Yosemite NP

Rim-fire or not? Dat was de vraag van vanochtend! Al sinds wij vertrokken naar Amerika blijken er hevige branden te woeden in de Verenigde Staten. Een van de grootste branden woedt in het National Park waar wij vandaag naar toe gaan: Yosemite.
20130906-000804.jpg
Via de website van Yosemite wordt voor actuele informatie over de rim-fire doorverwezen naar de Incident Information Website over dit incident. Hierop stond vanmorgen dat het vuur voor 75% ‘contained’ was en dat het grootste deel van het park open is voor bezoekers.

Wij zijn vanuit Fresno dus met onze huurauto naar Yosemite gereden over highway 41. Hiermee kwamen wij vanuit het zuiden het park binnen, terwijl het vuur in het noorden woedt. De weg het park in gaat via een kronkelende bergweg omhoog, van onder de 1000 feet naar meer dan 4000 feet (meer dan 2000 meter) hoogte. Leuk rijden, maar wel goed opletten met alle haarspeldbochten!
20130906-000820.jpg
Het eerste punt waar wij naar toe zijn gereden was Glacier Point. Wat ons betreft meteen het mooiste punt van het park. Je kijkt namelijk vanaf een hoge bergwand uit op een vallei die door een gletsjer is uitgeslepen en aan de overkant een enorme berg. Deze vallei heet dan ook Yosemite Valley. Het uitzicht is werkelijk prachtig, met een paar watervallen, de enorme bomen en de blauwe lucht er boven. Dit is echt het mooiste stukje natuur van Amerika, vind ik.

Na Glacier Point zijn we doorgereden naar de vallei. Best een stukje rijden, aangezien je de hele weg weer terug naar beneden moet. Maar na ruim 45 minuten stonden we dan in de vallei en zijn we op zoek gegaan naar een restaurant om iets te eten. Deze vonden we in Yosemite Village. Dit is een heel klein dorpje speciaal opgericht voor de campinggasten van het park. Er zit dus een supermarkt, postkantoor en campingwinkel. Daarnaast ook een klein restaurant voor de mensen die niet zelf willen koken (of dit niet durven met alle beer-waarschuwingsborden in het park). Op het terras van dit restaurantje hebben wij een hamburger en een quesadilla gegeten. De grap daarbij was dat je tijdens het eten belaagd werd door de bekende squirrels; die lusten schijnbaar meer dan alleen nootjes en zijn alles behalve schuw!
20130906-000832.jpg
Vanuit de village zijn we weer richting de uitgang van het park gereden, met onderweg natuurlijk de nodige stops voor een paar foto’s en filmpjes. We verlieten het park niet via dezelfde uitgang als waar we binnen kwamen (highway 41), omdat we doorrijden naar Modesto. We namen nu dus de uitgang van highway 140. De meest noordelijke uitgang die nog open was vanwege de brand. Ik had stiekem de hoop nog wel iets van de rim-fire te kunnen zien, al waren het maar de rookwolken, maar zelfs die hebben wij niet gezien. Alle brandhaarden bevinden zich in een uitgestrekt gebied ten noorden van de populaire attracties en vormen op dit moment geen enkel gevaar meer voor ons toeristen.

Vanuit Modesto vertrekken wij morgen naar San Francisco, om daar maandag weer vandaan terug te vliegen naar Nederland. Hiermee was Yosemite dus ook het laatste National Park dat wij bezocht hebben in de VS; nog een paar dagen in een grote stad en dan is onze honeymoon al weer voorbij…

Gereden: ruim 370 kilometer
Gegeten in: Yosemite Village
Geslapen: Best Western Town House Lodge in Modesto

Sequoia NP

Vandaag was het dan eindelijk zover! Op naar Sequioa NP om de mammoet bomen te zien die alleen in dit deel van de wereld voorkomen. Ze staan in meer NP in dit gebied maar in Sequioa NP staan de meeste en de grootste.

De weg er naartoe was, afgezien van het eerste stuk snelweg bij Fresno, heel erg mooi. Veel haarspeldbochtjes terwijl wij ons een weg omhoog baande. Onderweg kwamen we veel limoenkwekerijen tegen, natuurlijk voorzien van mooie boerderijen. Overal stonden stalletjes waar je vers fruit kon kopen. Opvallend om te zien dat dit een erg groene omgeving was in tegenstelling tot de droge zoutvlaktes in Death Valley gisteren.

Bij het park aangekomen stonden er al direct bij de ingang de eerste sequoias. Ik vond ze gigantisch! Nog niet eens zozeer de hoogte, alle bomen in het park zijn erg hoog, maar vooral de omtrek is heel groot. Later zou trouwens blijken dat dit niet eens de grootste bomen waren.
De sequioa is steenrood van kleur en heeft een opvallend dikke, vezelige bast. Je zou misschien een heel bos met alleen deze bomen verwachten maar dat is niet waar. Ze staan tussen de gewone bomen in. Door de kleur en dikte van de stam vallen ze wel erg goed op, je pikt ze er zo tussen uit.
20130905-222915.jpg
Grappig weetje: toen Sequioa NP net een NP was wilden de rangers koste wat het kost bosbranden voorkomen om te zorgen dat de sequioas veilig bleven. Later bleek echter dat sequioas juist bosbranden nodig hebben om te kunnen groeien. Ze hebben namelijk oppervlakkige maar erg lange wortels. Door de bosbrand verbranden alle, voor de sequoia verstikkende, bodembedekkers waardoor de sequioa weer voeding krijgt. Hij groeit zelfs de eerste jaren na een brand sneller dan in de jaren daarna wanneer de bodem weer bedekt is. Nu laten de rangers dus regelmatig bepaalde gebieden gecontroleerd branden om de sequioa de mogelijkheid te geven om te groeien.

In het park zijn diverse trails te lopen en dingen te zien. Wij zijn eerst naar de ‘Auto Log’ gereden. Een sequoia die begin 1900 is omgevallen en waar vroeger auto’s op geparkeerd werden om foto’s te kunnen maken. Dat laatste kan nu niet meer maar je kan er nog steeds overheen lopen. Met een doorsnede van zo’n 3,5 meter was dit prima te doen.

Hierna zijn we doorgereden naar de ‘Tunnel Log’. Ook een omgevallen boomstam uit 1937. Deze is over de weg heen gevallen, om nog bij de weg te kunnen hebben ze er daarom maar een groot gat in gezaagd waardoor er een tunnel ontstaat waar je met de auto doorheen kunt. Je gaat dus met de auto door de boom! Verderop in het park staat de allergrootste boom, de General Sherman. Er loopt een kleine trail naartoe welke, naar beneden toe, goed te lopen was (heuvelafwaarts). Alleen al de eekhoorntjes die hier rondliepen maakten de wandeling leuk. Weer twee andere soorten gezien en natuurlijk uitgebreid gefotografeerd en gefilmd! Dit was nog best een uitdaging aangezien een van de twee soorten klein maar ook heel snel was!
20130905-222904.jpg
Het leek een beetje op een kruising tussen een eekhoorn en een woestijnrat (toch eens googelen wat het nu geweest is…) de ander was makkelijker te filmen, die ging er uitgebreid voor zitten. Deze soort was iets groter, bruin met wit gestreept een een kortere en dunnere staart dan de eerder door ons gespotte eekhoorns in de andere parken.
20130905-222853.jpg
Halverwege het pad naar beneden hebben ze met klinkers de voet van de stam van de General Sherman in het pad gelegd. Deze heeft een diameter van 7,7 meter! Bij de boom aangekomen, die midden op een pleintje staat zag je pas goed hoe groot deze was. Hij is 84 meter hoog en de leeftijd is geschat tussen de 2300 en 2700 jaar oud.

Vlak bij deze boom stonden er nog meer waaronder een tweeling boom waar je tussendoor kon lopen. Ook hebben we in een boom gestaan, je kon niet eens met gestrekte armen de zijkanten van het gat aanraken, zo groot. Dit op de foto zetten was heel moeilijk. Je krijgt gewoon niet goed duidelijk hoe groot deze bomen nu werkelijk zijn. Zelfs met de filmcamera was dit erg moeilijk vast te leggen.

Na de forse klim omhoog met een helling van zo’n 15% waren we behoorlijk buiten adem. Het was maar 700 meter lopen maar wel op een hoogte van 2100 meter, dus ijle lucht. Dat viel even tegen! Na op adem gekomen te zijn, verder het park doorgereden. Halverwege even gestopt om weer een hert dat langs te weg stond op de foto te kunnen zetten. Echt zo bizar dat je die hier zo vaak tegen komt! Bij ons moet je er naar zoeken.

Wat verder op de route was het nog even schrikken toen er vanuit het niets een hert de weg over stak terwijl wij aan kwamen rijden. Gelukkig was het op voldoende afstand zodat hij al voor de auto langs was toen we er voorbij kwamen. Op tijd stoppen had me niet meer gelukt en uitwijken was ook niet echt een optie met aan de ene kant van de weg een rotswand en aan de andere kant een redelijk steile afgrond. Nu hebben we een flinke auto maar ik vraag me toch af wat we de verhuurmaatschappij hadden moeten vertellen als er een deuk in gezeten zou hebben…

Op de terugweg naar het motel een Applebee’s restaurant opgezocht om wat te eten. Ik moet zeggen dat al dat uit-eten met zijn hamburgers, patat, pizza etc. me behoorlijk tegen gaat staan. Iets gewoon gezonds lijkt vrijwel onmogelijk. Ik was dan ook blij dat ik hier gewoon kon kiezen voor gekookte rijst met gebakken groenten en gamba’s! Uiteindelijk waren we rond 21:00 uur in het motel. Morgen ons laatste National Park: Yosemite.

Gereden km: 300 km
Geslapen in: Americas Best Value Inn, Fresno
Gegeten bij: Applebee’s

Death Valley

Vandaag stond een lange rit op het programma van Las Vegas naar Fresno. Om de rit leuker te maken, hadden we een tussenstop in Death Valley National Park gepland.

Het eerste deel van de reis verliep eigenlijk heel vlot. De snelweg van Las Vegas richting Death Valley reed lekker door en we hadden een mooie blauwe lucht. Alleen de temperatuur in Las Vegas viel ons een beetje zwaar, bijna 110 graden Fahrenheit oftewel 43 graden! De airco van de auto had het merkbaar moeilijk om de temperatuur naar beneden te krijgen en elke stap buiten de auto leverde een klap in je gezicht op. Jammer alleen dat we nu richting Death Valley rijden, want dat staat bekend als de warmste plek in de Verenigde Staten en dus alleen nog maar heter.
20130905-205739.jpg
De eerste problemen met de route werden duidelijk toen we door TomTom een onverharde weg werden opgestuurd in een klein gehuchtje net buiten Death Valley. De website van het park zegt zelf al dat ze geen duidelijke straat en huisnummer voor hun visitor centre hebben, dus wij hebben op de goede gok een kruising tussen het plaatsje Furnace Creek (leuke namen trouwens die plaatsjes in Death Valley!) en de snelweg waarop we aan kwamen rijden uitgekozen. Achteraf bleek dit een veel te hoog punt in het park opgeleverd te hebben, waardoor we vanuit Las Vegas (zuidelijk) eerst helemaal naar het noorden van het park zijn gereden, daar er doorheen zijn gereden en toen via de westelijke kant weer helemaal naar het zuiden zijn gereden. In Nederlandse parken zou dit niet zo erg zijn geweest, maar in Amerikaanse parken betekent dit dat je zo’n 3 uur aan het rijden bent!
20130905-205750.jpg
Toen we net over de bergrand Death Valley inreden, kwamen we de tweede verrassing in de route tegen. De kortste route naar het zuiden van het park bleek afgesloten te zijn doordat een deel van de weg ‘flooded’ was door de zware plaatselijke regenbuien van gisteren. Op een Nevada news-zender die wij gisteren in Las Vegas zagen, werd gesproken over een monsoon-seizoen. Door de afsluiting moesten we een andere langere route rijden, die dwars door over een stijle berg ging. Een erg mooie route om te rijden, maar alleen als je er de tijd voor hebt.

Uiteindelijk zijn we 3x even kort gestopt om wat foto’s te maken in Death Valley. De grote zoutvlakten (de vallei is eigenlijk een oude zeebodem) en de zandvlakte zijn toch wel erg indrukwekkend! De rest van de dag zijn we eigenlijk vol continue onderweg geweest. Rond 21:30 kwamen we aan in Fresno (onderweg nog wel snel wat gegeten bij Wendy’s). Morgen weer iets rustiger aan, want dan gaan wij Sequoia National Park bekijken.

Tip: kies geen grote zware huurauto als je veel gaat rijden (wij rijden 20 mile op een galon, oftewel 1 liter op 8,6 kilometer)
Gereden: meer dan 725 kilometer
Geslapen in: Americas Best Value Inn in Fresno
Gegeten bij: Wendy’s ergens langs de snelweg

Vegas, part 4

Na een wat korte nacht slapen en wat tv kijken hebben wij onszelf op het gemakje gedoucht en aangekleed. Rond een uur of 12 moest er toch eens wat gegeten gaan worden. Las Vegas is beroemd en berucht om zijn buffetten. Bij wijze van brunch toch maar eens zo’n buffetje geprobeerd in ons eigen hotel. Nou, dat hadden we eerder moeten weten! De keuze was enorm en de kwaliteit eigenlijk ook heel erg goed. Je kon kiezen uit zo’n 15 verschillende salades, Amerikaans eten, Italiaans, Chinees, Mexicaans etc. Ook was er een uitgebreid dessert buffet met een heerlijke cremè (zonder brulée), diverse taarten en cakes enzovoort enzoverder.
20130904-231435.jpg
Van ons vorige bezoek aan Vegas hadden we geleerd dat de afstanden wel erg groot waren om te lopen en dat er dan ook, heel handig, een monorail was aangelegd. Hier dus ook kaartjes voor gekocht zodat we niet alles hoefde te lopen, dat scheelde enorm!

Ik had tijdens ons eerste bezoek aan Vegas leuke Ugg moccasins gezien die een stuk goedkoper waren dan in Nederland, hier moest dus even naar gekeken worden in de Forum Shops naast Ceasars Palace. Rogier had geen idee welke schoenen ik toch steeds bedoeld had de afgelopen week dus hij wist ook niet dat het díe schoenen waren die ik als eerste paste. Zijn droge maar oprechte opmerking: “het lijken wel boten die je aanhebt” maakte dan ook gelijk korte metten met mijn droom van afgelopen week…een ander paar (laarsjes) vonden we wel heel leuk maar waren toch iets te duur…

Ik wilde ook graag nog een keer in het hotel The Venetian kijken. Ook nu vonden wij dit weer absoluut het mooiste hotel! Natuurlijk nog wat hotels aan onze kant van de strip bekeken. Uiteindelijk vonden we toch wel dat een show bekijken erbij hoorde in Vegas. Er draaien ontzettend veel shows waarvan er veel van Cirque du Soleil zijn. In het hotel naast de onze was er een show van Cirque du Soleil met Michael Jackson als thema, dit leek ons wel wat maar Vegas draait toch ook wel om de showgirls. Het is immers SinCity… In ons eigen hotel draaide de (topless) showgirl voorstelling, Fantasy. Dit leek ons ook een leuke show. Na even getwijfeld te hebben en ook de prijs van beide shows in ogenschouw genomen te hebben toch besloten voor Fantasy te gaan. Volgens de recensies moest deze ook erg geschikt zijn voor koppels.
20130904-231453.jpg
Dit laatste bleek ook zeker zo te zijn. Veel koppels in de zaal en een erg leuke show. Natuurlijk met knappe meisjes die allerlei dansjes doen en dan ook steevast hun beha uittrekken, maar ook een steengoede zangeres die ook de show aan elkaar praatte en een zwarte, mannelijke, komiek. Die laatste was zo grof maar zo grappig! De tranen rolde over mijn wangen! Ge-wel-dig!
Een showgirl kon ook acrobatiek, je ziet het wel eens op tv, van die meiden die een show doen in twee grote linten die aan het plafond hangen. Wauw! Dat was echt heel gaaf om te zien! Een ander kon erg goed paaldansen. Toch respect voor, ik doe het ze niet na (geen gezicht ook hahaha).
Al met al ‘time wel spend’!

Van het hotel hadden we nog een bon van $20,- die we konden besteden aan een hapje of een drankje. Omdat de cocktails gisteren zo lekker waren er nu maar weer een gaan drinken. Een prima dagje om te vieren dat we precies een maand getrouwd zijn!

Gereden km: per monorail zo’n 10 km
Gegeten: brunch buffet in Luxor, tussendoor een heerlijke pretzel in the Venetian, diner Mexicaans in Luxor (zo slecht dat we daar geen woorden meer aan vuil willen maken….)
Geslapen: Luxor in Las Vegas

Vegas again (part 3)

Omdat we niet naar Yellowstone konden wat wel in de planning zat, moest er iets anders bedacht worden. Las Vegas zit op de route naar de andere parken die we willen bezoeken, het is een gave stad dus, tja, waarom niet?! Gelijk een leuke dag om ons eerste jubileum (morgen 1 maand getrouwd) te vieren. Maar ja, waar ga je dan deze keer slapen? Rogier wilde eigenlijk buiten de strip, dat is goedkoper. Maar ik vond het toch op de strip wel erg leuk. We zijn uitgekomen bij Luxor. Aan de andere kant van de strip als waar we de vorige keer zaten. Aangezien de strip nogal lang is hebben we dit stuk toen niet gezien dus dat kwam goed uit.

Onderweg niet veel gezien. Een lang stuk snelweg waarbij de TomTom aangaf dat we pas over 600 km de afslag moesten nemen. Wel kwamen we onderweg langs een Home Depot. Omdat we, na alle keren dat we dit hadden zien staan, toch wel erg benieuwd waren wat dit nu was zijn we hier even naar binnen gegaan. Het bleek niets anders dan de Hornbach! Precies dezelfde opstelling, spullen, grootte en zelfs de huiskleuren hetzelfde. Surprise!!!
20130904-230644.jpg
Gelukkig waren we vanmorgen bijtijds weggegaan uit Salt Lake City waardoor we netjes op tijd (met een uur tijdsverschil in ons voordeel) in Vegas aankwamen. Het inchecken werd nog even spannend. Onderweg, tijdens het tanken, bleek de creditcard niet meer geaccepteerd te worden terwijl er voldoende bestedingsruimte op zat. Zou hij het nu bij het inchecken wel doen? Helaas deed hij het hier ook niet (slik), wat was ik blij dat we ook contant geld bij ons hadden!
20130904-231024.jpg
Op de, zeer ruime, kamer (in de pyramide) eerst even uitgerust van de reis. Daarna een hapje gaan eten in een naburig hotel New York, New York. In dit hotel waren we de vorige keer ook al gaan kijken omdat hier de show Zumanity van Cirque du Soleil speelt. Deze wilden we heel graag zien maar had toen een zomerstop. Nu dus nog maar eens proberen. Helaas begon de show pas weer op 4 september dus hadden we weer pech, balen! Om het goed te maken een lekker Ben en Jerry’s “ijsje” gedeeld. Hierna weer terug naar ons hotel gelopen. Hier hebben we zowaar een gokje gewaagd op de blackjack automaat. Ik speelde vrij aardig waardoor we ons bedrag verdubbelde! Hierdoor hadden we ineens 2 euro! Uiteraard waren we deze een minuut later weer kwijt maar het idee was leuk. Van al dat gokken hadden we dorst gekregen en daarom zijn we nog wat cocktailtjes gaan drinken in een van de bars van het hotel, waarbij we uitkeken op een schaars geklede dame die (schijnbaar…) uitdagend aan het dansen was. Na deze lange dag besloten om maar optijd (lees 1 uur ‘s-nachts) naar bed te gaan.
20130904-230802.jpg
Gereden: 677 kilometer
Geslapen in: Luxor in Las Vegas
Gegeten: pizzapunt in New York, New York.
Gewonnen: 1 dollar!
Verloren: diezelfde dollar…

Salt Lake City

Vandaag niet al te lang uitslapen want we hadden belangrijke zaken op ons programma van vandaag; Shoppen!!!
In het stukje van Salt Lake City waar wij zaten waren meerdere winkelcentra. Omdat Salt Lake City dé stad is van de Mormonen en wij de kerk en gebouwen die daar bij horen ook wel wilden zien, gekozen voor een winkelcentrum daar in de buurt. Toevallig bleek dit centrum spik splinter nieuw. Voorzien van fonteinen en watervallen een heel mooie plek.

Hier hebben we aardig wat uurtjes rondgestruind. Kleding in Amerika is over het algemeen goedkoper dan in Nederland (wel afhankelijk van waar je shopt natuurlijk, een Dior blijft Dior) Omdat het Laborday weekend was gaven een hoop winkels ook nog eens 40% korting op de gehele (!) collectie! We konden niet anders dan de halve American Eagle Outfitters leegkopen…. Ook voor baby’s en kleine kinderen hadden ze (weer) zulke gave dingen! De Baby GAP met de meest schattige en stoere vestjes en bloesjes bijvoorbeeld, of de Pottery Barn Kids met leuke ideetjes voor de kinderkamer en ge-wel-di-ge kinderboeken. Ik vind het wel confronterend om dit allemaal te zien en zou het liefst alles willen kopen! Dat is dan wellicht weer het positieve aan dit verhaal, ik hou wel geld “over”.
20130904-221905.jpg
Na flink geshopt te hebben ook nog even de weg overgestoken om te kijken bij Temple Square. Dit is een heel groot terrein met allerlei gebouwen die gebouwd zijn sinds de aankomst van de eerste groep Mormonen (die niet zo welkom waren in de rest van Amerika, wegens o.a. toegestane polygamie) in Salt Lake City. Wat wij vooral heel bizar vonden was hoe goed het terrein onderhouden werd en hoe groot en luxe de gebouwen waren. Achteraf niet gek wanneer je bedenkt dat elk lid van de gemeenschap een groot deel van zijn inkomsten af moet staan aan deze gemeenschap. Ook hier weer vele watervallen, fonteinen en vooal veel bloemen. Binnen was zelf een groot Jezus beeld nagebouwd volgens voorbeeld van een die ergens anders in de wereld staat. Er omheen een immens grote muurschildering van het heelal. Ook binnen; een tentoonstelling zoals je die ik het museum zou tegenkomen over de vondst van het boek van Mormon, oftewel hun bijbel. Wij vonden dit allemaal erg over de top en, ondanks dat daar geen pogingen toe gedaan werden, hadden wij het gevoel dat een van de “brothers of sisters” elk moment naar ons toe kon komen om ons te “bekeren”. Na een krap uurtje toch maar weer terug gelopen naar het centrum voor een hapje.
20130904-221844.jpg
We hadden gezien dat er in dit centrum een Cheesecake Factory zat waar je naast cheesecake (duh), ook heerlijk kunt eten. Er zaten alleen wel veel mensen buiten. Wij dachten dat zij zaten te wachten tot hun auto werd terug gebracht van de valet parking maar niets was minder waar….er was een wachttijd van ruim drie kwartier bij de Cheesecakefactory! Kreeg je een soort pieper mee die i.p.v. piept gaat flitsen wanneer je je mag melden voor een tafel! Dat vonden we toch echt wel té belachelijk! Dus, terug naar het motel, dan zouden we daar wel zien.

Bij het motel aangekomen eerst eens even de email etc. gecheckt. Het internet was in dit motel vrij belabberd, viel steeds uit en was traag. Uiteindelijk toch wat whatsappjes van Martijn ontvangen met het verzoek, als we toch aan het winkelen waren, een polo van het merk Hollister mee te nemen voor hem. Aangezien we net terug waren van het shoppen, het al 7 uur was en we geen Hollister waren tegen gekomen waren we eigenlijk niet meer van plan te gaan zoeken. Maar ja, we moesten toch nog eten dus we konden best even kijken of er bij het winkelcentrum naast het motel iets te vinden was. En jawel, daar zat een Hollister. Dus wij daar naartoe. Naast een polo voor Martijn ook weer het e.e.a. voor onszelf gekocht. Aldaar op de Amerikaanse wijze gegeten, op de foodcourt van het winkelcentrum bij de Panda Express, overigens zeer lekker gegeten voor zo’n $6,-! Ik dacht nog gezond te doen met een groene ice tea, maar helaas daar zaten 200(!) calorieën in!

Weer terug in het motel alle aankopen ontdaan van stickertjes en labeltjes en de koffer opnieuw ingepakt. Hierna gelijk gaan slapen want morgen hebben we weer een lange dag voor de boeg. Vandaag heb ik genoten! Heerlijk om weer eens te winkelen en dan ook nog eens met zoveel korting!!!

Gereden: 30 kilometer.
Geslapen bij: Howard Johnson Express Inn
Gegeten bij: tussen de middag een heerlijk broodje bij weet-ik-niet-meer… ‘s avonds bij de Panda Express
Uitgegeven $: teveel! (alhoewel het nog meeviel als je zag wat we hadden voor dat geld)

Arches NP

Na een goede nachtrust liepen we rond 8:00 naar de receptie van ons motel om te ontbijten. Dit hadden blijkbaar meer mensen bedacht, want elk stoeltje was bezet en er stond een flinke rij voor de bagels en het broodrooster. Aangezien we wel honger hadden, zijn we netjes achter aan de rij aangesloten. We hebben ons ontbijt echter wel meegenomen naar de kamer, zodat we het rustig zittend op konden eten.

Rond 9:00 zaten wij in de auto om binnen een paar minuten aan te komen bij de ingang van Arches National Park. Een stijle weg omhoog, slingerend langs een bergwand bracht ons vanaf de ingang naar een vlakte met nog meer bergwanden. In de buurt van de meeste bergwanden was hier echter iets bijzonders gebeurd, wind en water hebben stukken van de rotswand zo uitgeslepen dat er half ronde bogen van steen over zijn gebleven. In dit park staan er zeker een stuk of 10, waarvan de bekendste de Delicate Arc heet. Deze arch is het enige stuk van een rots wat nog overeind staat, waardoor deze arch helemaal los staat.
20130904-090437.jpg
In totaal hebben we zo’n 80 kilometer in dit park rondgereden; iets meer dan wij verwacht hadden en dat kostte dus ook iets meer tijd dan wij verwacht hadden. Hierdoor vertrokken wij pas rond 12:00 uit het park. We hebben even snel een broodje gegeten bij de Subway en zijn daarna begonnen aan onze rit naar Salt Lake City. Dit bleek een mooie rit van zo’n 4 uur te zijn langs een kolenmijn in Utah. Ook Salt Lake City bleek een leuke stad te zijn. Veel groter dan wij hadden verwacht, maar wel met de sfeer en de ruimte van een kleiner plaatsje.
20130904-090502.jpg
Op basis van een tip uit een reisgids van Angelica zijn wij die avond gaan eten bij The Old Spaghetti Factory. Dit blijkt een kleine keten te zijn in Amerika, met zo’n 20 restaurants door heel Amerika (beetje vergelijkbaar met de beren-restauranten bij ons). Op het menu stonden allemaal vers gemaakte pasta gerechten en ook de toetjes smaakten erg goed. Het interieur bleek in alle restauranten ongeveer hetzelfde terugkerende thema te bevatten, namelijk een tram-wagon in het midden van de zaak! In deze wagon stonden tafeltjes en daar omheen ook. Wij hadden een tafeltje midden in de wagon, waardoor we midden in het hele restaurant zaten en leuke om ons heen konden kijken. Echt een aanrader dit restaurant, we hebben er heerlijk gegeten en waren niet eens veel geld kwijt: net $35 (zo’n 29 euro).

Morgen gaan we even verder rondkijken in deze stad, want daar hebben wij nu de tijd voor omdat we noodgedwongen Yellowstone over moeten slaan (vanwege gebrek aan een slaapplaats daar). Maar van wat wij tot nu toe gezien hebben van Salt Lake City, is dat zeker geen straf!

Gereden: 420 kilometer
Gegeten bij: The Old Spaghetti Factory
Geslapen in: Howard Johnson Express Inn in Salt Lake City

Bryce NP

Omdat we vandaag echt vlak voor de ingang van Bryce National Park sliepen, konden we een beetje uitslapen. Rond 10:30 stonden we bij de receptie om uit te checken en aan de parkeerplaats te zien, waren we echt een van de laatsten. Je zou verwachten dat we dit in Bryce dan zouden merken, maar dat viel gelukkig enorm mee.

Al voor de ingang kwamen we borden tegen dat de parkeerplaatsen in het park vol zouden zijn en dat je beter de afgelegen parkeerplaats kunt nemen en dan met de bus het park in kunt rijden. Ditzelfde hadden we ook bij Zion al gezien, wat toen niet bleek te kloppen, dus ook hier hebben we deze borden genegeerd. In het park zijn we direct doorgereden naar het verste punt van het park: Rainbow point. Dit ligt zo’n 20 kilometer van de hoofdingang en is gelijk ook het hoogste punt van het park op 9115 feet oftewel 2778 meter! De route gaat over een kronkelende weg, waarbij je goed merkt dat de automaat van de auto flink moet terugschakelen om vaart te houden op de stijle stukken. Het uitzicht wat je dan uiteindelijk krijgt over de hele rand van het park is prachtig!
20130831-164314.jpg
Op de weg terug zijn we gestopt bij de andere view-points. Drie daarvan waren erg indrukwekkend. De eerste was eigenlijk geen officeel view-point, maar een vertrekpunt voor een wandelroute. Hier vandaan hadden we echter wel een goed uitzicht op een stuk van het park dat een paar jaar geleden was afgebrand. Alle bomen stonden nog overeind, maar waren stuk voor stuk zwart geblakerd. Bij sommige begon de zwarte bast los te laten en kwam een nieuwe blanke bast langzaam weer te voorschijn. Een erg bijzonder gezicht: een groene grond met allemaal zwarte bomen zonder bladeren.
20130831-164348.jpg
Het tweede mooie view-point was de Natural Bridge. Dit is een rotsformatie, waarbij door erosie een gat door een rots is ontstaan. Het ziet er hierdoor uit alsof er een brug van steen is gebouwd. Erg mooi als je bedenkt dat hier dus geen mens aan te pas is gekomen, maar dat wind/water dit zelf gemaakt hebben.
20130831-164327.jpg
Het laatste view-point dat indrukwekkend is in dit park is de Sunset Point. Dit is hetzelfde punt als waar wij gisteren al zijn gestopt en is onderdeel van de Bryce Amphitheater Region. Dit is een lang wandelpad dat in een halve cirkel om de mooiste rotsformaties van het park heen loopt. Angelica heeft gisteren al goed beschreven hoe dat eruit ziet, dus ik kan dat alleen nog maar aanvullen met een mooie foto.

Toen we dit laatste punt nogmaals hadden bekeken was het ondertussen 13:00 geweest en was het dus tijd om richting ons volgende motel te gaan rijden. Net buiten het park zijn we nog even gestopt bij restaurant Bryce Canyon Pines om (samen met een flink deel van de gewapende Highway Patrol officieren) te lunchen. Met goed gevulde buiken vertrokken we richting Moab, zo’n 430 kilometer verder op en dus zo’n 4 uur rijden. Rond 18:30 kwamen we aan in Moab en hebben we direct iets gegeten bij de Denny’s die recht voor de deur zat. Hier heb ik de lekkerste hamburger tot nu toe gegeten (met bacon, kaas en ei) en als toetje een heerlijke brownie. Een goede bodem voor een goede nachtrust in dit mooie Super 8 motel.

Gegeten: Denny’s en Bryce Canyon Pines
Gereden: 478 kilometer
Geslapen: Super 8 in Moab

Zion NP

Vandaag stond Zion NP op het programma. Vanuit ons motel in Hurricane zo’n uurtje rijden. Ondanks dat Zion ook een canyon is, is het totaal niet te vergelijken met de Grand Canyon. In goede zin! Wat een ontzettend mooi park is dit. De stenen zijn ook dieprood, net als in de Grand Canyon, maar hebben witte toppen. Omdat iemand met het Mormoonse geloof dit park heeft “ontdekt” zijn alle punten benoemd naar bekende dingen uit de mormoonse bijbel. Zo zijn er drie grote bergtoppen naast elkaar; Abraham, Isaac en Jacob ook wel: The court of the patriarchs. Je kunt het park alleen in met een shuttlebus die je op alle view points afzet. Wij zijn gelijk doorgegaan naar de laatste de Temple of Sinawave. Vanaf de busstop loopt er een hiking (jawel!) trail door dit deel van het park. Je loopt tussen de canyon in langs een snelstromend riviertje, langs het moeras, stukken bos etc. We hebben hier ontzettend veel wilde dieren gezien die je bij ons niet zo gemakkelijk tegenkomt. Wederom veel ‘rocksquirrels’ oftewel eekhoorntjes. Ook hier weer zodanig gewend aan mensen dat ze naar je toekomen om te bedelen voor eten. Erg jammer om te zien dat, ondanks alle waarschuwingen, mensen de beestjes toch eten geven. Wij hebben er wel eentje kunnen filmen die zijn verborgen voorraad nootjes aan het opgraven was en lekker allemaal in zijn bekje propte om ergens anders te verstoppen. Een ontzettend leuk gezicht. In het hele park liepen veel herten. We hebben zelfs een hert met twee jongen voorbij zien lopen (op de parkeerplaats van de auto nota bene!). Ook hebben we een kolibrie gezien, bighorns (grote geiten met nog grotere hoorns) en natuurlijk nog meer eekhoorntjes! Het stikt ervan in deze parken. Maar het blijft leuk om naar te kijken. Aan het einde van dit pad, zo’n 2 mile verderop, kwam je uiteindelijk uit bij het riviertje. Om verder te kunnen moest je door het water heen naar de overkant om bij de ‘Narrows’ te komen. Een heel smal stukje tussen twee bergen in. Aangezien er een verhoogde kans was op flash floods vonden we dit niet zo’n goed idee en zijn we weer terug gelopen. Over dit stuk hebben we al zeker een uur gelopen. Er was zoveel te zien! Nadeel was wel dat het vandaag erg heet was waardoor we niet zoveel enrgie hadden. Nadat we met de shuttlebus teruggereden waren naar halverwege het park hebben we daar even geluncht. Tijdens de lunch aan tafel gezeten met een ouder Amerikaans echtpaar, erg leuk! Ze kenden Nederland vooral van het verhaal van het jongetje dat zijn duim in de dijk stak om te voorkomen dat hij door zou breken, ha ha. Echt wel een tijdje leuk met deze mensen gesproken.
20130831-163902.jpg
Na de lunch moesten we beslissen of we nog verder wilden kijken. Alle bezienswaardigheden kon je alleen bereiken via hikingtrails net als de vorige gemiddeld zo’n 2 miles lang. Gezien de hitte en het feit dat we weer verder moesten rijden besloten om de rest vanuit de bus te bekijken en lekker naar de auto te gaan.

Bij de auto aangekomen natuurlijk weer wat dieren op de foto gezet. Terwijl we hier mee bezig waren ook nog een Nederlands stel van onze leeftijd tegen gekomen. Zo lekker om even gewoon Nederlands tegen anderen te praten. Ondanks dat we allebei goed Engels kunnen verstaan en lezen valt de uitspraak wat tegen. Het is toch nog best lastig om jezelf goed verstaanbaar te maken. Met dit stel hebben we ieders reis tot nu toe doorgenomen en wat tips uitgewisseld.
20130831-163918.jpg
Om Zion uit te komen kon je wel een stuk door het park heen rijden met de auto, de ‘scenic route’. Nou, dat was ABSOLUUT de moeite waard. Ondertussen begon het namelijk te regenen waardoor wij mooie watervallen hebben gezien maar ook het kleine riviertje wat uitgroeide tot een kolkende rivier. Onderweg de mooiste delen van de canyon kunnen bekijken en zelfs de bighoorns gezien (waar ik eerder over schreef) die niet zo makkelijk te vinden zijn maar nu gewoon de weg overstaken om weer een nieuwe rots te beklimmen met zijn allen. Ook leuk, in het gezeldschap van een Amerikaan onder de achterklep van onze auto vandaan foto’s staan maken i.v.m. de regen!
20130831-163931.jpg
Na Zion zijn we doorgereden naar Bryce NP. Hier zouden we pas morgen naartoe gaan maar aangezien we redelijk op tijd aankwamen en het bijna zonsondergang was besloten gelijk maar even te gaan kijken bij ‘sunsetpoint’. Bryce is ook weer een heel ander park. De rotsformaties bestaan hier uit kalksteen. Door erosie van bevriezend en dooiend water (uitzetten/krimpen) en regen krijgen de rotsen hun unieke vorm, hier Hoodoos genoemd. Het zijn allemaal geschakelde pilaren met spitse toppen. Voornamelijk is de rode kleur zoals de andere parken. Ze staan allemaal dicht op elkaar en geeft zeker met zonsondergang (of opkomst) een schitterend beeld. De kleuren zijn dan zo intens! Na hier wat foto’s gemaakt te hebben zijn we doorgereden naar het Bryce View Lodge, ons motel voor vannacht in Bryce Canyon City. Lekker dichtbij het park, ook wel makkelijk voor morgen.

Bij dit motel was ook een oud cowboy stadje nagebouwd met winkeltjes erin waar je souvenirs of een ijsje kon kopen. Ook gingen hier vandaan de tochten te paard door de canyon. Aan de overkant van de weg bij Ruby’s Inn hebben we gegeten. Bij binnenkomst stond er een lange rij te wachten op een tafeltje, bijna zijn we weggegaan. Achteraf heel blij dat we dat niet gedaan hebben. Je kon hier á la carte eten of kiezen voor het buffet. Wij namen de laatste optie en hebben echt heerlijk gegeten van ‘echt’ Amerikaans als stirfry, potroast, mashed potatoes etc. Vooral de toetjes (allemaal heerlijke taarten) waren geweldig. Helaas zijn wij wel slechte buffet eters want na een bordje zitten we al vol. Ondanks dat zeer de moeite waard.

Na deze indrukwekkende dag terug naar het motel om motels voor de volgende dagen uit te zoeken. Ondanks alle branden die er zijn in Yellowstone is dit park gewoon toegankelijk. Alle branden worden gecontroleerd en vormen geen gevaar voor publiek. Waar wij alleen geen rekening mee gehouden hadden was Laborday op 2 sept. Toch wel een grote dag hier in Amerika en zeker het weekend daarvoor is het druk. In Yellowstone was er daarom al geen kamer meer te vinden. Het dichtsbijzijnde plaatsje bleek nog ruim 2 uur rijden van het park te zijn. Aangezien we hier drie dagen wilden blijven betekende dat ook dat we meerdere keren die 2 uur op en neer moesten rijden en daarbij ruim $300,- voor het motel moesten betalen. Uiteindelijk hebben we dus besloten Yellowstone toch maar over te slaan en eerder richting Death Valley, Seqouia NP en Yosemite te gaan rijden. Wel jammer want Yellowstone heeft de grootste diversiteit aan dieren zoals beren. Misschien een volgende keer?

Tip van de dag: Neem waterschoenen mee naar Zion om in de rivier te kunnen lopen.
Geslapen: Bryce View Lodge
Gegeten: Ruby’s Inn
Gereden afstand: 171 km

Grand Canyon herkansing

Vanochtend (of moet ik vannacht zeggen?!) ging de wekker om 4:00. Ons plan om de zonsopkomst in de Grand Canyon te bekijken viel al in de duigen voordat we het motel wilden verlaten, want om 4:30 begon het keihard te regenen en onweren. We zijn daarom snel maar weer in bed gedoken en hebben de wekker op 9:00 gezet.

Om 10:00 zaten we daarom in de auto, wederom richting de Grand Canyon. Het was gelukkig gestopt met regenen en onweren. Dus de rit vanuit Williams verliep vlot. Bij de Canyon aangekomen, zijn we direct naar het eerste uitzichtpunt gereden om te kijken of we vandaag wel een beetje zicht hadden. Tot onze grote opluchting konden we deze keer wel de bodem van de Canyon zien! Er hingen nog wel wat wolken in de Canyon, maar deze keer geen regen en een redelijk goed uitzicht. Ons plan om direct door te rijden naar Hurricane (een plaatsje in de buurt van Zion National Park) ging daarom even in de ijskast, eerst de Grand Canyon eens goed bekijken.
20130828-002935.jpg
In totaal heeft de Grand Canyon 7 parkeerplaatsen waar je met de auto kunt stoppen en van waaruit je met een korte wandeling een prachtig uitzicht hebt over de Canyon. Wij zijn bij alle 7 gestopt en zijn bij één punt zelfs een klein stukje in de Canyon afgedaald. De uitzichten waren echt prachtig! Alleen tijdens de afdaling kwamen we op een gegeven moment in een wolk terecht die tegen de wand van de Canyon aan hing, waardoor we niets meer van de Canyon zagen. Dat was in werkelijk 5 seconden gebeurd, we draaiden ons om om omhoog te lopen, draaide weer terug om nog een keer te kijken naar de canyon en konden er al niets meer van zien. Het wandelpad was gelukkig nog wel goed zichtbaar, dus zijn we maar weer terug omhoog gegaan.
20130828-002955.jpg
Toen we terugliepen van het laatste uitzicht naar de auto, zagen we een heel donkere wolk aankomen. In de verte hoorden we ook al gerommel van onweer. We waren dus precies op tijd klaar! Tijdens onze rit uit het NP zijn we nog langs wat grote herten gekomen. Toevallig waren er twee aan het grazen langs de weg waardoor we ze mooi hebben kunnen filmen.
Vanuit de Grand Canyon zijn we direct doorgereden naar Hurricane, een klein plaatsje vlak bij Zion. Op weg daar naartoe konden we aan de oostkant van de Grand Canyon nog even stoppen bij een “scenic view”, vanwaar je mooi zicht had op de Colorade River (die door de Grand Canyon loopt). Doordat een stuk van onze route was afgesloten wegens wegwerkzaamheden moesten we ook nog een de “scenic route” nemen langs de noordkant van de Grand Canyon. Hier hebben we echt prachtige vergezichten gehad en super steile gekleurde rotswanden gezien. Echt de moeite waard!
20130828-002916.jpg
De rit vanaf de Grand Canyon duurde alles bij elkaar zo’n 4,5 uur, tel daar nog een uur tijdsverschil bij op voor Utah, plus een paar pauzes om even te tanken, wat te drinken en eten, en je snapt waarom wij pas na 20:30 in Hurricane aan zijn gekomen. Daarom hebben we even snel wat gegeten bij de Taco Bell en daarna lekker op tijd naar bed. Want we willen morgen wel kunnen genieten van Zion!

Gegeten bij: Taco Bell
Geslapen bij: Super 8 in Hurricane
Gereden: 500 km.