aan het verkeer hier. Ook de verkeersregels vind ik maar onduidelijk. Rechts inhalen is hier normaal, stoplichten en borden staan achter de kruising i.p.v. ervoor, overal stopstrepen en het is zo ontzettend druk op de weg. Ik ben blij dat Rogier rijdt!

Van het lange (file) rijden kregen we toch wel dorst en aangezien we geen drinken meer bij ons hadden hebben we de snelweg even verlaten om naar een supermarkt te gaan.
Rogier heeft het natuurlijk al vaker gezien maar voor mij was deze supermarkt een grote (letterlijk) verrassing. Alles maar dan ook alles is groot! De winkel is huge, er wordt van alles verkocht van gewoon etenswaren tot kleding en sieraden! De verpakkingen voor eten en drinken zijn groot (ik geloof dat we zelfs een kiloverpakking M&M’s hebben gezien en de keuze is gigantisch. We hebben de winkel verlaten met een koelbox (voor in de auto), en andere spullen die we nodig hadden maar ook met M&M’s met frambozensmaak (jammie!). Ik heb er nog een mascara gekocht, dezelfde als die ik in Nederland gebruik alleen dan veeeeeel goedkoper, ik geloof omgerekend €4,-.
20130821-235430.jpg
Hierna nog ruim anderhalf uur in de auto gezeten om daarna, eindelijk, aan te komen in het Best Western South Bay Inn. Wel een verschil met het hotel gisteren. Afgezien van de parkeerplaats, die buiten is en dus geen problemen geeft met de hoogte van de auto, een wat gedateerde kamer. Maar goed, het heeft een airco, bed en een badkamer. Er zit een koelkast in en diverse (fast food) restaurantjes om de hoek. Ik ben dus voor het eerst bij Taco Bell geweest voor een burrito, die overigens heel lekker was voor maar $2,99!
Na het eten nog even dit stukje geschreven en daarna gaan slapen. Morgen naar Sea World, ik ben benieuwd!

Overnacht in: Best Western Bay Inn
Gereden kilometers: +/- 270
Gegeten bij: Taco Bell

LA en Universal Studios

Na wat uitgeslapen en gedoucht te hebben en bij de Starbucks in (!) het hotel een heerlijk warme bagel gegeten te hebben, zijn we op weg gegaan naar Universal. Voor ons als film én pretpark liefhebber de perfecte combinatie!

De auto uit de parkeergarage van het hotel rijden was nog best spannend. We hebben een behoorlijk hoge wagen en de doorgang van de garage was erg laag. Na meerdere keren gekeken te hebben of het echt wel zou passen konden we dan op weg.
Rogier heeft gereden want sinds Angelica gisteren het verkeer in en om LA heeft gezien durft zij dit niet aan.

Aangekomen in Universal konden we de auto dichtbij de ingang parkeren. Net als in Disneyland is er een zogeheten Citywalk om bij de ingang van het park te komen. Hier zitten naast restaurantjes en souvenirwinkeltjes ook winkels als Guess en Fossil (wat Angelica heeeeel vervelend vond).
Voor de ingang van het park een bekend plaatje: de wereldbol met “universal studios” erop.
Natuurlijk moesten we daar even op de voor ons bekende manier op de foto. Na drie foto’s om later de beste uit te kiezen, op naar de ingang. Gelukkig geen lange rij. Wel werd je tas nagekeken (letterlijk alleen even kijken…) en konden we naar binnen middels de reeds gekochte tickets en een scan van je vinger (wat we wel apart vonden).
20130821-234153.jpg
In Universal viel vooral op dat het park erg schoon en verzorgd was. Nog geen papiertje op de grond! Overal werd je omringd met figuren uit films als Shrek, filmuziek en natuurlijk attracties die bij deze muziek horen. Enkele voorbeelden; de show ‘Waterworld’, 4D film van Shrek, achtbaan ‘Revenge of the Mummy’, Jurassic Park the ride. Wij vonden vooral de Studio tour waarbij je met een treintje langs alle studios en filmsets gaat erg gaaf. Hier werd ook een, zeer goede, 3D film afgespeeld met King Kong en een T-Rex in de hoofdrol. Echt heel spectaculair! Ook Transformers the Ride 3D was heel erg gaaf. Dit is de nieuwste attractie in het park en vanaf het moment dat je binnen in de rij staat wordt je al meegenomen in het verhaal. De attratie zelf is een achtbaan/3D film in een. Je mag plaatsnemen in een zogenaamd nieuwe Transformer met de naam Evac (evacuation, het verhaal ging dat wij geëvacueerd moesten worden). Evac rijdt je door, feitelijk, een grote bioscoop met veel verschillende schermen waarop zich de strijd tussen de Autobots en Descepticons afspeelt in, wederom, zeer goede 3D. Net alsof je er zelf tussen zit! Echt heel gaaf gedaan!

Tussendoor moet er natuurlijk gegeten worden. Wat een keus! Mexicaans, Italiaans, Hotdogs, hele menu’s, te veel om op te noemen. Uiteindelijk maar gekozen voor een pizzapunt met een beker fruit en een “koekje”. Uiteraard een liter cola erbij (is standaard hier) die we maar samen opgedronken hebben. Op de pizzapunt hadden we ons verkeken, die bleek toch wel erg te vullen.

Ook een uitvinding op deze warme dag was een soort vernevelaar die overal in het park is opgehangen/neergezet. Een grote ventilator blaast koele vochtige lucht. Heel verfrissend, daar kom je echt even van bij zonder echt nat te worden. Iets wat we later in Jurassic Park the Ride wel deden!

Het park bestaat uit twee niveaus. Om bij het lagere niveau te komen (waar alle spectaculaire attracties zijn) moest je met 4 (!) grote roltrappen naar beneden.
20130821-234050.jpg
Na nog wat attracties uiteindelijk, met zere voeten van het lopen, besloten weer “op huis” aan te gaan. In het hotel even omgekleed aangezien het hier toch best fris is ’s avonds, en weer op pad.
Inmiddels was het half 8 en aangezien we die heerlijke pizzapunt om 12 uur gegeten hadden waren we best hongerig. Al snel viel ons oog op een Sushibar waar het ook behoorlijk druk was binnen. Hier hebben we een Loveboat genomen. Een houten boot(-je) vol met heerlijke sushi en sashimi.
Een toetje paste er niet meer bij dus na de Loveboat nog even langs de 7 Eleven voor wat boodschapjes en lekker naar het hotel. Hier nog het volgende motel geboekt bij San Diego via internet, nog even dit verhaaltje getypt en daarna lekker gaan slapen. Morgen weer een volle dag!

Overnacht in: Sheraton Los Angeles
Gereden kilometers: 33,4
Gegeten bij: Wokcano

Lange vermoeiende reis

Vandaag stond helemaal in het teken van de heenreis. Het vliegtuig vertrok om 10:10 vanf Schiphol, wat betekende dat wij al rond 5:00 ons bed uit moesten om netjes op tijd op Schiphol te zijn. De ochtend ervoor hadden we online al ingecheckt, dus we wisten al waar we kwamen te zitten in het vliegtuig. Het uitkiezen van een stoel verliep echter niet zo makkelijk als je zou verwachten. Toen we namelijk op de website inlogde zagen we dat wij over 2 rijen verdeeld zaten. En er was niet eens meer een plekje vrij om naast elkaar te gaan zitten! We hebben nog even overwogen om extra te betalen om in de premium-comfort-class te kunnen zitten, maar dit was meer dan 200 dollar! Toen we de pagina van de stoelindeling opnieuw bekeken waren er gelukkig wel 2 stoelen naast elkaar vrij, dus die hebben we snel genomen.
20130821-225344.jpg
We zijn rond 6:30 vertrokken naar Schiphol, hebben de auto bij Macaw neergezet en hebben het busje van QuickParking naar Schiphol genomen. Toen we daar net goed en wel binnenstonden begon het hard te regenen, dus we waren blij dat we Nederland even achter ons gingen laten. Bij de douane hebben we de doe-het-zelf-scanner gebruikt voor de paspoorten en daarna zijn we via de Tax-Free-Shop (met 2 nieuwe luchtjes onder onze arm) naar de gate gelopen. Daar werden we voor het eerst door de Amerikaanse douane ondervraagt. Dat verliep heel soepel en al snel zaten we in het United Airlines vliegtuig naar Housten in de staat Texas.

Onderweg kregen we genoeg te eten en drinken, en hadden we ieder een eigen tv’tje om films op te kijken. Rogier heeft zich vermaakt met Iron Man 3, Olympus Has Fallen en The Croods. Angelica heeft zich o.a. vermaakt met The Croods en Beautiful Creatures. Met name The Croods en Olympus Has Fallen zijn aanraders!

Na ruim 10 uur vliegen zijn we geland op Housten, waar het direct 32 graden was! Gelukkig had het vliegveld overal een goede airco. Alleen als je een sigaret wil roken, moet naar buiten (geen rokershokken op Amerikaanse vliegvelden), en toen voelden we goed hoe warm 32 graden is.
20130821-225731.jpg
Na 1,5 uur op Housten zijn we doorgevlogen naar Los Angeles. Aan de tijden op de tickets te zien, was het maar een klein uurtje vliegen. Waar we echter even geen rekening mee gehouden hadden, was dat er nog 2 uur tijdsverschil tussen LA en Housten zit! De vlucht duurde dus bijna nog 3 uur. Dat viel wel een beetje tegen, aangezien Amerikanen dat als een binnenlandse vlucht beschouwen en dan moet je dus opeens betalen om een film te mogen kijken of wat te eten te krijgen.

Eenmaal aangekomen op LA hadden we snel onze koffers te pakken en ook al snel het busje naar Dollar Autoverhuur gevonden. Daar aangekomen zagen we dat wij niet de enige waren die onze auto op kwamen halen. We hebben uiteindelijk zeker 1,5 uur in de rij gestaan (gelukkig wel in de airco). Maar we hebben daar uiteindelijk wel een forse auto mee gekregen, groter dan we hadden besteld, namelijk een Nissan Xterra.

Na wat zoeken in de koffer hadden we de TomTom gevonden en een half uur later stonden we bij ons hotel; het Sheraton. Daar aagekomen bleek dat onze forse auto eigenlijk iets te fors was, want hij paste in de hoogte niet in de parkeergarage! Uiteindelijk daarom maar afgegeven bij de Valet parking van het hotel, die hem voor ruim 30 dollar per dag wel ergens kon parkeren.
20130821-225605.jpg
Hierna hebben we ingecheckt, een sandwich gekocht in de supermarkt van het hotel, deze snle opgegeten op onze kamer en toen ingestort op bed, want we kwamen erachter dst we al meer dan 24 uur op waren.
Morgen maar eens kijken hoe uitgerust we zijn en wat we gaan doen.

Los Angeles to San Francisco 2013

We hebben er een tijdje op moeten wachten, maar aanstaande maandag is het dan eindelijk zo ver! Tijd voor onze HONEYMOON!
Na een aantal bestemmingen bekeken te hebben, kwamen we er op uit dat de westkust van de USA toch wel onze voorkeur heeft. Na een paar reisgidsen doorgebladerd te hebben, komen we uit op de volgende route:
Los_Angeles_to_San_Francisco_2013

Dat zijn dus de volgende hoogtepunten:

  1. Los Angeles Airport
  2. Los Angeles
  3. San Diego – Seaworld
  4. Las Vegas
  5. Grand Canyon National Park
  6. Zion National Park
  7. Bryce Canyon National Park
  8. Moab
  9. Arches National Park
  10. Salt Lake City
  11. Grand Teton
  12. Jackson Hole
  13. Yellow Stone National Park
  14. Twin Falls
  15. Death Valley National Park
  16. Sequoia National Park
  17. Yosemite National Park
  18. San Francisco

In totaal komt het volgens de route-planner op zo’n 3545 miles uit, oftewel 5705 kilometer! Dat is bijna 7 keer op en neer van Dordrecht naar Parijs! Gelukkig hebben we ruim 3 weken de tijd om deze afstand af te leggen en de Amerikaanse autowegen zijn echt gemaakt om veel kilometers op te rijden. In meerdere plaatsen overnachten we ook nog eens 2 (of meer) nachten, dus dat rijden gaat echt helemaal goed komen.

We hebben vooraf al een aantal dingen geregeld:

Komend weekend gaan we nog de 1e verjaardag van ons neefje Hidde vieren en daarna gaan we de koffers inpakken. En dan maandag ochtend op naar Schiphol!

Terugvlucht naar Nederland

Vanmorgen was het dan zo ver, we moesten echt weer terug naar Nederland. 🙁
Om 7:15 moesten de koffers al voor de kamerdeur van het hotel staan, zodat die alvast met een bagagebusje naar het vliegveld gebracht konden worden. Daardoor zat iedereen dus ook al vrij vroeg aan het ontbijt. Daar werden nog even snel de laatste emailadressen uitgewisseld, voordat we rond 8:00 met de bus naar het vliegveld van Beijing gebracht werden.
Op het vliegveld aangekomen bleek dat de meeste mensen al online ingecheckt hadden en dat ik ook nog eens achteraan de rij van onze groep bij de incheckbalie stond. Samen met Angela, die vlak voor mij stond en ook nog niet ingecheckt had, besloten wij om dan maar gezamelijk in te checken en zo te kijken of we dan nog bij elkaar konden zitten. Tot onze grote verbasing lukte dit zonder enige moeite. We kregen zelfs nog een stoel aan het raam ook!
Op weg naar de gate kwamen we een tafelvoetbal-tafel tegen, waar ik samen met Jorge, Willem en een Franse zakenman nog best een tijdje fanatiek op heb staan spelen (terwijl ik het spelletje nog nooit serieus gespeeld had). Voor we het wisten moesten we al boarden en terwijl Angela en ik door de sleurf liepen, zagen we een bordje met een pijl linksaf voor business-class + rijen 1 tm 15 en rechtsaf voor alle volgende rijen. Toen wij op ons kaartje keken, bleken wij dus op rij 13 te zitten, vlak achter de business class! We hadden schijnbaar automatisch Economy Comfort stoelen gekregen, omdat de rest van de Economy-class al vol zat. Als laatste inchecken heeft dus toch zo zijn voordelen! (meer beenruimte en een rustiger deel van het vliegtuig, doordat er minder mensen in dezelfde ruimte zitten) 🙂
Toen het vliegtuig net opgestegen was, kregen we ook nog even een prachtig uitzicht op de Chinese muur:

De rest van de vlucht verliep daarna heel snel. Ik heb een tijdje gezellig met Angela zitten praten en daarna heb ik de film The Karate Kit gekeken. Best grappig dat in de openingscene een aantal locaties in Beijing gebruikt zijn, die ik nu dus allemaal zelf gezien heb!
De terugvlucht duurde alles bij elkaar zo’n 9,5 uur en het vliegtuig lande zelfs nog iets eerder dan gepland (rond 15:00) op Schiphol. Bij de bagage-band hebben we met z’n allen afscheid van elkaar genomen, waarna ik met de trein terug naar Den Haag ging. Eenmaal op het perron aangekomen, bleek dat de sneltrein die ik wilde hebben was geannuleerd (het zal weer eens niet zo zijn!?!), maar gelukkig kwam 5 minuten later al een stoptrein die dezelfde route reed. Uiteindelijk was ik dus rond 17:00 weer in Den Haag en kon ik even snel mijn kat Spooky ophalen bij Nathalie (bedankt voor het oppassen!), om daarna languit op de bank neer te ploffen en de jetlag en alle geweldige indrukken van de afgelopen 18 dagen rustig op mij in te laten werken.
Dit was een vakantie om nooit meer te vergeten!