Salt Lake City

Vandaag niet al te lang uitslapen want we hadden belangrijke zaken op ons programma van vandaag; Shoppen!!!
In het stukje van Salt Lake City waar wij zaten waren meerdere winkelcentra. Omdat Salt Lake City dé stad is van de Mormonen en wij de kerk en gebouwen die daar bij horen ook wel wilden zien, gekozen voor een winkelcentrum daar in de buurt. Toevallig bleek dit centrum spik splinter nieuw. Voorzien van fonteinen en watervallen een heel mooie plek.

Hier hebben we aardig wat uurtjes rondgestruind. Kleding in Amerika is over het algemeen goedkoper dan in Nederland (wel afhankelijk van waar je shopt natuurlijk, een Dior blijft Dior) Omdat het Laborday weekend was gaven een hoop winkels ook nog eens 40% korting op de gehele (!) collectie! We konden niet anders dan de halve American Eagle Outfitters leegkopen…. Ook voor baby’s en kleine kinderen hadden ze (weer) zulke gave dingen! De Baby GAP met de meest schattige en stoere vestjes en bloesjes bijvoorbeeld, of de Pottery Barn Kids met leuke ideetjes voor de kinderkamer en ge-wel-di-ge kinderboeken. Ik vind het wel confronterend om dit allemaal te zien en zou het liefst alles willen kopen! Dat is dan wellicht weer het positieve aan dit verhaal, ik hou wel geld “over”.
20130904-221905.jpg
Na flink geshopt te hebben ook nog even de weg overgestoken om te kijken bij Temple Square. Dit is een heel groot terrein met allerlei gebouwen die gebouwd zijn sinds de aankomst van de eerste groep Mormonen (die niet zo welkom waren in de rest van Amerika, wegens o.a. toegestane polygamie) in Salt Lake City. Wat wij vooral heel bizar vonden was hoe goed het terrein onderhouden werd en hoe groot en luxe de gebouwen waren. Achteraf niet gek wanneer je bedenkt dat elk lid van de gemeenschap een groot deel van zijn inkomsten af moet staan aan deze gemeenschap. Ook hier weer vele watervallen, fonteinen en vooal veel bloemen. Binnen was zelf een groot Jezus beeld nagebouwd volgens voorbeeld van een die ergens anders in de wereld staat. Er omheen een immens grote muurschildering van het heelal. Ook binnen; een tentoonstelling zoals je die ik het museum zou tegenkomen over de vondst van het boek van Mormon, oftewel hun bijbel. Wij vonden dit allemaal erg over de top en, ondanks dat daar geen pogingen toe gedaan werden, hadden wij het gevoel dat een van de “brothers of sisters” elk moment naar ons toe kon komen om ons te “bekeren”. Na een krap uurtje toch maar weer terug gelopen naar het centrum voor een hapje.
20130904-221844.jpg
We hadden gezien dat er in dit centrum een Cheesecake Factory zat waar je naast cheesecake (duh), ook heerlijk kunt eten. Er zaten alleen wel veel mensen buiten. Wij dachten dat zij zaten te wachten tot hun auto werd terug gebracht van de valet parking maar niets was minder waar….er was een wachttijd van ruim drie kwartier bij de Cheesecakefactory! Kreeg je een soort pieper mee die i.p.v. piept gaat flitsen wanneer je je mag melden voor een tafel! Dat vonden we toch echt wel té belachelijk! Dus, terug naar het motel, dan zouden we daar wel zien.

Bij het motel aangekomen eerst eens even de email etc. gecheckt. Het internet was in dit motel vrij belabberd, viel steeds uit en was traag. Uiteindelijk toch wat whatsappjes van Martijn ontvangen met het verzoek, als we toch aan het winkelen waren, een polo van het merk Hollister mee te nemen voor hem. Aangezien we net terug waren van het shoppen, het al 7 uur was en we geen Hollister waren tegen gekomen waren we eigenlijk niet meer van plan te gaan zoeken. Maar ja, we moesten toch nog eten dus we konden best even kijken of er bij het winkelcentrum naast het motel iets te vinden was. En jawel, daar zat een Hollister. Dus wij daar naartoe. Naast een polo voor Martijn ook weer het e.e.a. voor onszelf gekocht. Aldaar op de Amerikaanse wijze gegeten, op de foodcourt van het winkelcentrum bij de Panda Express, overigens zeer lekker gegeten voor zo’n $6,-! Ik dacht nog gezond te doen met een groene ice tea, maar helaas daar zaten 200(!) calorieën in!

Weer terug in het motel alle aankopen ontdaan van stickertjes en labeltjes en de koffer opnieuw ingepakt. Hierna gelijk gaan slapen want morgen hebben we weer een lange dag voor de boeg. Vandaag heb ik genoten! Heerlijk om weer eens te winkelen en dan ook nog eens met zoveel korting!!!

Gereden: 30 kilometer.
Geslapen bij: Howard Johnson Express Inn
Gegeten bij: tussen de middag een heerlijk broodje bij weet-ik-niet-meer… ‘s avonds bij de Panda Express
Uitgegeven $: teveel! (alhoewel het nog meeviel als je zag wat we hadden voor dat geld)

Arches NP

Na een goede nachtrust liepen we rond 8:00 naar de receptie van ons motel om te ontbijten. Dit hadden blijkbaar meer mensen bedacht, want elk stoeltje was bezet en er stond een flinke rij voor de bagels en het broodrooster. Aangezien we wel honger hadden, zijn we netjes achter aan de rij aangesloten. We hebben ons ontbijt echter wel meegenomen naar de kamer, zodat we het rustig zittend op konden eten.

Rond 9:00 zaten wij in de auto om binnen een paar minuten aan te komen bij de ingang van Arches National Park. Een stijle weg omhoog, slingerend langs een bergwand bracht ons vanaf de ingang naar een vlakte met nog meer bergwanden. In de buurt van de meeste bergwanden was hier echter iets bijzonders gebeurd, wind en water hebben stukken van de rotswand zo uitgeslepen dat er half ronde bogen van steen over zijn gebleven. In dit park staan er zeker een stuk of 10, waarvan de bekendste de Delicate Arc heet. Deze arch is het enige stuk van een rots wat nog overeind staat, waardoor deze arch helemaal los staat.
20130904-090437.jpg
In totaal hebben we zo’n 80 kilometer in dit park rondgereden; iets meer dan wij verwacht hadden en dat kostte dus ook iets meer tijd dan wij verwacht hadden. Hierdoor vertrokken wij pas rond 12:00 uit het park. We hebben even snel een broodje gegeten bij de Subway en zijn daarna begonnen aan onze rit naar Salt Lake City. Dit bleek een mooie rit van zo’n 4 uur te zijn langs een kolenmijn in Utah. Ook Salt Lake City bleek een leuke stad te zijn. Veel groter dan wij hadden verwacht, maar wel met de sfeer en de ruimte van een kleiner plaatsje.
20130904-090502.jpg
Op basis van een tip uit een reisgids van Angelica zijn wij die avond gaan eten bij The Old Spaghetti Factory. Dit blijkt een kleine keten te zijn in Amerika, met zo’n 20 restaurants door heel Amerika (beetje vergelijkbaar met de beren-restauranten bij ons). Op het menu stonden allemaal vers gemaakte pasta gerechten en ook de toetjes smaakten erg goed. Het interieur bleek in alle restauranten ongeveer hetzelfde terugkerende thema te bevatten, namelijk een tram-wagon in het midden van de zaak! In deze wagon stonden tafeltjes en daar omheen ook. Wij hadden een tafeltje midden in de wagon, waardoor we midden in het hele restaurant zaten en leuke om ons heen konden kijken. Echt een aanrader dit restaurant, we hebben er heerlijk gegeten en waren niet eens veel geld kwijt: net $35 (zo’n 29 euro).

Morgen gaan we even verder rondkijken in deze stad, want daar hebben wij nu de tijd voor omdat we noodgedwongen Yellowstone over moeten slaan (vanwege gebrek aan een slaapplaats daar). Maar van wat wij tot nu toe gezien hebben van Salt Lake City, is dat zeker geen straf!

Gereden: 420 kilometer
Gegeten bij: The Old Spaghetti Factory
Geslapen in: Howard Johnson Express Inn in Salt Lake City

Bryce NP

Omdat we vandaag echt vlak voor de ingang van Bryce National Park sliepen, konden we een beetje uitslapen. Rond 10:30 stonden we bij de receptie om uit te checken en aan de parkeerplaats te zien, waren we echt een van de laatsten. Je zou verwachten dat we dit in Bryce dan zouden merken, maar dat viel gelukkig enorm mee.

Al voor de ingang kwamen we borden tegen dat de parkeerplaatsen in het park vol zouden zijn en dat je beter de afgelegen parkeerplaats kunt nemen en dan met de bus het park in kunt rijden. Ditzelfde hadden we ook bij Zion al gezien, wat toen niet bleek te kloppen, dus ook hier hebben we deze borden genegeerd. In het park zijn we direct doorgereden naar het verste punt van het park: Rainbow point. Dit ligt zo’n 20 kilometer van de hoofdingang en is gelijk ook het hoogste punt van het park op 9115 feet oftewel 2778 meter! De route gaat over een kronkelende weg, waarbij je goed merkt dat de automaat van de auto flink moet terugschakelen om vaart te houden op de stijle stukken. Het uitzicht wat je dan uiteindelijk krijgt over de hele rand van het park is prachtig!
20130831-164314.jpg
Op de weg terug zijn we gestopt bij de andere view-points. Drie daarvan waren erg indrukwekkend. De eerste was eigenlijk geen officeel view-point, maar een vertrekpunt voor een wandelroute. Hier vandaan hadden we echter wel een goed uitzicht op een stuk van het park dat een paar jaar geleden was afgebrand. Alle bomen stonden nog overeind, maar waren stuk voor stuk zwart geblakerd. Bij sommige begon de zwarte bast los te laten en kwam een nieuwe blanke bast langzaam weer te voorschijn. Een erg bijzonder gezicht: een groene grond met allemaal zwarte bomen zonder bladeren.
20130831-164348.jpg
Het tweede mooie view-point was de Natural Bridge. Dit is een rotsformatie, waarbij door erosie een gat door een rots is ontstaan. Het ziet er hierdoor uit alsof er een brug van steen is gebouwd. Erg mooi als je bedenkt dat hier dus geen mens aan te pas is gekomen, maar dat wind/water dit zelf gemaakt hebben.
20130831-164327.jpg
Het laatste view-point dat indrukwekkend is in dit park is de Sunset Point. Dit is hetzelfde punt als waar wij gisteren al zijn gestopt en is onderdeel van de Bryce Amphitheater Region. Dit is een lang wandelpad dat in een halve cirkel om de mooiste rotsformaties van het park heen loopt. Angelica heeft gisteren al goed beschreven hoe dat eruit ziet, dus ik kan dat alleen nog maar aanvullen met een mooie foto.

Toen we dit laatste punt nogmaals hadden bekeken was het ondertussen 13:00 geweest en was het dus tijd om richting ons volgende motel te gaan rijden. Net buiten het park zijn we nog even gestopt bij restaurant Bryce Canyon Pines om (samen met een flink deel van de gewapende Highway Patrol officieren) te lunchen. Met goed gevulde buiken vertrokken we richting Moab, zo’n 430 kilometer verder op en dus zo’n 4 uur rijden. Rond 18:30 kwamen we aan in Moab en hebben we direct iets gegeten bij de Denny’s die recht voor de deur zat. Hier heb ik de lekkerste hamburger tot nu toe gegeten (met bacon, kaas en ei) en als toetje een heerlijke brownie. Een goede bodem voor een goede nachtrust in dit mooie Super 8 motel.

Gegeten: Denny’s en Bryce Canyon Pines
Gereden: 478 kilometer
Geslapen: Super 8 in Moab

Zion NP

Vandaag stond Zion NP op het programma. Vanuit ons motel in Hurricane zo’n uurtje rijden. Ondanks dat Zion ook een canyon is, is het totaal niet te vergelijken met de Grand Canyon. In goede zin! Wat een ontzettend mooi park is dit. De stenen zijn ook dieprood, net als in de Grand Canyon, maar hebben witte toppen. Omdat iemand met het Mormoonse geloof dit park heeft “ontdekt” zijn alle punten benoemd naar bekende dingen uit de mormoonse bijbel. Zo zijn er drie grote bergtoppen naast elkaar; Abraham, Isaac en Jacob ook wel: The court of the patriarchs. Je kunt het park alleen in met een shuttlebus die je op alle view points afzet. Wij zijn gelijk doorgegaan naar de laatste de Temple of Sinawave. Vanaf de busstop loopt er een hiking (jawel!) trail door dit deel van het park. Je loopt tussen de canyon in langs een snelstromend riviertje, langs het moeras, stukken bos etc. We hebben hier ontzettend veel wilde dieren gezien die je bij ons niet zo gemakkelijk tegenkomt. Wederom veel ‘rocksquirrels’ oftewel eekhoorntjes. Ook hier weer zodanig gewend aan mensen dat ze naar je toekomen om te bedelen voor eten. Erg jammer om te zien dat, ondanks alle waarschuwingen, mensen de beestjes toch eten geven. Wij hebben er wel eentje kunnen filmen die zijn verborgen voorraad nootjes aan het opgraven was en lekker allemaal in zijn bekje propte om ergens anders te verstoppen. Een ontzettend leuk gezicht. In het hele park liepen veel herten. We hebben zelfs een hert met twee jongen voorbij zien lopen (op de parkeerplaats van de auto nota bene!). Ook hebben we een kolibrie gezien, bighorns (grote geiten met nog grotere hoorns) en natuurlijk nog meer eekhoorntjes! Het stikt ervan in deze parken. Maar het blijft leuk om naar te kijken. Aan het einde van dit pad, zo’n 2 mile verderop, kwam je uiteindelijk uit bij het riviertje. Om verder te kunnen moest je door het water heen naar de overkant om bij de ‘Narrows’ te komen. Een heel smal stukje tussen twee bergen in. Aangezien er een verhoogde kans was op flash floods vonden we dit niet zo’n goed idee en zijn we weer terug gelopen. Over dit stuk hebben we al zeker een uur gelopen. Er was zoveel te zien! Nadeel was wel dat het vandaag erg heet was waardoor we niet zoveel enrgie hadden. Nadat we met de shuttlebus teruggereden waren naar halverwege het park hebben we daar even geluncht. Tijdens de lunch aan tafel gezeten met een ouder Amerikaans echtpaar, erg leuk! Ze kenden Nederland vooral van het verhaal van het jongetje dat zijn duim in de dijk stak om te voorkomen dat hij door zou breken, ha ha. Echt wel een tijdje leuk met deze mensen gesproken.
20130831-163902.jpg
Na de lunch moesten we beslissen of we nog verder wilden kijken. Alle bezienswaardigheden kon je alleen bereiken via hikingtrails net als de vorige gemiddeld zo’n 2 miles lang. Gezien de hitte en het feit dat we weer verder moesten rijden besloten om de rest vanuit de bus te bekijken en lekker naar de auto te gaan.

Bij de auto aangekomen natuurlijk weer wat dieren op de foto gezet. Terwijl we hier mee bezig waren ook nog een Nederlands stel van onze leeftijd tegen gekomen. Zo lekker om even gewoon Nederlands tegen anderen te praten. Ondanks dat we allebei goed Engels kunnen verstaan en lezen valt de uitspraak wat tegen. Het is toch nog best lastig om jezelf goed verstaanbaar te maken. Met dit stel hebben we ieders reis tot nu toe doorgenomen en wat tips uitgewisseld.
20130831-163918.jpg
Om Zion uit te komen kon je wel een stuk door het park heen rijden met de auto, de ‘scenic route’. Nou, dat was ABSOLUUT de moeite waard. Ondertussen begon het namelijk te regenen waardoor wij mooie watervallen hebben gezien maar ook het kleine riviertje wat uitgroeide tot een kolkende rivier. Onderweg de mooiste delen van de canyon kunnen bekijken en zelfs de bighoorns gezien (waar ik eerder over schreef) die niet zo makkelijk te vinden zijn maar nu gewoon de weg overstaken om weer een nieuwe rots te beklimmen met zijn allen. Ook leuk, in het gezeldschap van een Amerikaan onder de achterklep van onze auto vandaan foto’s staan maken i.v.m. de regen!
20130831-163931.jpg
Na Zion zijn we doorgereden naar Bryce NP. Hier zouden we pas morgen naartoe gaan maar aangezien we redelijk op tijd aankwamen en het bijna zonsondergang was besloten gelijk maar even te gaan kijken bij ‘sunsetpoint’. Bryce is ook weer een heel ander park. De rotsformaties bestaan hier uit kalksteen. Door erosie van bevriezend en dooiend water (uitzetten/krimpen) en regen krijgen de rotsen hun unieke vorm, hier Hoodoos genoemd. Het zijn allemaal geschakelde pilaren met spitse toppen. Voornamelijk is de rode kleur zoals de andere parken. Ze staan allemaal dicht op elkaar en geeft zeker met zonsondergang (of opkomst) een schitterend beeld. De kleuren zijn dan zo intens! Na hier wat foto’s gemaakt te hebben zijn we doorgereden naar het Bryce View Lodge, ons motel voor vannacht in Bryce Canyon City. Lekker dichtbij het park, ook wel makkelijk voor morgen.

Bij dit motel was ook een oud cowboy stadje nagebouwd met winkeltjes erin waar je souvenirs of een ijsje kon kopen. Ook gingen hier vandaan de tochten te paard door de canyon. Aan de overkant van de weg bij Ruby’s Inn hebben we gegeten. Bij binnenkomst stond er een lange rij te wachten op een tafeltje, bijna zijn we weggegaan. Achteraf heel blij dat we dat niet gedaan hebben. Je kon hier á la carte eten of kiezen voor het buffet. Wij namen de laatste optie en hebben echt heerlijk gegeten van ‘echt’ Amerikaans als stirfry, potroast, mashed potatoes etc. Vooral de toetjes (allemaal heerlijke taarten) waren geweldig. Helaas zijn wij wel slechte buffet eters want na een bordje zitten we al vol. Ondanks dat zeer de moeite waard.

Na deze indrukwekkende dag terug naar het motel om motels voor de volgende dagen uit te zoeken. Ondanks alle branden die er zijn in Yellowstone is dit park gewoon toegankelijk. Alle branden worden gecontroleerd en vormen geen gevaar voor publiek. Waar wij alleen geen rekening mee gehouden hadden was Laborday op 2 sept. Toch wel een grote dag hier in Amerika en zeker het weekend daarvoor is het druk. In Yellowstone was er daarom al geen kamer meer te vinden. Het dichtsbijzijnde plaatsje bleek nog ruim 2 uur rijden van het park te zijn. Aangezien we hier drie dagen wilden blijven betekende dat ook dat we meerdere keren die 2 uur op en neer moesten rijden en daarbij ruim $300,- voor het motel moesten betalen. Uiteindelijk hebben we dus besloten Yellowstone toch maar over te slaan en eerder richting Death Valley, Seqouia NP en Yosemite te gaan rijden. Wel jammer want Yellowstone heeft de grootste diversiteit aan dieren zoals beren. Misschien een volgende keer?

Tip van de dag: Neem waterschoenen mee naar Zion om in de rivier te kunnen lopen.
Geslapen: Bryce View Lodge
Gegeten: Ruby’s Inn
Gereden afstand: 171 km

Grand Canyon herkansing

Vanochtend (of moet ik vannacht zeggen?!) ging de wekker om 4:00. Ons plan om de zonsopkomst in de Grand Canyon te bekijken viel al in de duigen voordat we het motel wilden verlaten, want om 4:30 begon het keihard te regenen en onweren. We zijn daarom snel maar weer in bed gedoken en hebben de wekker op 9:00 gezet.

Om 10:00 zaten we daarom in de auto, wederom richting de Grand Canyon. Het was gelukkig gestopt met regenen en onweren. Dus de rit vanuit Williams verliep vlot. Bij de Canyon aangekomen, zijn we direct naar het eerste uitzichtpunt gereden om te kijken of we vandaag wel een beetje zicht hadden. Tot onze grote opluchting konden we deze keer wel de bodem van de Canyon zien! Er hingen nog wel wat wolken in de Canyon, maar deze keer geen regen en een redelijk goed uitzicht. Ons plan om direct door te rijden naar Hurricane (een plaatsje in de buurt van Zion National Park) ging daarom even in de ijskast, eerst de Grand Canyon eens goed bekijken.
20130828-002935.jpg
In totaal heeft de Grand Canyon 7 parkeerplaatsen waar je met de auto kunt stoppen en van waaruit je met een korte wandeling een prachtig uitzicht hebt over de Canyon. Wij zijn bij alle 7 gestopt en zijn bij één punt zelfs een klein stukje in de Canyon afgedaald. De uitzichten waren echt prachtig! Alleen tijdens de afdaling kwamen we op een gegeven moment in een wolk terecht die tegen de wand van de Canyon aan hing, waardoor we niets meer van de Canyon zagen. Dat was in werkelijk 5 seconden gebeurd, we draaiden ons om om omhoog te lopen, draaide weer terug om nog een keer te kijken naar de canyon en konden er al niets meer van zien. Het wandelpad was gelukkig nog wel goed zichtbaar, dus zijn we maar weer terug omhoog gegaan.
20130828-002955.jpg
Toen we terugliepen van het laatste uitzicht naar de auto, zagen we een heel donkere wolk aankomen. In de verte hoorden we ook al gerommel van onweer. We waren dus precies op tijd klaar! Tijdens onze rit uit het NP zijn we nog langs wat grote herten gekomen. Toevallig waren er twee aan het grazen langs de weg waardoor we ze mooi hebben kunnen filmen.
Vanuit de Grand Canyon zijn we direct doorgereden naar Hurricane, een klein plaatsje vlak bij Zion. Op weg daar naartoe konden we aan de oostkant van de Grand Canyon nog even stoppen bij een “scenic view”, vanwaar je mooi zicht had op de Colorade River (die door de Grand Canyon loopt). Doordat een stuk van onze route was afgesloten wegens wegwerkzaamheden moesten we ook nog een de “scenic route” nemen langs de noordkant van de Grand Canyon. Hier hebben we echt prachtige vergezichten gehad en super steile gekleurde rotswanden gezien. Echt de moeite waard!
20130828-002916.jpg
De rit vanaf de Grand Canyon duurde alles bij elkaar zo’n 4,5 uur, tel daar nog een uur tijdsverschil bij op voor Utah, plus een paar pauzes om even te tanken, wat te drinken en eten, en je snapt waarom wij pas na 20:30 in Hurricane aan zijn gekomen. Daarom hebben we even snel wat gegeten bij de Taco Bell en daarna lekker op tijd naar bed. Want we willen morgen wel kunnen genieten van Zion!

Gegeten bij: Taco Bell
Geslapen bij: Super 8 in Hurricane
Gereden: 500 km.

Grand Canyon

Vanmorgen bijtijds opgestaan voor de rit van ruim een uur naar de Grand Canyon. Bij de Canyon is een bezoekerscentrum waar je kan eten (zoals wij bij de Mexicaan voor een ontbijt van ei en bacon/ham), er zitten wat motels en het National Geographic bezoekerscentrum.
Na ons ontbijt bij de laatste begonnen. Voor onze bruiloft hebben wij van iedereen een film pakket gekregen met een filmtip. Een van die tips kwam van Tim (een collega van Rogier). De tip was om de film in het bezoekerscentrum te bekijken. Deze film is in IMAX formaat en laat de geschiedenis van de Grand Canyon zien. Heel mooi in beeld gebracht. De beelden vanuit een helikopter waren zo echt dat ik er een beetje misselijk van werd haha! (reden genoeg voor mij, met mijn lichte hoogtevrees, om geen helikoptervlucht te boeken…) Hierna nog even rondgekeken in de souvenierswinkel ernaast. Je kan hier hele mooie boeken kopen over de Grand Canyon voor een redelijke prijs. Waar je bij ons voor zo’n boek al snel €30,- zou betalen kost het hier zo’n $20,- (omgerekend €15,-!) De verleiding was groot maar na onszelf de vraag gesteld te hebben of we er na deze reis ooit nog in zullen lezen, besloten niets te kopen.
20130828-002631.jpg
Door naar de Canyon. Overal zijn er ‘view points’ vanwaar je over en in de Canyon kunt kijken. Bij de eerste hadden we redelijk zicht al was het wel erg bewolkt. Hierdoor kwam de rode kleur van het gesteente niet goed tot zijn recht, wat we wel een beetje jammer vonden. Toch een hoop foto’s gemaakt. Ook van alle eekhoorntjes die hier leven. Wat grijzer van kleur en groter dan die bij ons maar wat zij ze leuk! Ze hebben feilloos in de gaten dat waar mensen zijn er ook eten zal zijn dus ze zijn absoluut niet bang om dichter bij te komen. We hadden er zelfs bijna eentje als verstekeling meegenomen omdat deze nog net niet in Rogier zijn tas, die op de grond stond, was gekropen.
In de tussentijd nam de bewolking in zeer snel tempo toe. Dat was echt onvoorstelbaar. Binnen 5 minuten was er van de canyon niets meer te zien behalve een dikke witte mist! Daarbij begon het ook nog zachtjes te druppelen.
20130828-002601.jpg
Aangezien de eigenaresse van ons motel ons een leuke route had meegegeven toch besloten deze route uit te rijden. De eerste paar viewing points hebben we nog bekeken, althans de mist gezien, maar al snel begon het heel hard te regenen (zeg: wolkbreuk incl. onweer) waarna we besloten de route af te rijden naar Flagstaff waar we ook wat boodschappen zouden kunnen doen. Wat een noodweer hebben wij onderweg gehad zeg! Je zag geen hand voor ogen.

Uiteindelijk aangekomen in Flagstaaf eerst wat boodschapjes gedaan. Omdat we nog moesten eten en ik toch wel heel benieuwd was naar de American Pancakes van Ihop besloten daarheen te gaan. Ik nam de gewone pancakes met boter en maplesirup en Rogier de chocolate chip pancakes. Wat heb ik een spijt gehad. Een droge hap met weinig smaak…daar ga ik in ieder geval niet meer heen. Alhoewel die van Rogier best aardig waren.

In Flagstaff zit ook een groot winkelcentrum dus daar ook nog even gekeken. Uiteindelijk waren we rond 8 uur terug in het motel. Morgen maar weer proberen om naar de Canyon te gaan. Het weerbericht geeft op dat het ‘s ochtends vroeg droog is. De zonsopkomst schijnt heel mooi te zijn…

Geslapen: El Rancho motel
Gereden: 314 km
Gegeten bij: een mexicaan (waarvan we de naam snel vergeten zijn) en de Ihop

Hoover dam en Williams

Vanmorgen was het dan toch echt tijd om alle pracht en praal van Las Vegas te verruilen voor de natuur van de Grand Canyon. Omdat de Grand Canyon een flink stuk rijden is, hebben we een hotel uitgezocht dat op de route ligt en nog maar een uurtje van de Grand Canyon ligt, in het plaatsje Williams. Maar voordat we daar aankomen, maken we eerst nog een tussenstop bij de oudste en bekenste dam van Amerika: Hoover dam.
20130825-233443.jpg
De Hoover dam ligt niet ver van Las Vegas, dus binnen een goed half uur rijden en een ontbijt bij de Subway, kwamen we al snel aan bij de controlepost. De Amerikanen zijn nog steeds bang voor aanslagen, dus ook bij zo’n gigantisch stuwmeer staat permanent een security-check. Meer dan een vriendelijke ‘hello’ was niet nodig om ons door te laten rijden naar de parkeerplaatsen. Hier konden we nog kiezen voor een betaalde plaats dicht bij de dam, of een gratis plaats iets verder weg. Aangezien het uitzicht mooier is als je er iets verder vanaf staat zijn we voor de gratis plaats gegaan. Toen we echter naar de dam aan het lopen waren, begonnen we nattigheid te voelen (letterlijk). Tegen de tijd dat we bij de dam zelf aangekomen waren, regende het flink grote druppels. Daarbij waaide het ook nog eens flink, waardoor druppels zelfs langs de damwand omhoog waaide! Na even geschuild te hebben, werd het gelukkig weer snel droog. We zijn na een paar foto’s teruggelopen naar de auto en doorgereden naar de memorial-bridge. Dit is een grote brug die over hetzelfde ravijn loopt als waar de dam in is gebouwd en over deze brug rijdt al het doorgaande verkeer. Maar naast de snelweg is er ook ruimte gemaakt voor een voetgangerspad waar vandaan je prachtig uitzicht hebt op de Hoover dam. Na nog een paar foto’s zijn we weer in de auto gestapt om in een keer door te rijden naar Williams.

Williams is een klein dorpje waar de historische Route 66 doorheen loopt. Het hele centrum van het dorpje staat dan ook in het teken daarvan. Ons motel is echt heel oud. Volgens de eigenaresse uit de jaren ’60. Nou, dat was te zien! Ondanks dat hebben we wel een heel vriendelijke eigenaresse, goede televisie en prima (snel werkend) internet. Op aanraden van ons motel (waar we eerst ingecheckt hebben), zijn we gaan eten bij het Cruisers Cafe 66. Hier hebben we beide een lekkere hamburger gegeten om daarna snel door te lopen naar de ‘shout-out’ die midden op straat werd gedaan door een paar cowboys. Natuurlijk was dit bedoeld om toeristen te trekken, maar stiekem vonden wij de show en het verhaal wel erg grappig.
20130825-233505.jpg
Na nog wat rondgekeken te hebben in een paar souvenierwinkeltjes, zijn we teruggereden naar ons hotel om even lekker languit op het bed ons reisverslag bij te werken en op tijd naar bed te gaan, zodat we morgen fit naar de Grand Canyon kunnen.

Geslapen: El Rancho Motel in Williams
Gegeten: Cruisers Cafe 66
Gereden: 363 km

Las Vegas part 2

Na onze nachtelijke avonturen op de strip gisteravond, vanmorgen eerst eens heerlijk uitgeslapen. Alleen al voor het heerlijke bed kan ik het hotel aanraden! Aangezien “het leven” in Las Vegas pas op gang komt tegen de avond, hebben wij lekker rustig aangedaan.
Om een uur of drie zijn we maar eens naar beneden gegaan om wat te eten. Een gewoon ontbijt is lastig in Amerika, zo ook hier. Daarom, en gezien de tijd, hebben we maar gekozen voor een omelet voor Rogier en een ‘broodje’ voor mij. Uiteraard met een normal size cola, wat voor ons Hollanders zoiets is als een extra extra large. Het duurde ongeveer drie kwartier voor we het eten eindelijk hadden (ik bedoel, kom op! Zo moeilijk is een omelet niet toch?) om na een kwartier af te rekenen en weer de strip op te kunnen.

De strip bij daglicht is wel even wat anders. Sowieso rustiger dan ‘s avonds waardoor je beter door kunt lopen maar het is ook minder sfeervol. Alle neon verlichting steekt natuurlijk niet zo lekker af als in het donker. In de hotels/casino’s hangt echter wel het zelfde sfeertje, gokken doen ze hier ook en masse overdag.
20130825-231011.jpg
Het was duidelijk dat we veel meer energie hadden dan gisteren. Het lopen ging een stuk makkelijker. Daarbij ontdekte we dat er een gratis monorail ging tussen ons hotel en die van The Mirage, het hotel naast ons. Scheelde toch al snel zo’n 10 minuten lopen. Dit hotel is, naast zijn vulkaan show, bekend van de tuin met dolfijnen en siberische tijgers. We vonden alleen de toegang van zo’n $20,- pp te veel voor dit kleine dierentuintje. Daarbij waren we net in Sea World geweest, en hadden dus al even genoeg dolfijnen gezien.

Op naar het volgende hotel. We hadden van te voren een lijstje gemaakt welke we absoluut wilden zien. De strip, en alle casino’s, zijn zo groot dat je het gewoon niet redt om in een dag alles te zien. We hebben de volgende hotels gehad; uiteraard The Mirage, The Bellagio, Ceasers Palace met zijn Forum Shops, MGM Grand en Paris. Lijkt niet zoveel maar we hebben uitgerekend dat we er in totaal, incl. shows, zo’n 6 uur over gedaan hebben, zonder pauze. Sommige casino’s zijn zo groot dat je de uitgang niet eens kan vinden!

In de Forum Shoppes (een heel groot winkelcentrum met merken als DKNY, Jimmy Choo, Cartier etc.) hebben ze ronde roltrappen, heel bijzonder. Ook zijn er bewegende beelden en een aquarium. We hebben hier genoten van een proeverij van chocolade incl. mini BBQ om marshmallows boven te roosteren. Moet je niet doen zoals Rogier, die stak ze in brand! Ik had bijna een paar ontzettend leuke Ugg moccasins gekocht van $120,-, een stuk goedkoper dan in Nederland maar ik heb mezelf toch in kunnen houden. Ook nog wat leuke jurkjes gepast, en niet gekocht. Wat wel opvallend is, zowel in restaurants als in winkels stelt het personeel zich aan je voor en is er ook een vast persoon die je helpt. In de kleding winkel vond ik het wel vreemd om door de verkoopster met mijn voornaam aangesproken te worden wanneer ze me vroeg of het naar wens was. Ik geloof dat ik het anonieme “mevrouw” toch prettiger vind.

Bij het Bellagio hebben we genoten van de voorstelling met de fonteinen. Dit is wat mij (ons) betreft een absolute must see! Wat is dat mooi zeg. Echt kippenvel. Ieder kwartier is er weer een show. Elke show is weer anders, maar steeds gaan de fonteinen op de maat van de muziek op en neer. Wij hebben twee shows gezien maar het liefst had ik ze allemaal bekeken. Ik heb ze gefilmd maar kreeg alleen het middenstuk op film. De werkelijke show is zeker drie keer zo breed als het schermpje van mijn camera!
20130825-231034.jpg
Onderweg hadden wij al meerdere mensen gezien die met super grote Margeritha’s rondliepen. Ik vond dat wij die ook wel even konden proberen. Voor $20,- kreeg je een soort beker van anderhalve liter! Eigenlijk was het niets meer dan een grote slush puppy in ons geval met kersen smaak en wodka. Dronken wordt je er in ieder geval niet van. Je doet er wel lekker lang mee, dat is dan weer een meevaller.

Bij de MGM Grand bleek er een monorail te rijden die zo’n beetje alle hotels aandoet. Voor $12,- kun je een dagkaart kopen. Helaas kwamen wij hier te laat achter want het is zeker wel een aanrader als je wel alles wil zien maar geen zere voeten wil krijgen van het slenteren tussen al het publiek.

Als laatste hebben we de show van the Mirage gezien. Voor dit hotel zijn allemaal watervallen aangelegd, met alle palmbomen doet het denken aan een fatamorgana, wat natuurlijk ook de vertaling is van de naam van dit hotel. Een van deze watervallen is een vulkaan welke ieder uur uitbarst. Ook heel mooi!
20130825-231055.jpg
Onderweg zie je naast dit moois ook nog de mooiste auto’s voorbij komen, van mijn favoriet de Camaro tot die van Rogier, een carbon black Lamborghini. En natuurlijk ook veel zeer schaars geklede vrouwen in bunny of showgirl kostuum. Daar stak ik toch een beetje gewoontjes bij af in mijn Steps jurkje met Birkenstocks!

Na al het lopen en onze ogen, weer, te hebben uitgekeken kwamen we om twaalf uur weer terug in ons hotel. Omdat we ook morgen weer een vol programma hebben met een lange auto rit zijn we maar gelijk naar bed gegaan.

Ergens jammer dat we maar twee avonden in Las Vegas hadden. Het is echt zo’n gave stad! Over de top natuurlijk maar alles wel even mooi! Ik had graag de Venetian nog een keer gezien maar hier waren we ‘s avonds echt te moe voor. Wat ons betreft was dit wel het allermooiste hotel.
Ik merk ook dat dit stukje schrijven best lastig is. We hebben zoveel gezien, zoveel indrukken opgedaan en zo genoten. Dat is niet op papier uit te drukken. Natuurlijk hebben we veel foto’s gemaakt en veel gefilmd maar eigenlijk moet je dit gewoon met eigen ogen gezien hebben. Voor onze trip was Las Vegas een van de plekke die mij het minste trok. Hier moet ik op terug komen, misschien is Las Vegas wel het gaafste wat we gezien hebben deze vakantie, vooral omdat het allemaal zo groots is.

Geslapen: Treasure Island (daar bekend als TI)
Gegeten: The Coffeeshop (ja, echt)
Gereden km: 0 ( tenzij je de monorail meerekend, dan zo’n 2 km)

USS Midway en Las Vegas

Aangezien de ontbijtruimte tot 9:00 open was, zijn we redelijk op tijd ons bed uit gekomen. Na wederom een goed ontbijt hebben we uitgecheckt en alles weer in de auto geladen. We gaan vandaag voor het eerst een wat langere rit maken, zo’n 450 kilometer naar Las Vegas. Volgens de TomTom doen we hier zo’n 4,5 uur over, dus dan komen we zelfs te vroeg aan bij ons hotel (we mogen pas vanaf 16:00 inchecken, terwijl we al om 10:00 vertrekken). We hebben dus nog wat tijd over.
20130825-212401.jpg
Van Antoon (collega van me) had ik gehoord dat het USS Midway museum een aanrader was in San Diego, en aangezien dit toch op de route naar het noorden lag, hebben we besloten hier ‘even’ te stoppen. USS staat voor United States Ship, en in dit geval gaat het om een vliegdekschip wat uit ‘active duty’ is gehaald en omgebouwd is tot museum. Er is een hele route uitgezet door het schip en overal krijg je extra informatie via de headset die je meekrijgt. Echt heel gaaf om zo’n schip van binnen te zien! Wat een enorme berg ruimte hebben ze in de hangaar; er passen 40 vliegtuigen in! En wat kun je verdwalen in alle ruimtes eronder, er zijn meerdere kantines (gescheiden voor het normale personeel en de officieren), 2 operatie kamers, een tandarts, een kapper, een enorme keuken en natuurlijk ook een gigantische machinekamer. Op dit vliegdekschip werkten 4500 man: van piloot tot kok, van schipper tot kleermaker. Bovenop het dek stonden ook exemplaren van alle vliegtuigen die ooit op dat schip geland/opgestegen zijn. Erg knap als je bedenkt dat zo’n groot vliegtuig op zo’n relatief korte landingsbaan kan landen en opstijgen! Kortom, we hebbben onze ogen uitgekeken, voor het mooie alleen iets te lang, want we vertrokken pas na 13:00 richting Las Vegas.

Het eerste stuk van de route ging nog door de omgeving van San Diego en LA en was nog redelijk druk. Ook werd er relatief veel aan de weg gewerkt, waardoor we er toch wel wat langer over deden dan de TomTom had aangegeven. Maar eenmaal LA voorbij werd de weg een stuk rustiger en kwamen de uitgestrekte berglandschappen in zicht. Hier durfde Angelica het ook aan om achter het stuur te gaan zitten, zodat ik ook even lekker van de omgeving kon genieten.

Rond 20:00 kwam uiteindelijk Las Vegas in zicht. Aangezien het ondertussen al donker was geworden, vielen alle neon-lichten en reclameborden natuurlijk extra op. Angelica keek haar ogen uit en kon er maar niet over uit dat alle hotels zó groot waren. Ik was hier een aantal jaren geleden al eens eerder geweest, maar ook op mij maakte het weer een enorme indruk.

Ons hotel hadden we snel gevonden. Hiervoor hoefden we niet eens over de drukke Strip te rijden, want er blijken gewoon snelwegen met nette afritten parallel aan de Strip te lopen. In de enorme garage van het hotel hadden ze de eerste etage speciaal gereserveerd voor ‘oversized vehicles’ en aangezien deze garage verderop lager was dan die in LA, vonden wij dat wij hier wel mochten parkeren. We hebben meteen alle koffers uit de auto gehaald en zijn toen op zoek gegaan naar de incheckbalie. Dit was nog wel even een speurtocht, want je moet natuurlijk (?!?) eerst door het casino-gedeelte voordat je bij de incheckbalie aankomt. Hier kregen we netjes onze sleutel voor een kamer op de 18e etage. En dan zaten we pas halverwege het gebouw! De kamer zag er erg netjes en ruim uit, en we bleken zelfs ook uitzicht op de Strip te hebben. Geen verkeerde keuze dit hotel!
20130825-212517.jpg
Aangezien het nog ‘vroeg’ was voor Las Vegas begrippen (21:00), besloten we nog even buiten te gaan kijken. Bij de hoofdingang van ons hotel aangekomen, bleek dat we precies op tijd waren voor de show van ons eigen hotel. Er was zelfs een kleine tribune gereserveerd voor hotelgasten, waardoor we extra goed zicht hadden op de show. The show heet ‘Sirens of TI’ en gaat over een schip vol met schaars geklede dames, sirenes, die met hun looks en zang andere schepen in de val lokken. Op een gegeven moment komt er van de andere kant van het hotel een tweede schip aangevaren en ontstaat een vuurgevecht tussen deze twee schepen. Waarbij het tweede schip zelfs grotendeels zinkt! Erg mooi gedaan.

Ons hotel blijkt recht tegenover The Venetian te liggen en aangezien dat het hotel was waar we eigenlijk naar toe wilden gaan (maar wat veel te duur was), zijn we daar eerst maar eens naar binnen gelopen. Wat we toen nog niet wisten, was dat we direct het grootste en meest luxe hotel op de Strip te pakken hadden. Wat een prachtig ingericht hotel! Er loopt een echt kanaal door alle winkelstraatjes waar gondels overheen varen. De plafonds zijn heel hoog en zijn blauw geschilderd, de straten lijken echt betegeld te zijn en overal kom je standbeelden tegen. Het lijkt gewoon echt alsof je buiten door een stad heen loopt!
20130825-212531.jpg
Vanuit de Venetian zijn we uiteindelijk verder de Strip afgelopen richting hotel New York New York. Onderweg natuurlijk meerdere hotels op de foto gezet en ons verbaasd over de enorme hoeveelheid mensen die hier rondlopen. Eenmaal bij New York New York aangekomen, wilden we kaartjes voor een show (Zumanity van Cirque du Soleil) kopen, maar deze show bleek ‘op vakantie’ te zijn. Jammer, maar er was buiten eigenlijk ook wel genoeg te zien om ons nog een dag en avond te vermaken. Allebei voelden we ondertussen onze voeten goed, want we hadden toch al meerdere kilometers gelopen. Daarom besloten we een taxi terug te nemen naar ons hotel. Via de snelweg was dit maar een paar minuten rijden, maar als we het hadden moeten lopen, hadden we er zeker een uur over gedaan. Om 3:00 gingen we uiteindelijk slapen, niet slecht voor onze eerste party-night in Vegas!

Nieuwste ontdekking: M&M’s met peanut butter (oftewel pindakaas smaak)
Gereden kilometers: 534
Gegeten bij: Noodle Asia in Venetian Hotel Las Vegas
Overnacht in: Treasure Island Hotel

Sea World

Vanmorgen eerst eens lekker uitgeslapen. Lang leve de oordopjes! Niks gehoord van het verkeer wat langs rijdt of onze buren met kleintje. Er zou ontbijt bij de overnachting inbegrepen zijn. Volgens Rogier stelt dat hier niet veel voor, alleen een donut of iets dergelijks. We waren dan ook blij verrast met de heerlijke bagels met creamcheese, verse wafels, koffiebroodjes etc. Ik moet zeggen dat de blueberry bagel erg lekker was!

Na het ontbijt hebben we ons op het gemak klaar gemaakt voor onze trip naar Sea World. De rit er naartoe was erg kort, 20 minuten ofzo. Ik begin nu langzaam door te krijgen hoe de TomTom werkt en hoe de bewegwijzering in elkaar zit. Wel zo fijn want het is wel de bedoeling dat ik ook nog ga rijden…
Aangekomen bij Sea World was het al erg druk op de parkeerplaats. Ook de rij was behoorlijk lang. Ik was er een beetje bang voor dat we, net als in Blijdorp op drukke dagen, niets in de bassins zouden zien.

Na de gebruikelijke tassencontrole en kaart check waren we binnen. Ook hier weer een ontzettend verzorgd en schoon park. Roken is ook in dit park niet toegestaan en er was ook nergens een sigarettenpeuk te vinden.
We zijn direct doorgelopen naar de eerste show, Blue Horizons, met dolfijnen, een kleine walvis en vogels. Nou…daar kan het dolfinarium een voorbeeld aan nemen! Wat een mooie show! Er waren zelf schoonspringers en een trapeze-act bij.
20130824-134630.jpg
Na deze show heel snel naar de andere kant van het park gelopen voor de meest bekende show van Sea World, One World. Nog nooit hadden wij orka’s in het echt gezien. Wat een gave beesten zijn dat! Heel groot maar ook heel mooi. Shamu is de meest bekende en is al sinds de opening van het park in 1964 aanwezig. Volgens ons was het gewoon dezelfde als uit Free Willy, want had die ook niet zo’n gebogen rugvin? De 4 orka’s (incl. baby) sprongen net zo uit het water als de dolfijnen. Hoe krijgen ze het voor elkaar om zulke grote dieren dit aan te leren!? De splash zone die ook nu weer aanwezig was deed zijn naam eer aan. De mensen die daar zaten hebben het geweten! Helemaal doorweekt kwamen zij bij de show vandaan. Gelukkig heb ik hier (ondanks de bijna lege batterij) mooie video opnamen van kunnen maken.
20130824-134712.jpg
Na deze show eerst maar eens gegeten, nu het nog rustig was. Het eten was hier in het park ook erg goed. Waar je bij ons in zo’n park vaak niet verder komt dan een patatje met een frikandel kon je hier ook kiezen voor een goede salade. Als toetje hebben we een ‘red velvet cake’ gegeten. Heb ik al zo vaak gezien in kookpogramma’s maar nog nooit gegeten. Eigenlijk was het niets anders dan cake met een rood kleurtje en een topping van roomkaas maar wel heel lekker.

Na het eten tijd voor de volgende show, Sea Lions Live met zeeleeuwen Clyde en Seamore in de hoofdrol. Een erg komische show die al goed begon dankzij de man die het publiek moest opwarmen. Wat hebben wij gelachen om deze vent die allerlei bekende muziek playbackte incl. de juiste, zij het overdreven, danspasjes. Denk aan Grease maar dan met een pruik op waarbij hij aan de ene kant John Travolta en aan de andere kant Olivia Newton John playbackte of aan die beroemde scene van de dansende vrouw die een emmer water over zich heen trekt (Flashdance? Ik ben de titel even kwijt…).

Hierna nog het park rondgestruind om te kijken bij de pinguins (veel soorten!), schildpadden, maar ook Beluga wales (witte walvissen), echt teveel om op te noemen. Ik vond vooral de Batrays (roggen) erg leuk. Veel groter dan die bij ons in het dolfinarium en ook hier mocht je ze aaien. Ze zijn echt verbazingwekkend zacht! Hier hebben we wel een tijdje gekeken. Overal konden we goed bij en hadden we goed zicht op de bassins. Ook wel bijzonder is dat dit park diverse andere attracties heeft zoals een wildwaterbaan en een achtbaan. De nieuwste achtbaan was de Manta, natuurlijk hebben we die even uitgeprobeerd. Leek ons niet zo snel gaan en zag er wat tam uit zo vanaf de grond. Eenmaal in de attractie bleek hij toch wel erg leuk te zijn!

Na nog wat souvenirs gekocht te hebben zijn we weer naar het motel gereden. Hier eerst maar eens even gekeken naar de “brandschade”. Aangezien het vandaag koeler was en er een flinke wind stond vonden we het niet zo nodig om ons in te smeren. Dus vreselijk (vooral ik) verbrand! Je zou toch denken dat we wel geleerd zouden hebben van gisteren, nou, niet dus.
Daarna lekker ontspannen een boekje gelezen en een overnachting in Las Vegas geregeld. (We gaan naar hotel Treasure Island! Ziet er gaaf uit! Morgen meer daarover.)

Rond half 9 vonden we dat we, ondanks dat we niet zo’n honger hadden, nog wel iets moesten gaan eten. Dus, op naar het Black Angus Steakhouse aan de overkant van het hotel. Heerlijke biefstuk gegeten met verse broccolli en heerlijke aardappelpuree. Een toetje wilde we eigenlijk niet meer maar nadat Rogier verteld had dat we op ‘honeymoon’ zijn, kregen we het toetje van het huis. Tja, dan toch maar die lekkere chocolate chip cookie met ijs. We kregen een grote cookie om met zijn tweeën te delen. Heerlijk! Vol maar voldaan weer terug naar het motel. Morgen weer een nieuwe dag, in Las Vegas!

Geslapen: Best Western South Bay Inn
Gegeten: Black Angus Steakhouse
Aantal km gereden: 56,6