Yosemite NP

Rim-fire or not? Dat was de vraag van vanochtend! Al sinds wij vertrokken naar Amerika blijken er hevige branden te woeden in de Verenigde Staten. Een van de grootste branden woedt in het National Park waar wij vandaag naar toe gaan: Yosemite.
20130906-000804.jpg
Via de website van Yosemite wordt voor actuele informatie over de rim-fire doorverwezen naar de Incident Information Website over dit incident. Hierop stond vanmorgen dat het vuur voor 75% ‘contained’ was en dat het grootste deel van het park open is voor bezoekers.

Wij zijn vanuit Fresno dus met onze huurauto naar Yosemite gereden over highway 41. Hiermee kwamen wij vanuit het zuiden het park binnen, terwijl het vuur in het noorden woedt. De weg het park in gaat via een kronkelende bergweg omhoog, van onder de 1000 feet naar meer dan 4000 feet (meer dan 2000 meter) hoogte. Leuk rijden, maar wel goed opletten met alle haarspeldbochten!
20130906-000820.jpg
Het eerste punt waar wij naar toe zijn gereden was Glacier Point. Wat ons betreft meteen het mooiste punt van het park. Je kijkt namelijk vanaf een hoge bergwand uit op een vallei die door een gletsjer is uitgeslepen en aan de overkant een enorme berg. Deze vallei heet dan ook Yosemite Valley. Het uitzicht is werkelijk prachtig, met een paar watervallen, de enorme bomen en de blauwe lucht er boven. Dit is echt het mooiste stukje natuur van Amerika, vind ik.

Na Glacier Point zijn we doorgereden naar de vallei. Best een stukje rijden, aangezien je de hele weg weer terug naar beneden moet. Maar na ruim 45 minuten stonden we dan in de vallei en zijn we op zoek gegaan naar een restaurant om iets te eten. Deze vonden we in Yosemite Village. Dit is een heel klein dorpje speciaal opgericht voor de campinggasten van het park. Er zit dus een supermarkt, postkantoor en campingwinkel. Daarnaast ook een klein restaurant voor de mensen die niet zelf willen koken (of dit niet durven met alle beer-waarschuwingsborden in het park). Op het terras van dit restaurantje hebben wij een hamburger en een quesadilla gegeten. De grap daarbij was dat je tijdens het eten belaagd werd door de bekende squirrels; die lusten schijnbaar meer dan alleen nootjes en zijn alles behalve schuw!
20130906-000832.jpg
Vanuit de village zijn we weer richting de uitgang van het park gereden, met onderweg natuurlijk de nodige stops voor een paar foto’s en filmpjes. We verlieten het park niet via dezelfde uitgang als waar we binnen kwamen (highway 41), omdat we doorrijden naar Modesto. We namen nu dus de uitgang van highway 140. De meest noordelijke uitgang die nog open was vanwege de brand. Ik had stiekem de hoop nog wel iets van de rim-fire te kunnen zien, al waren het maar de rookwolken, maar zelfs die hebben wij niet gezien. Alle brandhaarden bevinden zich in een uitgestrekt gebied ten noorden van de populaire attracties en vormen op dit moment geen enkel gevaar meer voor ons toeristen.

Vanuit Modesto vertrekken wij morgen naar San Francisco, om daar maandag weer vandaan terug te vliegen naar Nederland. Hiermee was Yosemite dus ook het laatste National Park dat wij bezocht hebben in de VS; nog een paar dagen in een grote stad en dan is onze honeymoon al weer voorbij…

Gereden: ruim 370 kilometer
Gegeten in: Yosemite Village
Geslapen: Best Western Town House Lodge in Modesto

Death Valley

Vandaag stond een lange rit op het programma van Las Vegas naar Fresno. Om de rit leuker te maken, hadden we een tussenstop in Death Valley National Park gepland.

Het eerste deel van de reis verliep eigenlijk heel vlot. De snelweg van Las Vegas richting Death Valley reed lekker door en we hadden een mooie blauwe lucht. Alleen de temperatuur in Las Vegas viel ons een beetje zwaar, bijna 110 graden Fahrenheit oftewel 43 graden! De airco van de auto had het merkbaar moeilijk om de temperatuur naar beneden te krijgen en elke stap buiten de auto leverde een klap in je gezicht op. Jammer alleen dat we nu richting Death Valley rijden, want dat staat bekend als de warmste plek in de Verenigde Staten en dus alleen nog maar heter.
20130905-205739.jpg
De eerste problemen met de route werden duidelijk toen we door TomTom een onverharde weg werden opgestuurd in een klein gehuchtje net buiten Death Valley. De website van het park zegt zelf al dat ze geen duidelijke straat en huisnummer voor hun visitor centre hebben, dus wij hebben op de goede gok een kruising tussen het plaatsje Furnace Creek (leuke namen trouwens die plaatsjes in Death Valley!) en de snelweg waarop we aan kwamen rijden uitgekozen. Achteraf bleek dit een veel te hoog punt in het park opgeleverd te hebben, waardoor we vanuit Las Vegas (zuidelijk) eerst helemaal naar het noorden van het park zijn gereden, daar er doorheen zijn gereden en toen via de westelijke kant weer helemaal naar het zuiden zijn gereden. In Nederlandse parken zou dit niet zo erg zijn geweest, maar in Amerikaanse parken betekent dit dat je zo’n 3 uur aan het rijden bent!
20130905-205750.jpg
Toen we net over de bergrand Death Valley inreden, kwamen we de tweede verrassing in de route tegen. De kortste route naar het zuiden van het park bleek afgesloten te zijn doordat een deel van de weg ‘flooded’ was door de zware plaatselijke regenbuien van gisteren. Op een Nevada news-zender die wij gisteren in Las Vegas zagen, werd gesproken over een monsoon-seizoen. Door de afsluiting moesten we een andere langere route rijden, die dwars door over een stijle berg ging. Een erg mooie route om te rijden, maar alleen als je er de tijd voor hebt.

Uiteindelijk zijn we 3x even kort gestopt om wat foto’s te maken in Death Valley. De grote zoutvlakten (de vallei is eigenlijk een oude zeebodem) en de zandvlakte zijn toch wel erg indrukwekkend! De rest van de dag zijn we eigenlijk vol continue onderweg geweest. Rond 21:30 kwamen we aan in Fresno (onderweg nog wel snel wat gegeten bij Wendy’s). Morgen weer iets rustiger aan, want dan gaan wij Sequoia National Park bekijken.

Tip: kies geen grote zware huurauto als je veel gaat rijden (wij rijden 20 mile op een galon, oftewel 1 liter op 8,6 kilometer)
Gereden: meer dan 725 kilometer
Geslapen in: Americas Best Value Inn in Fresno
Gegeten bij: Wendy’s ergens langs de snelweg

Arches NP

Na een goede nachtrust liepen we rond 8:00 naar de receptie van ons motel om te ontbijten. Dit hadden blijkbaar meer mensen bedacht, want elk stoeltje was bezet en er stond een flinke rij voor de bagels en het broodrooster. Aangezien we wel honger hadden, zijn we netjes achter aan de rij aangesloten. We hebben ons ontbijt echter wel meegenomen naar de kamer, zodat we het rustig zittend op konden eten.

Rond 9:00 zaten wij in de auto om binnen een paar minuten aan te komen bij de ingang van Arches National Park. Een stijle weg omhoog, slingerend langs een bergwand bracht ons vanaf de ingang naar een vlakte met nog meer bergwanden. In de buurt van de meeste bergwanden was hier echter iets bijzonders gebeurd, wind en water hebben stukken van de rotswand zo uitgeslepen dat er half ronde bogen van steen over zijn gebleven. In dit park staan er zeker een stuk of 10, waarvan de bekendste de Delicate Arc heet. Deze arch is het enige stuk van een rots wat nog overeind staat, waardoor deze arch helemaal los staat.
20130904-090437.jpg
In totaal hebben we zo’n 80 kilometer in dit park rondgereden; iets meer dan wij verwacht hadden en dat kostte dus ook iets meer tijd dan wij verwacht hadden. Hierdoor vertrokken wij pas rond 12:00 uit het park. We hebben even snel een broodje gegeten bij de Subway en zijn daarna begonnen aan onze rit naar Salt Lake City. Dit bleek een mooie rit van zo’n 4 uur te zijn langs een kolenmijn in Utah. Ook Salt Lake City bleek een leuke stad te zijn. Veel groter dan wij hadden verwacht, maar wel met de sfeer en de ruimte van een kleiner plaatsje.
20130904-090502.jpg
Op basis van een tip uit een reisgids van Angelica zijn wij die avond gaan eten bij The Old Spaghetti Factory. Dit blijkt een kleine keten te zijn in Amerika, met zo’n 20 restaurants door heel Amerika (beetje vergelijkbaar met de beren-restauranten bij ons). Op het menu stonden allemaal vers gemaakte pasta gerechten en ook de toetjes smaakten erg goed. Het interieur bleek in alle restauranten ongeveer hetzelfde terugkerende thema te bevatten, namelijk een tram-wagon in het midden van de zaak! In deze wagon stonden tafeltjes en daar omheen ook. Wij hadden een tafeltje midden in de wagon, waardoor we midden in het hele restaurant zaten en leuke om ons heen konden kijken. Echt een aanrader dit restaurant, we hebben er heerlijk gegeten en waren niet eens veel geld kwijt: net $35 (zo’n 29 euro).

Morgen gaan we even verder rondkijken in deze stad, want daar hebben wij nu de tijd voor omdat we noodgedwongen Yellowstone over moeten slaan (vanwege gebrek aan een slaapplaats daar). Maar van wat wij tot nu toe gezien hebben van Salt Lake City, is dat zeker geen straf!

Gereden: 420 kilometer
Gegeten bij: The Old Spaghetti Factory
Geslapen in: Howard Johnson Express Inn in Salt Lake City

Bryce NP

Omdat we vandaag echt vlak voor de ingang van Bryce National Park sliepen, konden we een beetje uitslapen. Rond 10:30 stonden we bij de receptie om uit te checken en aan de parkeerplaats te zien, waren we echt een van de laatsten. Je zou verwachten dat we dit in Bryce dan zouden merken, maar dat viel gelukkig enorm mee.

Al voor de ingang kwamen we borden tegen dat de parkeerplaatsen in het park vol zouden zijn en dat je beter de afgelegen parkeerplaats kunt nemen en dan met de bus het park in kunt rijden. Ditzelfde hadden we ook bij Zion al gezien, wat toen niet bleek te kloppen, dus ook hier hebben we deze borden genegeerd. In het park zijn we direct doorgereden naar het verste punt van het park: Rainbow point. Dit ligt zo’n 20 kilometer van de hoofdingang en is gelijk ook het hoogste punt van het park op 9115 feet oftewel 2778 meter! De route gaat over een kronkelende weg, waarbij je goed merkt dat de automaat van de auto flink moet terugschakelen om vaart te houden op de stijle stukken. Het uitzicht wat je dan uiteindelijk krijgt over de hele rand van het park is prachtig!
20130831-164314.jpg
Op de weg terug zijn we gestopt bij de andere view-points. Drie daarvan waren erg indrukwekkend. De eerste was eigenlijk geen officeel view-point, maar een vertrekpunt voor een wandelroute. Hier vandaan hadden we echter wel een goed uitzicht op een stuk van het park dat een paar jaar geleden was afgebrand. Alle bomen stonden nog overeind, maar waren stuk voor stuk zwart geblakerd. Bij sommige begon de zwarte bast los te laten en kwam een nieuwe blanke bast langzaam weer te voorschijn. Een erg bijzonder gezicht: een groene grond met allemaal zwarte bomen zonder bladeren.
20130831-164348.jpg
Het tweede mooie view-point was de Natural Bridge. Dit is een rotsformatie, waarbij door erosie een gat door een rots is ontstaan. Het ziet er hierdoor uit alsof er een brug van steen is gebouwd. Erg mooi als je bedenkt dat hier dus geen mens aan te pas is gekomen, maar dat wind/water dit zelf gemaakt hebben.
20130831-164327.jpg
Het laatste view-point dat indrukwekkend is in dit park is de Sunset Point. Dit is hetzelfde punt als waar wij gisteren al zijn gestopt en is onderdeel van de Bryce Amphitheater Region. Dit is een lang wandelpad dat in een halve cirkel om de mooiste rotsformaties van het park heen loopt. Angelica heeft gisteren al goed beschreven hoe dat eruit ziet, dus ik kan dat alleen nog maar aanvullen met een mooie foto.

Toen we dit laatste punt nogmaals hadden bekeken was het ondertussen 13:00 geweest en was het dus tijd om richting ons volgende motel te gaan rijden. Net buiten het park zijn we nog even gestopt bij restaurant Bryce Canyon Pines om (samen met een flink deel van de gewapende Highway Patrol officieren) te lunchen. Met goed gevulde buiken vertrokken we richting Moab, zo’n 430 kilometer verder op en dus zo’n 4 uur rijden. Rond 18:30 kwamen we aan in Moab en hebben we direct iets gegeten bij de Denny’s die recht voor de deur zat. Hier heb ik de lekkerste hamburger tot nu toe gegeten (met bacon, kaas en ei) en als toetje een heerlijke brownie. Een goede bodem voor een goede nachtrust in dit mooie Super 8 motel.

Gegeten: Denny’s en Bryce Canyon Pines
Gereden: 478 kilometer
Geslapen: Super 8 in Moab

Grand Canyon herkansing

Vanochtend (of moet ik vannacht zeggen?!) ging de wekker om 4:00. Ons plan om de zonsopkomst in de Grand Canyon te bekijken viel al in de duigen voordat we het motel wilden verlaten, want om 4:30 begon het keihard te regenen en onweren. We zijn daarom snel maar weer in bed gedoken en hebben de wekker op 9:00 gezet.

Om 10:00 zaten we daarom in de auto, wederom richting de Grand Canyon. Het was gelukkig gestopt met regenen en onweren. Dus de rit vanuit Williams verliep vlot. Bij de Canyon aangekomen, zijn we direct naar het eerste uitzichtpunt gereden om te kijken of we vandaag wel een beetje zicht hadden. Tot onze grote opluchting konden we deze keer wel de bodem van de Canyon zien! Er hingen nog wel wat wolken in de Canyon, maar deze keer geen regen en een redelijk goed uitzicht. Ons plan om direct door te rijden naar Hurricane (een plaatsje in de buurt van Zion National Park) ging daarom even in de ijskast, eerst de Grand Canyon eens goed bekijken.
20130828-002935.jpg
In totaal heeft de Grand Canyon 7 parkeerplaatsen waar je met de auto kunt stoppen en van waaruit je met een korte wandeling een prachtig uitzicht hebt over de Canyon. Wij zijn bij alle 7 gestopt en zijn bij één punt zelfs een klein stukje in de Canyon afgedaald. De uitzichten waren echt prachtig! Alleen tijdens de afdaling kwamen we op een gegeven moment in een wolk terecht die tegen de wand van de Canyon aan hing, waardoor we niets meer van de Canyon zagen. Dat was in werkelijk 5 seconden gebeurd, we draaiden ons om om omhoog te lopen, draaide weer terug om nog een keer te kijken naar de canyon en konden er al niets meer van zien. Het wandelpad was gelukkig nog wel goed zichtbaar, dus zijn we maar weer terug omhoog gegaan.
20130828-002955.jpg
Toen we terugliepen van het laatste uitzicht naar de auto, zagen we een heel donkere wolk aankomen. In de verte hoorden we ook al gerommel van onweer. We waren dus precies op tijd klaar! Tijdens onze rit uit het NP zijn we nog langs wat grote herten gekomen. Toevallig waren er twee aan het grazen langs de weg waardoor we ze mooi hebben kunnen filmen.
Vanuit de Grand Canyon zijn we direct doorgereden naar Hurricane, een klein plaatsje vlak bij Zion. Op weg daar naartoe konden we aan de oostkant van de Grand Canyon nog even stoppen bij een “scenic view”, vanwaar je mooi zicht had op de Colorade River (die door de Grand Canyon loopt). Doordat een stuk van onze route was afgesloten wegens wegwerkzaamheden moesten we ook nog een de “scenic route” nemen langs de noordkant van de Grand Canyon. Hier hebben we echt prachtige vergezichten gehad en super steile gekleurde rotswanden gezien. Echt de moeite waard!
20130828-002916.jpg
De rit vanaf de Grand Canyon duurde alles bij elkaar zo’n 4,5 uur, tel daar nog een uur tijdsverschil bij op voor Utah, plus een paar pauzes om even te tanken, wat te drinken en eten, en je snapt waarom wij pas na 20:30 in Hurricane aan zijn gekomen. Daarom hebben we even snel wat gegeten bij de Taco Bell en daarna lekker op tijd naar bed. Want we willen morgen wel kunnen genieten van Zion!

Gegeten bij: Taco Bell
Geslapen bij: Super 8 in Hurricane
Gereden: 500 km.

Hoover dam en Williams

Vanmorgen was het dan toch echt tijd om alle pracht en praal van Las Vegas te verruilen voor de natuur van de Grand Canyon. Omdat de Grand Canyon een flink stuk rijden is, hebben we een hotel uitgezocht dat op de route ligt en nog maar een uurtje van de Grand Canyon ligt, in het plaatsje Williams. Maar voordat we daar aankomen, maken we eerst nog een tussenstop bij de oudste en bekenste dam van Amerika: Hoover dam.
20130825-233443.jpg
De Hoover dam ligt niet ver van Las Vegas, dus binnen een goed half uur rijden en een ontbijt bij de Subway, kwamen we al snel aan bij de controlepost. De Amerikanen zijn nog steeds bang voor aanslagen, dus ook bij zo’n gigantisch stuwmeer staat permanent een security-check. Meer dan een vriendelijke ‘hello’ was niet nodig om ons door te laten rijden naar de parkeerplaatsen. Hier konden we nog kiezen voor een betaalde plaats dicht bij de dam, of een gratis plaats iets verder weg. Aangezien het uitzicht mooier is als je er iets verder vanaf staat zijn we voor de gratis plaats gegaan. Toen we echter naar de dam aan het lopen waren, begonnen we nattigheid te voelen (letterlijk). Tegen de tijd dat we bij de dam zelf aangekomen waren, regende het flink grote druppels. Daarbij waaide het ook nog eens flink, waardoor druppels zelfs langs de damwand omhoog waaide! Na even geschuild te hebben, werd het gelukkig weer snel droog. We zijn na een paar foto’s teruggelopen naar de auto en doorgereden naar de memorial-bridge. Dit is een grote brug die over hetzelfde ravijn loopt als waar de dam in is gebouwd en over deze brug rijdt al het doorgaande verkeer. Maar naast de snelweg is er ook ruimte gemaakt voor een voetgangerspad waar vandaan je prachtig uitzicht hebt op de Hoover dam. Na nog een paar foto’s zijn we weer in de auto gestapt om in een keer door te rijden naar Williams.

Williams is een klein dorpje waar de historische Route 66 doorheen loopt. Het hele centrum van het dorpje staat dan ook in het teken daarvan. Ons motel is echt heel oud. Volgens de eigenaresse uit de jaren ’60. Nou, dat was te zien! Ondanks dat hebben we wel een heel vriendelijke eigenaresse, goede televisie en prima (snel werkend) internet. Op aanraden van ons motel (waar we eerst ingecheckt hebben), zijn we gaan eten bij het Cruisers Cafe 66. Hier hebben we beide een lekkere hamburger gegeten om daarna snel door te lopen naar de ‘shout-out’ die midden op straat werd gedaan door een paar cowboys. Natuurlijk was dit bedoeld om toeristen te trekken, maar stiekem vonden wij de show en het verhaal wel erg grappig.
20130825-233505.jpg
Na nog wat rondgekeken te hebben in een paar souvenierwinkeltjes, zijn we teruggereden naar ons hotel om even lekker languit op het bed ons reisverslag bij te werken en op tijd naar bed te gaan, zodat we morgen fit naar de Grand Canyon kunnen.

Geslapen: El Rancho Motel in Williams
Gegeten: Cruisers Cafe 66
Gereden: 363 km

USS Midway en Las Vegas

Aangezien de ontbijtruimte tot 9:00 open was, zijn we redelijk op tijd ons bed uit gekomen. Na wederom een goed ontbijt hebben we uitgecheckt en alles weer in de auto geladen. We gaan vandaag voor het eerst een wat langere rit maken, zo’n 450 kilometer naar Las Vegas. Volgens de TomTom doen we hier zo’n 4,5 uur over, dus dan komen we zelfs te vroeg aan bij ons hotel (we mogen pas vanaf 16:00 inchecken, terwijl we al om 10:00 vertrekken). We hebben dus nog wat tijd over.
20130825-212401.jpg
Van Antoon (collega van me) had ik gehoord dat het USS Midway museum een aanrader was in San Diego, en aangezien dit toch op de route naar het noorden lag, hebben we besloten hier ‘even’ te stoppen. USS staat voor United States Ship, en in dit geval gaat het om een vliegdekschip wat uit ‘active duty’ is gehaald en omgebouwd is tot museum. Er is een hele route uitgezet door het schip en overal krijg je extra informatie via de headset die je meekrijgt. Echt heel gaaf om zo’n schip van binnen te zien! Wat een enorme berg ruimte hebben ze in de hangaar; er passen 40 vliegtuigen in! En wat kun je verdwalen in alle ruimtes eronder, er zijn meerdere kantines (gescheiden voor het normale personeel en de officieren), 2 operatie kamers, een tandarts, een kapper, een enorme keuken en natuurlijk ook een gigantische machinekamer. Op dit vliegdekschip werkten 4500 man: van piloot tot kok, van schipper tot kleermaker. Bovenop het dek stonden ook exemplaren van alle vliegtuigen die ooit op dat schip geland/opgestegen zijn. Erg knap als je bedenkt dat zo’n groot vliegtuig op zo’n relatief korte landingsbaan kan landen en opstijgen! Kortom, we hebbben onze ogen uitgekeken, voor het mooie alleen iets te lang, want we vertrokken pas na 13:00 richting Las Vegas.

Het eerste stuk van de route ging nog door de omgeving van San Diego en LA en was nog redelijk druk. Ook werd er relatief veel aan de weg gewerkt, waardoor we er toch wel wat langer over deden dan de TomTom had aangegeven. Maar eenmaal LA voorbij werd de weg een stuk rustiger en kwamen de uitgestrekte berglandschappen in zicht. Hier durfde Angelica het ook aan om achter het stuur te gaan zitten, zodat ik ook even lekker van de omgeving kon genieten.

Rond 20:00 kwam uiteindelijk Las Vegas in zicht. Aangezien het ondertussen al donker was geworden, vielen alle neon-lichten en reclameborden natuurlijk extra op. Angelica keek haar ogen uit en kon er maar niet over uit dat alle hotels zó groot waren. Ik was hier een aantal jaren geleden al eens eerder geweest, maar ook op mij maakte het weer een enorme indruk.

Ons hotel hadden we snel gevonden. Hiervoor hoefden we niet eens over de drukke Strip te rijden, want er blijken gewoon snelwegen met nette afritten parallel aan de Strip te lopen. In de enorme garage van het hotel hadden ze de eerste etage speciaal gereserveerd voor ‘oversized vehicles’ en aangezien deze garage verderop lager was dan die in LA, vonden wij dat wij hier wel mochten parkeren. We hebben meteen alle koffers uit de auto gehaald en zijn toen op zoek gegaan naar de incheckbalie. Dit was nog wel even een speurtocht, want je moet natuurlijk (?!?) eerst door het casino-gedeelte voordat je bij de incheckbalie aankomt. Hier kregen we netjes onze sleutel voor een kamer op de 18e etage. En dan zaten we pas halverwege het gebouw! De kamer zag er erg netjes en ruim uit, en we bleken zelfs ook uitzicht op de Strip te hebben. Geen verkeerde keuze dit hotel!
20130825-212517.jpg
Aangezien het nog ‘vroeg’ was voor Las Vegas begrippen (21:00), besloten we nog even buiten te gaan kijken. Bij de hoofdingang van ons hotel aangekomen, bleek dat we precies op tijd waren voor de show van ons eigen hotel. Er was zelfs een kleine tribune gereserveerd voor hotelgasten, waardoor we extra goed zicht hadden op de show. The show heet ‘Sirens of TI’ en gaat over een schip vol met schaars geklede dames, sirenes, die met hun looks en zang andere schepen in de val lokken. Op een gegeven moment komt er van de andere kant van het hotel een tweede schip aangevaren en ontstaat een vuurgevecht tussen deze twee schepen. Waarbij het tweede schip zelfs grotendeels zinkt! Erg mooi gedaan.

Ons hotel blijkt recht tegenover The Venetian te liggen en aangezien dat het hotel was waar we eigenlijk naar toe wilden gaan (maar wat veel te duur was), zijn we daar eerst maar eens naar binnen gelopen. Wat we toen nog niet wisten, was dat we direct het grootste en meest luxe hotel op de Strip te pakken hadden. Wat een prachtig ingericht hotel! Er loopt een echt kanaal door alle winkelstraatjes waar gondels overheen varen. De plafonds zijn heel hoog en zijn blauw geschilderd, de straten lijken echt betegeld te zijn en overal kom je standbeelden tegen. Het lijkt gewoon echt alsof je buiten door een stad heen loopt!
20130825-212531.jpg
Vanuit de Venetian zijn we uiteindelijk verder de Strip afgelopen richting hotel New York New York. Onderweg natuurlijk meerdere hotels op de foto gezet en ons verbaasd over de enorme hoeveelheid mensen die hier rondlopen. Eenmaal bij New York New York aangekomen, wilden we kaartjes voor een show (Zumanity van Cirque du Soleil) kopen, maar deze show bleek ‘op vakantie’ te zijn. Jammer, maar er was buiten eigenlijk ook wel genoeg te zien om ons nog een dag en avond te vermaken. Allebei voelden we ondertussen onze voeten goed, want we hadden toch al meerdere kilometers gelopen. Daarom besloten we een taxi terug te nemen naar ons hotel. Via de snelweg was dit maar een paar minuten rijden, maar als we het hadden moeten lopen, hadden we er zeker een uur over gedaan. Om 3:00 gingen we uiteindelijk slapen, niet slecht voor onze eerste party-night in Vegas!

Nieuwste ontdekking: M&M’s met peanut butter (oftewel pindakaas smaak)
Gereden kilometers: 534
Gegeten bij: Noodle Asia in Venetian Hotel Las Vegas
Overnacht in: Treasure Island Hotel

Lange vermoeiende reis

Vandaag stond helemaal in het teken van de heenreis. Het vliegtuig vertrok om 10:10 vanf Schiphol, wat betekende dat wij al rond 5:00 ons bed uit moesten om netjes op tijd op Schiphol te zijn. De ochtend ervoor hadden we online al ingecheckt, dus we wisten al waar we kwamen te zitten in het vliegtuig. Het uitkiezen van een stoel verliep echter niet zo makkelijk als je zou verwachten. Toen we namelijk op de website inlogde zagen we dat wij over 2 rijen verdeeld zaten. En er was niet eens meer een plekje vrij om naast elkaar te gaan zitten! We hebben nog even overwogen om extra te betalen om in de premium-comfort-class te kunnen zitten, maar dit was meer dan 200 dollar! Toen we de pagina van de stoelindeling opnieuw bekeken waren er gelukkig wel 2 stoelen naast elkaar vrij, dus die hebben we snel genomen.
20130821-225344.jpg
We zijn rond 6:30 vertrokken naar Schiphol, hebben de auto bij Macaw neergezet en hebben het busje van QuickParking naar Schiphol genomen. Toen we daar net goed en wel binnenstonden begon het hard te regenen, dus we waren blij dat we Nederland even achter ons gingen laten. Bij de douane hebben we de doe-het-zelf-scanner gebruikt voor de paspoorten en daarna zijn we via de Tax-Free-Shop (met 2 nieuwe luchtjes onder onze arm) naar de gate gelopen. Daar werden we voor het eerst door de Amerikaanse douane ondervraagt. Dat verliep heel soepel en al snel zaten we in het United Airlines vliegtuig naar Housten in de staat Texas.

Onderweg kregen we genoeg te eten en drinken, en hadden we ieder een eigen tv’tje om films op te kijken. Rogier heeft zich vermaakt met Iron Man 3, Olympus Has Fallen en The Croods. Angelica heeft zich o.a. vermaakt met The Croods en Beautiful Creatures. Met name The Croods en Olympus Has Fallen zijn aanraders!

Na ruim 10 uur vliegen zijn we geland op Housten, waar het direct 32 graden was! Gelukkig had het vliegveld overal een goede airco. Alleen als je een sigaret wil roken, moet naar buiten (geen rokershokken op Amerikaanse vliegvelden), en toen voelden we goed hoe warm 32 graden is.
20130821-225731.jpg
Na 1,5 uur op Housten zijn we doorgevlogen naar Los Angeles. Aan de tijden op de tickets te zien, was het maar een klein uurtje vliegen. Waar we echter even geen rekening mee gehouden hadden, was dat er nog 2 uur tijdsverschil tussen LA en Housten zit! De vlucht duurde dus bijna nog 3 uur. Dat viel wel een beetje tegen, aangezien Amerikanen dat als een binnenlandse vlucht beschouwen en dan moet je dus opeens betalen om een film te mogen kijken of wat te eten te krijgen.

Eenmaal aangekomen op LA hadden we snel onze koffers te pakken en ook al snel het busje naar Dollar Autoverhuur gevonden. Daar aangekomen zagen we dat wij niet de enige waren die onze auto op kwamen halen. We hebben uiteindelijk zeker 1,5 uur in de rij gestaan (gelukkig wel in de airco). Maar we hebben daar uiteindelijk wel een forse auto mee gekregen, groter dan we hadden besteld, namelijk een Nissan Xterra.

Na wat zoeken in de koffer hadden we de TomTom gevonden en een half uur later stonden we bij ons hotel; het Sheraton. Daar aagekomen bleek dat onze forse auto eigenlijk iets te fors was, want hij paste in de hoogte niet in de parkeergarage! Uiteindelijk daarom maar afgegeven bij de Valet parking van het hotel, die hem voor ruim 30 dollar per dag wel ergens kon parkeren.
20130821-225605.jpg
Hierna hebben we ingecheckt, een sandwich gekocht in de supermarkt van het hotel, deze snle opgegeten op onze kamer en toen ingestort op bed, want we kwamen erachter dst we al meer dan 24 uur op waren.
Morgen maar eens kijken hoe uitgerust we zijn en wat we gaan doen.

Los Angeles to San Francisco 2013

We hebben er een tijdje op moeten wachten, maar aanstaande maandag is het dan eindelijk zo ver! Tijd voor onze HONEYMOON!
Na een aantal bestemmingen bekeken te hebben, kwamen we er op uit dat de westkust van de USA toch wel onze voorkeur heeft. Na een paar reisgidsen doorgebladerd te hebben, komen we uit op de volgende route:
Los_Angeles_to_San_Francisco_2013

Dat zijn dus de volgende hoogtepunten:

  1. Los Angeles Airport
  2. Los Angeles
  3. San Diego – Seaworld
  4. Las Vegas
  5. Grand Canyon National Park
  6. Zion National Park
  7. Bryce Canyon National Park
  8. Moab
  9. Arches National Park
  10. Salt Lake City
  11. Grand Teton
  12. Jackson Hole
  13. Yellow Stone National Park
  14. Twin Falls
  15. Death Valley National Park
  16. Sequoia National Park
  17. Yosemite National Park
  18. San Francisco

In totaal komt het volgens de route-planner op zo’n 3545 miles uit, oftewel 5705 kilometer! Dat is bijna 7 keer op en neer van Dordrecht naar Parijs! Gelukkig hebben we ruim 3 weken de tijd om deze afstand af te leggen en de Amerikaanse autowegen zijn echt gemaakt om veel kilometers op te rijden. In meerdere plaatsen overnachten we ook nog eens 2 (of meer) nachten, dus dat rijden gaat echt helemaal goed komen.

We hebben vooraf al een aantal dingen geregeld:

Komend weekend gaan we nog de 1e verjaardag van ons neefje Hidde vieren en daarna gaan we de koffers inpakken. En dan maandag ochtend op naar Schiphol!

Terugvlucht naar Nederland

Vanmorgen was het dan zo ver, we moesten echt weer terug naar Nederland. 🙁
Om 7:15 moesten de koffers al voor de kamerdeur van het hotel staan, zodat die alvast met een bagagebusje naar het vliegveld gebracht konden worden. Daardoor zat iedereen dus ook al vrij vroeg aan het ontbijt. Daar werden nog even snel de laatste emailadressen uitgewisseld, voordat we rond 8:00 met de bus naar het vliegveld van Beijing gebracht werden.
Op het vliegveld aangekomen bleek dat de meeste mensen al online ingecheckt hadden en dat ik ook nog eens achteraan de rij van onze groep bij de incheckbalie stond. Samen met Angela, die vlak voor mij stond en ook nog niet ingecheckt had, besloten wij om dan maar gezamelijk in te checken en zo te kijken of we dan nog bij elkaar konden zitten. Tot onze grote verbasing lukte dit zonder enige moeite. We kregen zelfs nog een stoel aan het raam ook!
Op weg naar de gate kwamen we een tafelvoetbal-tafel tegen, waar ik samen met Jorge, Willem en een Franse zakenman nog best een tijdje fanatiek op heb staan spelen (terwijl ik het spelletje nog nooit serieus gespeeld had). Voor we het wisten moesten we al boarden en terwijl Angela en ik door de sleurf liepen, zagen we een bordje met een pijl linksaf voor business-class + rijen 1 tm 15 en rechtsaf voor alle volgende rijen. Toen wij op ons kaartje keken, bleken wij dus op rij 13 te zitten, vlak achter de business class! We hadden schijnbaar automatisch Economy Comfort stoelen gekregen, omdat de rest van de Economy-class al vol zat. Als laatste inchecken heeft dus toch zo zijn voordelen! (meer beenruimte en een rustiger deel van het vliegtuig, doordat er minder mensen in dezelfde ruimte zitten) 🙂
Toen het vliegtuig net opgestegen was, kregen we ook nog even een prachtig uitzicht op de Chinese muur:

De rest van de vlucht verliep daarna heel snel. Ik heb een tijdje gezellig met Angela zitten praten en daarna heb ik de film The Karate Kit gekeken. Best grappig dat in de openingscene een aantal locaties in Beijing gebruikt zijn, die ik nu dus allemaal zelf gezien heb!
De terugvlucht duurde alles bij elkaar zo’n 9,5 uur en het vliegtuig lande zelfs nog iets eerder dan gepland (rond 15:00) op Schiphol. Bij de bagage-band hebben we met z’n allen afscheid van elkaar genomen, waarna ik met de trein terug naar Den Haag ging. Eenmaal op het perron aangekomen, bleek dat de sneltrein die ik wilde hebben was geannuleerd (het zal weer eens niet zo zijn!?!), maar gelukkig kwam 5 minuten later al een stoptrein die dezelfde route reed. Uiteindelijk was ik dus rond 17:00 weer in Den Haag en kon ik even snel mijn kat Spooky ophalen bij Nathalie (bedankt voor het oppassen!), om daarna languit op de bank neer te ploffen en de jetlag en alle geweldige indrukken van de afgelopen 18 dagen rustig op mij in te laten werken.
Dit was een vakantie om nooit meer te vergeten!